VII SA/Wa 558/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie ( WSA, WSA Ewa Machlejd, Krystyna Tomaszewska (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala VII S.A./Wa 558/04 U Z A S A D N I E N I E Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 ), nakazał M. L. - inwestorowi, dokonać rozbiórki samowolnie ustawionych obiektów- kontenera magazynowego oraz kontenera biurowo-socjalnego na terenie działki nr ew. [...] położonej w m. [...] gmina [...]. Organ w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej ustalił, iż od 2002r na terenie działki inwestor prowadzi zakład produkcji materiałów budowlanych i usytuował na działce węzeł betoniarski z silosem na cement i silosem na kruszywo i piasek oraz koszem zasypowym. Ponadto, wybetonowany został podjazd od ogrodzenia do silosów o wymiarach 16m x 7m, a przy ogrodzeniu usytuowany jest kontener magazynowy stalowy o wymiarach 6m x 2,60m oraz kontener biurowo-socjalny o wymiarach 4,80m x 6m. M. L. nie posiadał pozwolenia na budowę dotyczącą wszystkich zlokalizowanych na działce obiektów. Zdaniem, organu pierwszej instancji przedmiotowe kontenery nie związane trwale z gruntem stanowią tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 ust 5 Prawa budowlanego z 1994r. Ustawienie ich na okres do 120 dni w opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinno być poprzedzone zgłoszeniem natomiast na okres dłuższy niż 120 dni wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor przedmiotowe kontenery postawił samowolnie w związku z czym organ nadzoru budowlanego zobligowany był orzec ich rozbiórkę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. L., decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004r na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 48 ust 1 nakazując inwestorowi dokonać rozbiórki przedmiotowych kontenerów. Organ odwoławczy uznał, iż możliwość prowadzenia procedury legalizacyjnej w świetle znowelizowanego art.48 Prawa budowlanego nie jest możliwa z uwagi na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem działka na której zrealizowana została przedmiotowa inwestycja przeznaczona jest na teren powierzchniowej eksploatacji i teren pod poszerzenie istniejącej drogi, ponadto obowiązuje zakaz budowy obiektów nie związanych z eksploatacją żwiru. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. L.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 48 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2003r, Nr 207, poz. 2016), przez przyjęcie, że usytuowane kontenery nie są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wyjaśnienie czy na terenie przeznaczonym pod poszerzenie istniejącej drogi znajdują się wymienione obiekty. Skarżący podnosi, iż działkę użytkuje zgodnie z jej przeznaczeniem eksploatując żwir i obiekty usytuowane są w części powierzchniowej działki na terenie PE, a nie na terenie K przeznaczonym pod poszerzenie istniejącej drogi. Zdaniem skarżącego, organ powinien zastosować art. 48 ust 3 Prawa budowlanego warunkujący dalszą procedurę legalizacyjną obiektów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie bezspornym jest, iż skarżący w 2002r samowolnie postawił przy ogrodzeniu działki ew. nr [...] położonej w m. [...] gm. [...] kontener magazynowy stalowy o wymiarach 6,0m x 2,60m oraz kontener biurowo-socjalny o wymiarach 4,80 x 6,00m. Przedmiotowe kontenery nie są trwale związane z gruntem i stanowią tymczasowe obiekty budowlane, których ustawienie na okres nie dłuższy niż 120 dni wymagało zgłoszenia zgodnie z art. 29 pkt 5a w związku z art. 30 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast w przypadku postawienia kontenera na okres dłuższy niż 120 dni wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Skarżący stawiając kontenery nie dokonał ich zgłoszenia ani też nie uzyskał pozwolenia na budowę w związku, z czym prawidłowo organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2003r nakazał rozbiórkę w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W dacie rozpatrywania odwołania obowiązywał art. 48 zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), który pozwalał na legalizację samowoli budowlanej pod warunkiem, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...]lutego 2003r działka o nr ew., [...] na której postawione zostały kontenery przeznaczona jest na teren powierzchniowej eksploatacji (dyspozycja planu PE) i teren pod poszerzenie istniejącej drogi (dyspozycja planu K). W związku z powyższym na działce Nr [...] obowiązuje zakaz realizacji obiektów nie związanych z eksploatacją żwiru. W świetle zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego prawidłowo organ odwoławczy ustalił, iż postawienie kontenerów będących częścią zakładu – wytwórni betonów jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można podzielić stanowiska skarżącego odnośnie użytkowania działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący jest właścicielem zakładu produkcji materiałów budowlanych, co wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Na terenie działki zbudował węzeł betoniarski z silosem na cement i silosem na kruszywo i piasek oraz koszem zasypowym. Skarżący zajmuje się produkcją betonu według opracowanej technologii i działalności tej nie można uznać za działalność związaną z eksploatacją żwiru. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikają zasady i warunki zagospodarowania terenu PE - powierzchniowej eksploatacji żwiru, których nie spełnia działalność prowadzona przez skarżącego. Urząd Miejski w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2004r. również potwierdził, iż prowadzona przez skarżącego działalność nie jest wprost zgodna z zapisem miejscowego planu zakazującego budowy obiektów nie związanych z eksploatacją żwiru. Z uwagi na sprzeczność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak było możliwości legalizacji samowolnie postawionych kontenerów, dlatego prawidłowo organ odwoławczy nakazał ich rozbiórkę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.