VII SA/Wa 557/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu E. B. i K. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej oddala sprzeciw [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia S. i A. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] nakładające na inwestora: S. K. i A. K. obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne oceny technicznej wybudowanej konstrukcji stanowiącej ogrodzenie, wzniesionej na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], w granicy z działką nr ew. [...], na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi, warunkami techniczno - budowlanymi oraz obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy i stwierdzenia czy nie narusza interesu osób trzecich. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości należy określić sposób doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Dokumentacja winna być wykonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane o odpowiedniej specjalności i aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę – uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że w efekcie pisma E. i K. B. przeprowadzona w dniu 10 lipca 2017 r. kontrola wykazała, że ogrodzenie działki ma wysokość 5,50 – 5,40 m. Faktyczna konstrukcja ogrodzenia składa się z trzech słupów żelbetowych (słup od strony południowej jest podparty), na których zawieszona jest plandeka z tworzywa sztucznego przytwierdzona także do jednego z drzew (pierwotnie przymocowana do dwóch drzew, ale jedno z mocowań pękło). Długość konstrukcji wynosi około 17m. Ponadto, w trakcie kontroli ustalono, że w/w zgłoszenie przewidywało podwyższenie ogrodzenia poprzez "zawieszenie sztucznej pergoli na lince (siatki z kwiatów)", a inwestorzy zamiast tego powiesili plastikową plandekę nieprzepuszczającą światła. Organ powiatowy ustalił, że powyższe jest niezgodne ze zgłoszeniem dokonanym w dniu 27 listopada 2016 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] Urzędu [...], w którym zgłoszono zamiar "zawieszenia sztucznej pergoli (siatki z kwiatów) na lince powyżej istniejącego ogrodzenia 2,0 m do wysokości 5,10 m". W związku z powyższym organ powiatowy za zasadne uznał przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie jednego ze środków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] nałożył na S. K. i A. K. obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne oceny technicznej wybudowanej konstrukcji stanowiącej ogrodzenie, wzniesionej na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], w granicy z działką nr ew. [...], na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi, warunkami techniczno - budowlanymi oraz obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy i stwierdzenia czy nie narusza interesu osób trzecich. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, iż sporne ogrodzenie zostało zbudowane niezgodnie z warunkami określonymi w zgłoszeniu z dnia 27 listopada 2016 r. Natomiast zastosowanie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego na obecnym etapie sprawy, organ uznał za przedwczesne, ponieważ sam fakt wybudowania spornego ogrodzenia w sposób niezgodny ze zgłoszeniem nie stanowi automatycznie przesłanki do zastosowania tego przepisu. Organ II instancji wyjaśniając swoje stanowisko podał, że PINB nie wykazał w żaden sposób, iż istnieją uzasadnione wątpliwości co do ogrodzenia, a jest to konieczną przesłanką do zastosowania art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Podkreślił, że nadzór budowlany stanowiąc fachowy pion administracji publicznej, do obowiązków którego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno - budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej winien ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji rozstrzygać we własnym zakresie. Zaś w niniejszej sprawie organ przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił, dlaczego we własnym zakresie nie jest w stanie ocenić przedmiotowego ogrodzenia pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi, warunkami techniczno - budowlanymi oraz przepisami planistycznymi i stwierdzić czy nie narusza ono interesu osób trzecich. Na koniec organ II instancji stwierdził, że rzeczą organu ponownie rozpatrującego sprawę będzie wyjaśnienie tych kwestii, a nie może to być to zrobione w trybie art. 136 k.p.a., gdyż stanowiłoby to de facto przeprowadzenie postępowania dowodowego za organ I instancji, a nie jego uzupełnienie, co z kolei przekracza dyspozycję tego przepisu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i K. B.