VII SA/Wa 564/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2015r. po rozpoznaniu wniosku adwokata W. D. K. w sprawie ze skargi M. Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi W. D. K. kwotę 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tj. o kwotę 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał M. Z. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 19 sierpnia 2014r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata W. D. K. pełnomocnikiem z urzędu dla M. Z. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...] wyrokiem z dnia 4 listopada 2014r. oddalił skargę i przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. D. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych. Pismem z dnia 22 stycznia 2015r. pełnomocnik skarżącego poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 4 listopada 2014 r. Do wniosku dołączył tą opinię. Podał, że opinia ta wraz z pismem przewodnim została przesłana skarżącemu. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że opłata za udzieloną pomoc w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku nie została uiszczona w całości ani w części. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu dotyczy zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, polegających na sporządzeniu przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 4 listopada 2014r. wyroku. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji –75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych. W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi W. D.K. należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.