VII SA/Wa 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane), po rozpoznaniu wniosku M. K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] (znak: [...]) udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego nr [...] w os. [...], [...], przy ul. [...] w [...], pod warunkiem wyłączenia z użytkowania garażu podziemnego do czasu przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2000 r. pozytywnej opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...], nie wnoszącej sprzeciwu na użytkowanie wyżej wymienionego garażu oraz wykonania zaleceń pokontrolnych określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego Oddział Terenowy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego nr [...] w os. [...], [...], przy ul. [...] w [...], pod wskazanymi w decyzji zaleceniami, które zostały wykonane. Pismem z dnia 13 listopada 2009 r. M. K. wniósł o stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej stanowi wyjątek od fundamentalnej zasady trwałości rozstrzygnięć, określonej w art. 16 K.p.a. Stwierdzenie nieważności dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Jedną z nich jest wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Do takiego naruszenia dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. W tej mierze powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia1991 r., sygn. akt III SA 1246/91). Ponadto przytoczył treść art. 156 § 1 K.p.a. Organ stwierdził, że organy nadzoru budowlanego po zakończeniu budowy oceniają czy zostały złożone wymagane dokumenty określone w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, który określa, jakie dokumenty należy dołączyć do zawiadomienia o zakończeniu budowy, bądź wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Oznacza to, że organ nie ma prawa żądać jakichkolwiek innych dokumentów poza wymienionymi w w/w przepisie, a dopuszczalne jest jedynie żądanie ich uzupełnienia w przypadku stwierdzenia braków lub nieścisłości (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 558/05, niepubl.). Odnosząc się do zarzutu M. K., stwierdził, że w przypadku stwierdzenia przez skarżącego, że w oświadczeniu kierownika budowy została poświadczona nieprawda to może zgłosić to do odpowiedniej Izby Inżynierów Budownictwa. Ewentualne nieprawidłowości w działaniu instalacji ciepłej wody nie stanowią istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, które mogłoby skutkować odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Organ, po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uznał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.2000 r., nr [...] nie zawiera kwalifikowanych przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a w szczególności przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, dlatego nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdził również, iż badana decyzja nie ma żadnej wady, która mogłaby powodować jej nieważność z mocy prawa. Ponadto przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że godnie z wyrokiem NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., sygn. akt IV SA 941/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 30 ,,przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 12 grudnia 1988 r., sygn. akt III SA 481/88 "o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność ". W związku z tym traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, jeżeli jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt. III ARN 22/95)". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 K.p.a. Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jego obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Ponadto podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Zgodnie z art. 156 § 2 K.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt. 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć łat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że decyzja Prezydenta [...] została wydana w styczniu 2000 r., wskazał, że mógłby mieć zastosowanie powyższy przepis, jednakże badając w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia [...] stycznia 2000 r., wziął pod uwagę możliwość wystąpienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Ówcześnie obowiązujący art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.) enumeratywnie określał dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. W niniejszej sprawie składając wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. To oznacza, że właściwy organ nie miał podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek innych materiałów. Mógł żądać tylko tych dokumentów, które ustawodawca wymienił w ust. 1-3 danego artykułu. Jeżeli organ stwierdziłby braki w wymaganej dokumentacji, zażądałby uzupełnienia braków czy nieścisłości (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Zawarte w art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego stwierdzenie protokoły badań i sprawdzeń nie zostały przez ustawodawcę jednoznacznie wyjaśnione, zatem do kompetencji organów nadzoru budowlanego należała ocena jakie protokoły badań i sprawdzeń danej inwestycji budowlanej należy przedłożyć do organu z zawiadomieniem o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków kierownika budowy należało m.in. zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru i zapewnienie usunięcia stwierdzonych wad, a także przekazanie inwestorowi oświadczenia, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2. Za odbiór instalacji c.o. w budynku zgodnie z art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego odpowiada również inspektor nadzoru inwestorskiego, do podstawowych obowiązków którego należy m.in. cyt. sprawdzanie i odbiór robót budowlanych ulegających zakryciu lub zanikających, uczestniczenie w próbach i odbiorach technicznych instalacji, urządzeń technicznych i przewodów kominowych oraz przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych i przekazywanie ich do użytkowania. