VII SA/Wa 562/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 z późn. zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr 41 poz. 361, z późn. zm.), odmówił uchylenia decyzji własnej Nr [...]z dnia [...] września 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...], na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...]. W uzasadnieniu organ podał, że H. M. i W. L. oraz P. M., wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., domagając się jej uchylenia. Jako podstawę swojego wystąpienia wskazali przesłankę określoną w art. 145 ust.1 pkt 4 k.p.a., to jest fakt, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Organ postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2011 r., a następnie wezwał wnioskodawców do wykazania interesu prawnego, poprzez wskazanie przepisu prawa materialnego, którego naruszenie w odniesieniu do ich działek może spowodować realizacja inwestycji. Analizując przymiot strony wnioskodawców organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Poprzez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zdaniem organu, projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza zabudowy na działkach wnioskodawców, w szczególności w kontekście podnoszonego przez nich zaburzenia ładu przestrzennego. Obowiązujący na tym terenie plan miejscowy przewiduje zabudowę wielorodzinną i usługową nieuciążliwą z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym niskim, co jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego i nie ograniczy zabudowy na działce skarżących. Warunek zharmonizowania planowanej zabudowy z zabudową sąsiednią o którym mówi plan miejscowy, mógł być zrealizowany nie tylko w wyniku zrównania wysokości z budynkami na działkach sąsiednich, ale również przy użyciu innych zabiegów architektonicznych. Wnioskodawcy, twierdzili iż planowana zabudowa usytuowana jest z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu przedmiotowy budynek zaprojektowany został z zachowaniem minimalnej odległości 4 m, ścian z otworami od wszystkich granic działki inwestycyjnej. Ściana kondygnacji mieszkalnych (naziemnych) od strony nieruchomości będących własnością wnioskujących t.j. od strony zachodniej, oddalona jest od granicy o ponad 21 m., zbliżona do granicy działki jest kondygnacja podziemna wyniesiona jednak ponad poziom terenu jedynie o około 2,15 m. Zgodnie z częścią opisową do projektu zagospodarowania terenu, przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania wynikające m.in. z zapisów art. 13, 60 i 271 ww. rozporządzenia Wnioskodawcy podnosili również, brak zachowania na terenie Inwestycji powierzchni biologicznie czynnej, wymaganej przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując organ stwierdził, iż wnioskodawcy nie wskazali konkretnego przepisu prawa materialnego (przepisu techniczno-budowlanego), którego naruszenie, poprzez realizację przedmiotowej inwestycji, skutkowałoby ograniczeniem zagospodarowania działek wnioskodawców. W związku z tym organ nie znalazł podstaw dla uznania H. M. i W. L. oraz P. M. za strony we wznowionym postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]. Odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.2012 r. złożyli H. M. i W. L. oraz P. M.. W odwołaniach wskazali na naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 12 K.p.a., poprzez pominiecie ich jako stron postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Wskazywali, że doszło do błędnego ustalenia, iż nieruchomość wnioskodawców nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot kwestionowanej decyzji, a ponadto do naruszenia art. 10 K.p.a. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań P. M., H. M. i W. L. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2011 r. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że wznowienie postępowania przez Prezydenta Miasta [...] nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wydaną decyzję. Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zawierał stwierdzenia, że podmioty, który je złożyły uważają, że przysługuje im przymiot strony w postępowaniu administracyjnym i zostały pominięte, zatem organ miał obowiązek wznowić postępowanie. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu powinien sprawdzić, czy wniosek o wznowienie postępowania wskazuje przesłanki wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. i czy został zachowany termin przewidziany w art. 148 K.p.a. Postanowienie o wznowieniu jest zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a., podstawą do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jednocześnie wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie przesądza o legitymacji procesowej wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta [...] po złożeniu wniosków o wznowienie postępowania, postanowieniem Nr [...] r. wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...] .09.2011 r.. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie pismem wszczynającym postępowanie, jest niezaskarżalne i z tego względu nie może zawierać innych treści poza informacją o wszczęciu postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.11.1987 r., sygn. akt I SA 1326/86). Organ I instancji w wydanym postanowieniu Nr [...], ustosunkował się do zachowania terminu określonego w art. 148 K.p.a., przy czym odniósł się zarówno do § 1 jak i do § 2 art. 148 K.p.a., podczas gdy jedynie § 2 art. 148 K.p.a., dotyczy przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem Wojewody, organ I instancji we wznowionym postępowaniu naruszył zasadę wyrażoną w art. 10 K.p.a., a także naruszył art. 40 § 1 K.p.a., bowiem wydana decyzja nie została doręczona pozostałym stronom postępowania, w tym inwestorowi, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].09.2011 r., mimo, że powiadomił je o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe naruszenia, z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, obligowały do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ powinien wziąć pod uwagę, że postępowanie administracyjne wznawia się "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną", a nie w stosunku do poszczególnych wnioskodawców. Nadto Wojewoda wskazał, że wnioski o wznowienie postępowania zawierały również żądanie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] .09.2011 r. Mimo to organ I instancji nie wydał żadnego orzeczenia w stosunku do powyższych wniosków, zatem pozostawał w bezczynności. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że w ponownym postępowaniu, prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, Prezydent Miasta [...] powinien odnieść się do wszystkich kwestii wymienionych w jego decyzji oraz wydać stosowne rozstrzygnięcia. "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku. Zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 149 § 1 w związku z art. 148 § 1 i § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem przepisów, albowiem organ I instancji w postanowieniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., ustosunkował się do zachowania przez wnioskodawców terminu określonego w art. 148 K.p.a. , a postanowienie o wznowieniu postępowania odpowiada art. 149 § 1 Kpa; - art. 40 § 1 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 149 § 2 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i błędne uznanie, iż skarżącej spółce nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu i nie doręczono decyzji, podczas gdy wydana decyzja była zgodna z interesem skarżącej spółki i brak jej doręczenia w żaden sposób nie mógł naruszyć jej praw, skarżąca nie miałaby gravamen w jej zaskarżeniu; - art. 152 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i błędne uznanie, iż brak rozstrzygnięcia przez Prezydenta [...] wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] września 2011 r. stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skoro organ nie był uprawniony do rozpoznania takich wniosków, albowiem wstrzymania wykonania decyzji może domagać się wyłącznie podmiot posiadający przymiot strony; - art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, wydanie orzeczenia pozbawionego oparcia w materiale dowodowym, błędnym stwierdzeniu, iż wznowienie nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ obowiązany jest zweryfikować czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o jedną z enumeratywnie wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego ustawowych przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1 Kpa lub art. 145b § 1 Kpa) oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 K.