VII SA/Wa 566/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą we [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części postanawia: oddalić wniosek [...] Spółki z o.o. z siedzibą we [...] o wstrzymanie wykonania w zaskarżonej części decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...]. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2010 r. w części, w jakiej decyzja ta uchyla decyzję Wojewody [...] z 2 grudnia 2009 r. i stwierdza w tym zakresie nieważność decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2006 r. Nr [...], skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zawarła żadnej argumentacji odnoszącej się do wskazanego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do wskazania na art. 61 omawianej ustawy, czy też powtórzenia treści § 3 tego artykułu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji. Istotą tej decyzji było więc ustalenie, czy będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu nadzwyczajnym inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym, czy też nie. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w skardze (czy też w innym piśmie procesowym skarżącej), skarżąca Spółka nie podała żadnych argumentów mogących przemawiać za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji GINB z [...] grudnia 2010 r. w zaskarżonej części. Wniosku tego skarżąca w ogóle nie uzasadniła i w konsekwencji Sąd nie mógł ustalić, z jakiego powodu zdaniem skarżącej wykonanie ww. decyzji (w zaskarżonej części dotyczącej stwierdzenia nieważności), może wywołać dla zainteresowanej Spółki negatywne skutki (wymienione w art. 61 § 3). Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.