VII SA/Wa 565/14

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2014r. po rozpoznaniu wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: przyznać J. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 24 kwietnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. P., w których wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącej od obowiązku uiszczania kosztów sądowych wynikające z art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a rozpoznano wniosek skarżącej tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 2.571,00 złotych miesięcznie. Skarżąca podała, że jest współwłaścicielką mieszkania o pow. 38 m² oraz posiada samochód osobowy [...] W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że dochód uzyskiwany z tytułu emerytury jest jej jedynym dochodem. W całości pokrywa koszty jej utrzymania. Skarżąca zaznaczyła, że z powodu niepełnosprawności ponosi duże koszty związane z rehabilitacją oraz zakupem lekarstw. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Stwierdzono bowiem, że wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni nie pozwala jej na opłacenie kosztów radcy prawnego bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.