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomimo wzniesienia w granicy plandeki przytwierdzonej do jednego z drzew na wysokość 5,5-5,4 metra oraz 3 słupach żelbetowych w sposób rażąco odbiegający od zgłoszenia, organ I instancji nie ma kompetencji do nałożenia na inwestora w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego obowiązku do przedłożenia oceny technicznej wybudowanej konstrukcji; - art. 138 § 2 i § 2a k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. pomimo, że postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i nie zachodzi konieczność dodatkowego wyjaśnienia sprawy, zaś przekazując sprawę organ nie wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie wskazał także wytycznych w zakresie wykładni przepisów, których naruszenia miał się dopuścić organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: "ppsa" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2017 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, że zgodnie z określoną w art. 15 k.p.a. zasadą ogólną postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności - postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga sprawę ponownie, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania orzeczenia ostatecznego. Istotą administracyjnego toku instancji jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, a nie tylko kontrola prawidłowości orzeczenia organu pierwszej instancji. Z zasady dwuinstancyjności wynika bowiem, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji oznacza to, że każda sprawa administracyjna jest rozpoznawana i rozstrzygana dwukrotnie: po raz pierwszy przed organem pierwszej instancji, a na żądanie uprawnionego podmiotu - po raz drugi przez organ odwoławczy - organ drugiej instancji. Postępowanie wyjaśniające przed organem drugiej instancji opiera się na tych samych zasadach co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji, dlatego też organ wyższego stopnia dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed niższą instancją. Postanowienie podobnie jaki i decyzja kasacyjna, czyli wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jest rozstrzygnięciem formalnym, które powoduje, że wskutek uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Obowiązkiem sądu kontrolującego takie orzeczenie o charakterze kasacyjnym jest dokonanie analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. Należy przyjąć, za Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 wskazał, że sformułowanie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego" (LEX nr 1575600). Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji organu I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Sprzeczne wobec powyższego z art. 138 § 2 k.p.a. jest wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji było dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika zatem, że jedyną i wyłączną podstawą wydania orzeczenia kasacyjnego jest stwierdzenie naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, którego organ odwoławczy nie może usunąć we własnym zakresie. Jeżeli organ odwoławczy jest władny usunąć wady decyzji lub postępowania organu, którego orzeczenie zostało zaskarżone, to wydanie orzeczenia kasacyjnego jest niecelowe. Ponadto przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy czyniąc użytek z art. 138 § 2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie – art. 138 § 2 k.p.a. - lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 k.p.a., który umożliwia uzupełnienie dowodów w postępowaniu odwoławczym. W kontekście zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyjaśnienia w niniejszej sprawie wymagają dwie kwestie: czy rozstrzygnięcie organu I instancji wymagało uchylenia oraz czy organ II instancji właściwie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, czy jednak powinien po uchyleniu sam orzec merytorycznie. Dla rozstrzygnięcia pierwszej kwestii, a więc czy rozstrzygnięcie organu I instancji wymagało uchylenia, niezbędne jest odniesienie się do podstawy prawnej orzeczenia organu I instancji. Zostało ono wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Dla zastosowania tej normy nie jest wystarczające nawet stwierdzenie, że są wątpliwości. Niezbędne jest także wykazanie, że dla ich powzięcia istniały racjonalne powody i że dotyczą jakości materiałów budowlanych lub robót budowlanych. Stwierdzenie zaś takich wątpliwości nastąpić winno w nawiązaniu do konkretnego obiektu, jego rzeczywistego stanu, stopnia skomplikowania zastosowanych w nim rozwiązań (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010 r., II SA/Kr 1717/09). Stąd też nie może być w tym względzie stosowany jakikolwiek automatyzm. Odmienne stanowisko prowadziłoby bowiem do sytuacji, że w przypadku każdej samowoli budowlanej, czy też wykonania robót wprawdzie na podstawie pozwolenia, lecz z naruszeniem dalszych obowiązków wynikających z u.p.b. w procesie inwestycyjnym, konieczne byłoby nakładanie obowiązku z art. 81c ust. 2 u.p.b., a niewątpliwie nie takie jest ratio legis tego przepisu, którego zastosowanie powinno mieć wyjątkowy charakter, co wynika z użytego w tym przepisie sformułowania "w razie powstania uzasadnionych wątpliwości". Oznacza to, iż nałożenie obowiązku w trybie art. 81c ust.2 u.p.b. winno zostać poprzedzono szczegółowymi ustaleniami co do sposobu wykonania spornych prac, wyjaśnieniami, jakich użyto materiałów. Dopiero wówczas, gdy tak zebrany materiał dowodowy zrodzi istotne wątpliwości, których organ nie będzie sam w stanie usunąć, można rozważyć zastosowanie środków przewidzianych w art. 81c ust. 2 u.p.b. ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2015 r., II SA/Łd 824/15). Podkreślić należy, iż z uwagi na użycie w powołanym przepisie nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie powyższego przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia. Dlatego też za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 u.p.b. muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale muszą to być wątpliwości uzasadnione. Powyższy przepis daje zatem organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Stosując ten przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ, wydając postanowienie obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 865/10 ). Przepis art. 81c ust. 2 u.p.b., ma charakter uznaniowy a więc mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego, zarówno co do zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości", jak i wyboru żądania oceny technicznej i ekspertyzy. Nie oznacza to jednak pełnej swobody organu. Wiąże się to z kolejną kwestią, na którą wielokrotnie zwraca się uwagę w orzecznictwie, a mianowicie, iż skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdy wiedza pracowników organu nie jest wystarczająca. Nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, zatem co do zasady ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji. Przepis art. 81c ust. 2 u.p.b., który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie za pomocą posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości; omawiany przepis nie może być nadużywany (por. wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., II OSK 213/08, wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., II OSK 2404/15). Stąd organy nadzoru budowlanego nakładając obowiązek przedłożenia ekspertyzy zobowiązane są wykazać w rozstrzygnięciu, iż nie są w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 192/12). W kontekście powyższych uwag, Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sporne ogrodzenie powstało po dokonaniu przez inwestorów zgłoszenia jego budowy. Porównanie wyników przeprowadzonej kontroli i warunków określonych w zgłoszeniu z dnia 27 listopada 2016 r. wykazało, że ogrodzenie to zostało wykonane niezgodnie z warunkami określonymi w zgłoszeniu. Organ I instancji przed nałożeniem postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. obowiązku sporządzenia oceny technicznej wybudowanej konstrukcji stanowiącej ogrodzenie nie dokonał żadnych ustaleń. Tak jak to zostało wskazane powyżej, zarówno określenie zakresu żądanej oceny technicznej, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie powyższego przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy, w szczególności winno zostać poprzedzono szczegółowymi ustaleniami co do sposobu wykonania spornych prac, wyjaśnieniami, jakich użyto materiałów i wymaga wyczerpującego uzasadnienia. Dopiero bowiem, gdy tak zebrany materiał dowodowy zrodzi istotne wątpliwości, których organ nie będzie sam w stanie usunąć, można rozważyć zastosowanie środków przewidzianych w art. 81c ust. 2 u.p.b., a niewątpliwie takich ustaleń zabrakło w postanowieniu organu I instancji. Zatem słusznie doszło do uchylenia postanowienia organu I instancji. Przechodząc do oceny drugiej kwestii - czy organ II instancji właściwie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, czy jednak powinien po uchyleniu sam orzec merytorycznie, skład orzekający w sprawie stwierdza, że prawidłowo sprawa została przekazana organowi I instancji. Skoro organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń warunkujących nałożenie obowiązku na postawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, to dokonanie ich przez organ II instancji zdecydowanie przekroczyłoby zakres uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ II instancji, które jak sama nazwa wskazuje ma charakter uzupełniający. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skargi organ wojewódzki przekazując sprawę organowi powiatowemu wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, właśnie poprzez wskazanie, że zastosowanie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie było przedwczesne, bo bez ocenienia przedmiotowego ogrodzenia pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi, warunkami techniczno - budowlanymi oraz przepisami planistycznymi i stwierdzenia czy nie narusza ono interesu osób trzecich, a w konsekwencji bez wykazania, że w spawie istnieją uzasadnione wątpliwości. Również drugi zarzut dotyczący naruszenia art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego okazał się niezasadny, ponieważ organ wojewódzki nie odmówił organowi I instancji kompetencji do skorzystania z art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, lecz uznał skorzystanie z niego na obecnym etapie za przedwczesne, bo dokonane bez poczynienia niezbędnych ustaleń i wykazania potrzeby skorzystania z tego przepisu. Reasumując uznać należy, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za prawidłowe. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprzeciw oddalił.