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że odpowiedzialność za odbiór instalacji centralnego ogrzewania w budynku ponosi kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. W przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył m.in. protokół odbioru i przekazania do użytku osiedla "[...]" budynków mieszkalno-usługowych wraz z garażem podziemnym tj.: m.in. budynku nr [...] ([...]) w [...], z dnia [...] grudnia 1999 r., w którym pkt. 6 brzmi cyt.: "odbierającemu przekazane zostały następujące dokumenty i materiały m.in. - protokoły z przeprowadzonych prób oraz zaświadczenia z odbioru technicznych instalacji i urządzeń, a mianowicie: i) sieć c.o., j) węzły cieplne. " Powyższy protokół został podpisany m.in. przez kierownika budowy, inspektora nadzoru robót budowlanych oraz inspektora nadzoru robót sanitarnych. Ponadto kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego przedmiotowej inwestycji złożyli stosowne oświadczenie z dnia 3 grudnia 1999 r., zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 2 i 3 Prawa Budowlanego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, gdyż nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Badana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów M. K., wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie wyjaśnienie kwestii poświadczenia nieprawdy przez kierownika budowy w oświadczeniu. Ponadto zbadanie i dowiedzenie powyższej kwestii nie mieści się w kompetencjach nadzoru budowlanego, a jedynie może być przedmiotem badania i oceny organów ścigania. Sfałszowanie dowodu może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., jednakże fałszerstwo jego musi być wcześniej stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że w projekcie przedmiotowego budynku wszystkie rury centralnego ogrzewania i ciepłej wody zostały, zgodnie z przepisami, zaprojektowane jako izolowane. W rzeczywistości izolacje te nie zostały nigdy wykonane. Tymczasem kierownik budowy wydał pisemne oświadczenie, że budynek został wykonany zgodnie z projektem i przepisami, co stanowi poświadczenie nieprawdy. Poświadczenie nieprawdy w dokumencie jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi podstawę do unieważnienia decyzji administracyjnej na postawie art. 158 § 1 pkt 2 K.p.a. i na podstawie art. 156 § 2 nie ulega przedawnieniu po 10 latach. Podniósł, że w swoim piśmie dnia 27 września 2010 r. wskazał, że brak jest protokółu odbioru (art.57 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego) instalacji ciepłej wody zgodnie z wymogami PN-71/B-10420 - jest to norma dla tego budynku obowiązkowa, gdyż została przywołana w projekcie budowlanym. Norma ta nosi tytuł " Urządzenia ciepłej wody w budynkach. Wymagania i badania przy odbiorze" i zgodnie z tą normą powinien być wykonany stosowny protokół załączony do kompletu dokumentów do pozwolenia na użytkowanie. Wadliwe wykonanie instalacji ciepłej wody powoduje straty energii i wody i znacząco podnosi koszty rachunków za ciepłą wodę i centralne ogrzewanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] (znak: [...]) udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego nr [...] w os. [...], [...], przy ul. [...] w [...], pod warunkiem wyłączenia z użytkowania garażu podziemnego do czasu przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2000 r. pozytywnej opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...], nie wnoszącej sprzeciwu na użytkowanie wyżej wymienionego garażu oraz wykonania zaleceń pokontrolnych określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego Oddział Terenowy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania. Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] przepisów Prawa budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 57 Prawa budowlanego, w dacie wydania badanej decyzji przewidywał, że "Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć: 1) oryginał dziennika budowy, 2) oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, 4) protokoły badań i sprawdzeń, 5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (ust. 1). W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony (ust. 2). Inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 (ust. 3) (...)". Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowe "[...]" udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego nr [...] w os. [...], [...], przy ul. [...] w [...], pod warunkiem wyłączenia z użytkowania garażu podziemnego do czasu przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2000 r. pozytywnej opinii Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...], nie wnoszącej sprzeciwu na użytkowanie wyżej wymienionego garażu oraz wykonania zaleceń pokontrolnych określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego Oddział Terenowy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor dołączył wymagane dokumenty, tj.: oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy z dnia 3 grudnia 1999 r. o zgodności wykonania trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę – decyzja z dnia [...]marca 1997 r., nr [...] oraz z dnia [...] października 1997 r., nr [...] wydane przez Urząd Dzielnicy [...]Wydział Architektury w [...], obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami oraz że teren budowy doprowadzony jest do należytego stanu i porządku, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, protokół odbioru i przekazania do użytku osiedla z dnia 23 grudnia 1999 r., protokoły badan i sprawdzeń, postanowienie Powiatowego Inspektora sanitarnego Odział Terenowy [...] z dnia [...] września 1999 r. nie wnoszące sprzeciwu i uwag na użytkowanie budynku z wyłączeniem garażu, oświadczenie SM "[...]" z dnia 30 grudnia 1999 r. o braku uwag i nie zgłoszeniu sprzeciwu przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Przedłożona dokumentacja potwierdziła, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa, spełnia określone wymagania oraz może być użytkowany w sposób bezpieczny. Skoro Prezydent Miasta [...] ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, istniały podstawy do wydania przez niego decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego nr [...] w os. [...], [...], przy ul. [...] w [...]. Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. przyjął, że badana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą. Odnosząc się do zarzutu skargi braku protokółu odbioru instalacji ciepłej wody zgodnie z wymogami PN-71/B-10420, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 19 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz.U. z 1993 r., Nr 55, poz. 251) stosowanie polskich norm jest dobrowolne, chyba, że obowiązek ich stosowania został wprowadzony w drodze rozporządzenia przez właściwych ministrów lub został zawarty w przepisach prawa. Wykaz Polskich Norm do obowiązkowego stosowana zawiera załącznik do Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. W powyższym wykazie nie umieszczono normy PN-71/B-10420, co oznacza, że nie była ona normą obowiązującą i brak było obowiązku przedstawienia protokołu odbioru instalacji ciepłej wody zgodnie z jej wymogami. Ewentualne nieprawidłowości w działaniu instalacji ciepłej wody, podnoszone przez skarżącego, podnoszące koszty rachunków za ciepłą wodę i centralne ogrzewanie nie stanowią istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, które winno skutkować odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a po jego wydaniu, stwierdzeniem nieważności takiego pozwolenia. Wskazać także należy, że jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, to okoliczność ta może to stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.