VII SA/Wa 561/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi U. T. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego za równoważny ze zrealizowaniem elementów określonych w programie specjalizacji. skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2006r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 Kpa, stwierdził z urzędu nieważność własnej decyzji z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] uznającej U. T. zaliczenie 12 miesięcy stażu podstawowego z zakresu chorób wewnętrznych odbytego w S. w E. w okresie 1 września 2003 - 31 sierpnia 2004r. za równoważny ze zrealizowaniem elementów określonych w programie specjalizacji w dziedzinie chorób wewnętrznych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2006r. błędnie zostało uznane dr n. med. U. T. 12 miesięcy stażu, gdyż opinia zespołu ekspertów oraz wniosek dyrektora C. były negatywne. Zespół ekspertów stwierdził, że nie można uznać pobytu w laboratorium biologii molekularnej (w ramach stypendium naukowego) za równoważny z odbyciem stażu z zakresu chorób wewnętrznych w ramach odbytej specjalizacji w tej dziedzinie. Stwierdzono bowiem, że nie można uznać pobytu w tym laboratorium za równoważny ze stażem podstawowym z chorób wewnętrznych. Dr U. T. spędziła 12 miesięcy w Q. w E. pracując w laboratorium naukowym umieszczonym i powiązanym z oddziałem klinicznym. Pobyt ten mógłby być zaliczony jako staż kierunkowy z endokrynologii/diabetologii, który jednak dr U. T. już odbyła. Rozpatrując sprawę Minister Zdrowia winien był odmówić uznania stażu w laboratorium biologii molekularnej za równoważny ze stażem podstawowym z chorób wewnętrznych, bowiem wniosek C. był negatywny. Wydając decyzję pozytywną w dniu [...] lipca 2006r. w sposób rażący naruszył obowiązujące prawo, tj. § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Z brzmienia tego przepisu wynika, że do uznania niezbędny jest wniosek C., a więc pozytywny, co w sprawie nie miało miejsca. Minister Zdrowia stwierdził również, że przy stwierdzeniu nieważności decyzji wziął również pod uwagę interes społeczny, bowiem celem szkolenia specjalistycznego jest uzyskanie przez lekarza nie tylko tytułu specjalisty, ale także odpowiednio wysokich kwalifikacji zawodowych. Obowiązujące programy szkolenia specjalistycznego szczegółowo określają zagadnienia, które lekarz musi poznać w trakcie szkolenia, aby stać się specjalistą. Skrócenie szkolenia o niektóre elementy programu oznacza, że lekarz już tę wiedzę nabył poza szkoleniem, np. w czasie stażu odbytego za granicą. Jeżeli jednak rodzaj wykonywanej za granicą pracy nie odpowiada odpowiedniej części programu specjalizacji, to uznanie tej pracy za równoznaczną z tą częścią programu nie jest dopuszczalne. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 127 § 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku U. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ponownie podał, że przy wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2006r. doszło do rażącego naruszenia § 26 ust. 6 rozporządzenia w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Nie zgodził się z zarzucanym we wniosku U. T. naruszeniem przy wydawaniu decyzji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 oraz 61 § 4 Kpa i wyjaśnił, że w sprawie nie było konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego ani dowodu z przesłuchania strony w sytuacji oczywistej pomyłki przy sporządzaniu decyzji z dnia [...] lipca 2006r., gdyż wniosek Dyrektora C. (dalej: C.) wydany na podstawie opinii ekspertów w sprawie był jednoznacznie negatywny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła U. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej zarzuciła rażące naruszenie § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów poprzez jego błędną wykładnię, a także art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto skarżąca podała, że decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006r. została wydana z naruszeniem artykułów 8 , 10, 61 § 4 oraz 157 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, odpowiadają przepisom obowiązującego prawa. Minister Zdrowia stosownie do artykułu 156 § 1 pkt 2 i 157 Kpa stwierdził z urzędu nieważność swojej decyzji z dnia [...] lipca 2006r., ponieważ doszło do rażącego naruszenia przepisu § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1779) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Tak więc przepis ten stanowił, iż minister właściwy do spraw zdrowia, na wniosek Dyrektora C., na podstawie