VII SA/Wa 564/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2010 r. po rozpoznaniu wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 31 marca 2010 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy W. K., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 5 maja 2010r. zwrócono się do wnioskodawcy z zapytaniem czy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa w imieniu własnym, czy też w imieniu skarżącego S. K. Poinformowano, że jeżeli występuje w imieniu skarżącego, to należało wypełnić i nadesłać do Sądu osobiście podpisany przez skarżącego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF przedstawiający sytuację rodzinną i finansową skarżącego. Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Pomimo upływu ww. terminu wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na powyższe. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenie pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 §1 i 2 ww. ustawy) [postanowienie z dnia 25 września 2008 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego I OZ 709/08]. Stosownie do treści art. 32 ww. ustawy uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego tj. skarżącemu oraz organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto ustawa przyznaje przymiot strony także uczestnikom postępowania tj. osobom, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego ( art. 33 § 1 ww. ustawy). Poza tym zgodnie z § 2 art. 33 ww. ustawy udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie W. K. w postępowaniu sądowoadministracyjnym występuje jako pełnomocnik skarżącego. Podkreślić należy, że pełnomocnik działa w imieniu skarżącego, dlatego sam nie jest stroną postępowania sądowego. Z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy może wystąpić skarżący, składając wniosek na urzędowym formularzu. Z tego też względu zwrócono się do W. K. o wyjaśnienie czy wniosek składa w imieniu własnym czy też w imieniu skarżącego. Wskutek braku odpowiedzi uznano, iż skarżący nie wnosi o przyznanie prawa pomocy natomiast, wniesiony wniosek W.K. potraktowano, jako złożony w imieniu własnym, gdyż przedstawiał jego sytuację rodzinną i finansową. Wskutek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez pełnomocnika skarżącego, który nie jest stroną niniejszego postępowania na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.