VII SA/Wa 561/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek T. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. R. pozwolenia na budowę budynku handlowo – biurowego, hali magazynowej, wewnętrznej instalacji wodno – kanalizacyjnej wraz z przyłączami, przebudowę linii energetycznej, wewnętrznej instalacji elektrycznej wraz z przyłączem oraz budowę zjazdu na działkach nr ewid. [...] w m. [...]. W piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r., zawierającym skargę na powołaną na wstępie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania oraz o wstrzymanie wykonania decyzji tegoż organu z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu wskazała, że na skutek wydania powyższych decyzji do obrotu prawnego powróciła ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżąca podała, że rozpoczęcie budowy na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z przepisami techniczno – budowlanymi powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej realizacja decyzji o pozwoleniu na budowę spowoduje zagrożenie w postaci niemożności kontynuowania przez skarżącą działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja utrzymująca w mocy lub uchylająca decyzję stwierdzającą nieważność innej decyzji nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Na marginesie należy zauważyć, że to na inwestorze ciąży ryzyko rozpoczęcia procesu inwestycyjnego przed skontrolowaniem decyzji przez Sąd. Ewentualne uchylenie decyzji może mieć znacząco negatywne skutki dla inwestora. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.