opinii zespołu ekspertów, o którym mowa w § 41 ust. 5, może uznać staże i szkolenia, o których mowa w ust. 4, za równoważne ze zrealizowaniem części programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania specjalizacji, jednak nie więcej niż o 1/3, natomiast lekarzowi, o którym mowa w ust. 5, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju, na podstawie opinii zespołu ekspertów, o którym mowa w § 41 ust. 5. W zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej Minister Zdrowia słusznie wskazał, że stosownie do § 26 ust. 6 w/w rozporządzenia po otrzymaniu pozytywnego wniosku z C. oraz opinii ekspertów, może w drodze decyzji uznać odbyte za granicą staże czy szkolenia za równoznaczne ze zrealizowaniem części programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania specjalizacji. W skardze U. T. wskazała, iż jej zdaniem organ dokonał błędnej wykładni w/w przepisu rozporządzenia. Zarzut skarżącej należy uznać za bezzasadny. W § 26 w ustępie od 4 do 8 cytowanego wyżej rozporządzenia uregulowana została procedura uznania staży i szkoleń odbytych za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem części programu specjalizacji i skrócenia lekarzowi okresu odbywania specjalizacji. Zgodnie z wykładnią językową paragrafu 26 ust. 6 w/w rozporządzenia należy stwierdzić, iż Minister Zdrowia może wydać decyzję uznaniową zarówno pozytywną, jak i negatywną w przedmiocie staży i szkoleń określonych w ust. 4, na wniosek Dyrektora C., na podstawie opinii zespołu ekspertów powołanych przez Dyrektora C., w skład którego wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny, tj. konsultant krajowy lub jego przedstawiciel; dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego; przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej; przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla dziedziny medycyny, w której lekarz ubiega się o uznanie równoważności tytułu specjalisty. Z wykładni językowej w/w przepisu nie wynika jednak, jaki charakter powinien posiadać wniosek Dyrektora C. W związku z powyższym, w celu ustalenia charakteru w/w wniosku, należy dokonać wykładni systemowej § 26 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia, tj. uwzględnić inne przepisy rozporządzenia, a zwłaszcza ust. 4 § 26, do którego odpowiednio odwołuje się przepis § 26 ust. 6. oraz ust. 5 § 26. Przepis § 26 ust. 4, który również reguluje procedurę uznania staży i szkoleń odbytych za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem części programu specjalizacji, stanowi, że kierownik specjalizacji w pierwszym roku trwania specjalizacji może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem C., z wnioskiem o uznanie (...). Tak więc przepis ten wprost stwierdza, iż wniosek, na postawie którego można wystąpić do Ministra Zdrowia o uznanie stażu i szkolenia za równoważny ze zrealizowaniem części programu specjalizacji, winien być pozytywny. Ponadto ust. 5 § 26 daje możliwość wystąpienia do Ministra Zdrowia tylko z wnioskiem pozytywnym. W związku z powyższym, wniosek Dyrektora C. określony w § 26 ust. 6 w/w rozporządzenia może być tylko pozytywny. Na podstawie tego przepisu Dyrektor nie może wystąpić do Ministra z wnioskiem negatywnym, natomiast brak wniosku pozytywnego uniemożliwia w ogóle wydanie decyzji merytorycznej. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Dyrektor C. w dniu [...] czerwca 2006r. wydał wniosek negatywny. We wniosku tym wnioskował o nie uznanie dr n. med. U. T. wyżej wymienionego stażu. Ponadto w/w wniosek został wydany na podstawie negatywnej opinii zespołu ekspertów, w której stwierdzono, że U. T. nie spełniła wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005r. i nie można uznać pobytu w laboratorium biologii molekularnej za równoważny ze stażem podstawowym chorób wewnętrznych. W związku z powyższym, należy uznać, iż decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Pomimo negatywnej opinii oraz negatywnego wniosku organ administracyjny wydał decyzję merytoryczną, w dodatku pozytywną. Takie rozstrzygnięcie pozostaję w oczywistej sprzeczności z przepisem § 26 ust. 6 w/w rozporządzenia. Dlatego organ badając w/w decyzję w trybie stwierdzenia nieważności, prawidłowo z urzędu zastosował art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. o sygn. akt V SA 86/92 i 436-466/92, publ. ONSA 1993/1 poz. 23). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym argumenty skarżącej podnoszone w skardze nie zasługują na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.