VII SA/Wa 565/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. L. "[...]" [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego zlokalizowanego na działkach o nr geod.: [...], [...] arkusz mapy [...] przy ul. [...] w [...], przy granicy z działkami o nr geod. [...]. W decyzji organ pierwszej instancji wskazał, m.in., że obszar oddziaływania obiektu, obejmuje nieruchomości - działki o nr geod. : [...], [...], [...] [...], [...], a projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydenta Miasta [..] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały warunki jakie musi spełnić inwestor w celu uzyskania pozwolenia na budowę, w świetle przepisów art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] odniósł się także do zarzutów zawartych w odwołaniu M. P., uznając je za niezasadne. Wskazał, że podniesiona przez skarżącą kwestia konieczności zbadania zachowania wód gruntowych i wpływu inwestycji na sąsiednie tereny ze względu na prace ziemne, została ujęta w opisie technicznym do projektu konstrukcji (str. 41 projektu). W projekcie określono, że podczas fundamentowania należy wypompować wodę z wykopu za pomocą pomp pływakowych lub wykonać drenaż wokół budynku. Z kolei zarzut wpływu projektowanego budynku na dostępność światła dziennego do budynków posadowionych na działce nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ projektowany budynek usytuowany jest na północ od budynków na działce [...]. Zachowany jest tym samym dostęp światła dziennego od strony zachodniej i południowej. Poza tym spełnione są warunki dotyczące usytuowania budynku określone w § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wniosła M. P., dochodząc jej uchylenie jako naruszającej prawo. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane, przez nie zapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości przy granicy, której ma powstać obiekt budowlany. Podkreśliła, że decyzja powinna uwzględniać nie tylko przepisy prawa administracyjnego, budowlanego, ale również co zostało pominięte w przepisy prawa cywilnego, prawa sąsiedzkiego. Zdaniem skarżącej w sprawie nie przeprowadzono właściwego postępowania dowodowego, co skutkuje utratą zaufania do organu i narusza zasady rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a. ). Ponadto, skarżąca podniosła, że decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] pozwala inwestorce budować w miejscu, gdzie dla istniejących budynków wydano decyzję rozbiórkową. Postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010r. wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną pozwalającą na rozbiórkę ww. budynków. Stwierdziła, że jeden z budynków przeznaczonych do rozbiórki posadowiony jest częściowo na działce skarżącej, decyzja jaka zapadnie w postępowaniu wznowieniowym może w związku z tym nie obejmować tego budynku. Zdaniem skarżącej, w toku postępowania nie dokonano właściwej oceny wpływu inwestycji na okoliczne wody gruntowe i sąsiednie tereny. Przytoczony w decyzji organu odwoławczego fragment opisu technicznego do projektu budowlanego nie jest fachową analizą tego zagadnienia. Ponadto, po zrealizowaniu inwestycji, dojdzie do przysłonienia okien w jej budynku Skarżąca wskazała również, że w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał już na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie warunków zabudowy które z mocy prawa na chwilę wydania decyzji były już nieważne, ponadto ustalenia w nich zawarte są inne niż w aktualnie obowiązującym planie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ wskazał, że rozbiórka budynków warunkująca realizacje inwestycji objętej decyzją pozwolenia na budowę została już zakończona. Organ potwierdził fakt obowiązywania, dla terenu objętego inwestycją, planu zagospodarowania przestrzennego, podkreślił, że w związku z tym Prezydent miasta [...] nie stwierdził wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, którą legitymował się inwestor. Decyzja ta wbrew twierdzeniom skarżącej nie jest nieważna z mocy prawa. W toku rozprawy sądowej, skarżąca przywołała ustalenia planu, które odmiennie określają warunki zagospodarowaniem terenu objętego niniejszą inwestycją, niż wynika to z decyzji o warunkach zabudowy uwzględnionej w niniejszym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa, w szczególności polegającym na braku właściwego zebrania materiału dowodowego w sprawie i jego prawidłowej oceny. Powyższe uchybienie stanowi naruszenie zasad opisanych w art. 7, 77, 107 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła bez właściwego odniesienia się do tego, że choć inwestor dysponował, pozostającą w obiegu prawnym, decyzją w przedmiocie warunków zabudowy, to jednak w dacie wydawania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, dla obszaru na którym zaprojektowano inwestycję, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu. Zgodnie z przepisem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003r. ze zm) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2010r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1207/09 (LEX nr 737693) przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Jest uprawniona teza, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji. W świetle ww. tezy orzeczenia wskazać należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie rozważył tego, czy plan obowiązujący na terenie objętym inwestycją zawiera inne ustalenia niż te które zawarte były w decyzji o warunkach zabudowy, którą legitymował się inwestor. Jak wskazano wyżej, odmienne ustalenia planu niż decyzji o warunkach, zobowiązywały do badania zgodności inwestycji z obowiązującym planem. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu. Organ rozważy także zasadność stanowiska skarżącej, co zacienienia jej budynku w związku z inwestycją. Ustalenia organu zdają się nie być precyzyjne, co do kierunków jakimi się posługiwał. W świetle projektu zagospodarowania, załączonego do projektu, inwestycji usytuowana jest na północny wschód, a nawet na wschód od budynku na działce skarżącej a nie na północ jak ustalił organ. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.)