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. badanie przesłanek wznowienia postępowania jest możliwe wyłącznie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania. Tym samym, organ I instancji nie tylko był uprawniony, ale zobowiązany do zweryfikowania czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 K.p.a. Wojewoda [...] wskazał, iż organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania zawarł dodatkowe treści poza informacją o wszczęciu postępowania, albowiem ustosunkował się do zachowania terminu określonego w art. 148 Kpa, a powinien o tym orzec dopiero w decyzji rozstrzygającej sprawę. Tymczasem już na tym etapie organ I instancji miał obowiązek zweryfikowania czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 K.p.a. Postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie zawiera treści niezgodnych z art. 149 K.p.a. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż został naruszony art. 149 § 1 K.p.a., to przedmiotowe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zatem organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 149 § 1 K.p.a. i w konsekwencji błędnie uznał, iż wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, albowiem postanowienie o wznowieniu postępowania odpowiadało treści art. 149 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy powołał się również na naruszenie zasady wyrażonej w art. 10 K.p.a., a także w art. 40 § 1 K.p.a., albowiem decyzja organu I instancji nie została doręczona stronom postępowania, w tym inwestorowi, które brały udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2011 r. Nie można czynić organowi I instancji zarzutu, że niedoręczył skarżącej spółce decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. i nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu, skoro decyzja ta praw spółki oraz innych podmiotów nie naruszyła, zaś wnioskodawcy otrzymali decyzję i skorzystali ze swoich uprawnień przez wniesienie odwołania. Poza tym skarżąca spółka nie maiłaby gravamen w zaskarżeniu wydanej przez organ I instancji decyzji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1 K.p.a., co nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Brak rozstrzygnięcia organu I instancji wniosków wnioskodawców o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] września 2011 r. nie stanowił naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, albowiem wnioski te złożone zostały przez osoby, którym nie przysługiwał przymiot strony. Poza tym w skardze podniesiono, że decyzja organu odwoławczego nie zawiera wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., określającego jeden ze sposobów zakończenia postępowania przed organem II instancji. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy." Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je w sposób wadliwy. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą ważne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Nie może stanowić takiej przesłanki konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, z czym może się wiązać potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy (art. 136 k.p.a.). Postępowanie przed organem odwoławczym obejmuje bowiem czynności zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy. W toku tego postępowania organ dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem I instancji. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek dokonania wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także zbadania zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ drugiej instancji w myśl art. 80 k.p.a. zobowiązany jest do dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze treść uzasadnienia decyzji Wojewody [...] , Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się powodów wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniających uchylenie decyzji organu I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazane przez organ II instancji przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji, nie mogły stanowić podstawy wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Organ I instancji zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. wznowił postępowanie w drodze postanowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania zweryfikował czy wniosek o wznowienie postępowania wskazywał jedną z enumeratywnie wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego ustawowych przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1 Kpa lub art. 145b § 1 Kpa) oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 K.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. badanie przesłanek wznowienia postępowania jest możliwe wyłącznie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania. Tym samym, organ I instancji był nie tylko uprawniony ale i zobowiązany do zweryfikowania wniosku o wznowienie pod kątem zachowania terminu określonego w art. 148 K.p.a. Wojewoda [...] blednie wskazał, iż organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania zawarł dodatkowe treści poza informacją o wszczęciu postępowania, albowiem ustosunkował się do zachowania terminu określonego w art. 148 Kpa, a powinien o tym orzec dopiero w decyzji rozstrzygającej sprawę. Tymczasem już na tym etapie organ I instancji miał obowiązek zweryfikowania czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 K.p.a. Dlatego należy stwierdzić, że postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania, wbrew ocenie organu odwoławczego, nie zawiera treści niezgodnych z art. 149 K.p.a. Racje ma również skarżący podnosząc, że nawet gdyby przyjąć, iż został naruszony art. 149 § 1 K.p.a., to przedmiotowe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy powołał się również na naruszenie zasady wyrażonej w art. 10 K.p.a., a także w art. 40 § 1 K.p.a., wskazując iż decyzja organu I instancji nie została doręczona inwestorowi, który brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2011 r. Zdaniem Sądu w okolicznościach tej sprawy brak doręczenia skarżącej spółce decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. i brak zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro decyzja (odmawiająca uchylenia pozwolenia budowlanego) praw spółki nie naruszyła. Poza tym skarżąca spółka podkreślała , iż nie miała podstaw (ani faktycznych ani prawnych) w zaskarżeniu wydanej przez organ I instancji decyzji. Również brak rozstrzygnięcia przez organ I instancji wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] września 2011 r. nie stanowił takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które musiałoby skutkować uchyleniem decyzji, gdyż wnioski te stały się bezprzedmiotowe skoro decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta [...] (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ) odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ II instancji, uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu, dokona samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wyda stosowną decyzję. Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zaskarżona decyzja została uchylona.