VII SA/Wa 568/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 10 marca 2020 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działający przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P. (dalej: "inwestor") wniósł o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Przebudowa skrzyżowania w ciągu drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową nr [...] w m. Ś.", zlokalizowaną na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] Ś. Wniosek ten został następnie uzupełniony przy piśmie z 24 kwietnia 2020 r. Po rozpatrzeniu powyższego podania Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na przebudowę przedmiotowego skrzyżowania. Odwołanie w niniejszej sprawie wniosła D. P., domagając się przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Podniosła, że omawiana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy stanowiące podstawę wydanej decyzji. Wskazał, że analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wykazała naruszenia wymogów określonych w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Wyjaśnił również, że projektowane roboty budowlane przewidziane są na działkach: nr ew. [...], stanowiącej działkę drogową (ul. K.) oznaczonej w planie symbolem KD-Z (teren dróg publicznych - ulice zbiorcze); nr ew. [...] i [...] - oznaczonych w planie symbolem KD-GP (teren dróg publicznych - ulica główna ruchu przyśpieszonego); nr ew. [...] (ul. P.), oznaczonej w planie symbolem KD-D (teren dróg publicznych -ulice dojazdowe). Stąd też w ocenie GINB projekt budowlany spornego zamierzenia zgodny jest z ustaleniami uchwały Rady Gminy K. z [...] maja 2007 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności z § 11 oraz § 33. Odnosząc się do zarzutów odwołania podważających zgodność spornej inwestycji z przepisami miejscowego planu, organ II instancji stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. i zatwierdzony nią projekt budowlany nie obejmują robót budowlanych na działce nr ew. [...]. Objęte niniejszym postępowaniem skrzyżowanie z planowaną na działce nr ew. [...] drogą jest zlokalizowane na terenie określonym w planie miejscowym KD-GP (teren dróg publicznych - ulica główna ruchu przyśpieszonego), co jest zgodne z ustaleniami planu. Jakkolwiek działka nr ew. [...], na której planowana jest nowa droga, jest w planie przeznaczona pod tereny zabudowy usługowej (teren U4) a nie pod drogę publiczną, to nie oznacza to braku możliwości powstania drogi na tym terenie. Droga może być bowiem wybudowana w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1363 ze zm.). Z treści art. 11i ust. 2 tej ustawy wynika, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organem właściwym do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla drogi powiatowej jest starosta (art. 11a ustawy). Odpowiadając na zarzut dotyczący niezgodności inwestycji z ustaleniami uchwały Rady Gminy K. z [...] grudnia 1999 r., Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. w obrębie wsi Ś., poprzez uniemożliwienie odwołującej budowy zjazdu na działkę nr ew. [...] oraz ograniczenie sposobu korzystania z tej działki, GINB podkreślił, że będący przedmiotem niniejszego postępowania odcinek drogi nie jest objęty ustaleniami tego planu. Działka nr ew. [...] oddalona jest bowiem od przedmiotowego odcinka drogi o około 60 m. Co więcej, zdaniem organu odwoławczego podnoszona w odwołaniu kwestia nie dotyczy zgodności projektowanego zamierzenia z przepisami planu, lecz w istocie odnosi się do kwestii ewentualnego oddziaływania inwestycji na działkę nr ew. [...]. Takie oddziaływanie przesądza o przyznaniu statusu strony postępowania, nie oznacza jednak niezgodności robót z przepisami prawa. Dodatkowo organ II instancji zaznaczył, że budowa zjazdu z drogi krajowej na działce nr ew. [...], uzależniona jest w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.) od zgody inwestora niniejszego przedsięwzięcia. Ponadto GINB podniósł, że analiza akt sprawy nie wykazała by projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji naruszał przepisy, w tym w szczególności rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 9 ust. 1 pkt 3 oraz § 68 ust. 1 pkt 2 ww. Rozporządzenia, polegające na zmniejszeniu odstępu między sąsiadującymi skrzyżowaniami drogi krajowej nr [...] (ul. P.), klasy GP z dwoma skrzyżowaniami z drogą powiatową nr [...] klasy Z oraz braku wykonania na wylotach drogi z pierwszeństwem przejazdu dodatkowych pasów ruchu z prawej strony na dwóch skrzyżowaniach z drogą powiatową nr [...]. W dalszej kolejności organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odpowiadając na kolejne zarzuty odwołującej GINB stwierdził ich niezasadność. Podkreślił, że organ administracji publicznej związany jest tzw. sprawą administracyjną i jej granicami. Oznacza to, że zakresem postępowania objęta jest wyłącznie decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., a organ – wbrew twierdzeniom odwołującej – nie rozpatruje materiału dowodowego zgromadzonego w odrębnych postępowaniach, o innym przedmiocie niż zaskarżona decyzja. Dodał, że jakkolwiek na etapie postępowania przed organem I instancji odwołująca miała utrudnioną możliwość zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to pismem z 15 grudnia 2020 r. GINB zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie dotyczącej postępowania odwoławczego oraz o możliwości składania pisemnych i ustnych wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy. Odwołująca, pomimo stworzonych ku temu możliwości, nie zapoznała się jednak ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. P., domagając się jej uchylenia. Jednocześnie zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 6, art. 7a i art. 8 k.p.a. polegające na tym, że organ II instancji nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie oparł zaskarżanego rozstrzygnięcia na przepisach obowiązującego prawa materialnego, nie dążąc przy tym do ustalenia prawdy obiektywnej mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz nie pogłębiając zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez niewzięcie pod uwagę przepisów prawa zawartych w art. 4, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które nałożyły na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek szczegółowego sprawdzenia projektowanej inwestycji pod kątem zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a także pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...], naruszającej interes społeczny i słuszny interes obywateli zezwalając na wybudowanie obiektu drogowego w sposób godzący w wyłączną właściwość Rady Gminy K. do kształtowania gospodarki przestrzennej zapisaną w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 136 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu wnioskowanego przez skarżącą dodatkowego postępowania wyjaśniającego, - art. 6 w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., podjętej w sposób rażąco naruszający uprawnienia skarżącej do czynnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi uznał, że nie znajdują one odzwierciedlenia w przedmiotowej sprawie. GINB dokonał bowiem oceny zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wyjaśnił motywy nierozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w toku innych, odrębnych postępowań administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] czerwca 2020r. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. "Przebudowa skrzyżowania w ciągu drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową nr [...] w m. Ś.", zlokalizowaną na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] Ś. W pierwszym rzędzie wyjaśnienia wymaga, że kompetencja Wojewody jako organu I instancji określona została w art 82 ust 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010r. w sprawie obiektów i robót drogowych, w sprawach w których organem pierwszej instancji jest wojewoda ( Dz.U. Nr 235, poz.1539) i ogranicza się wyłącznie do zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji zlokalizowanych w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi krajowej nr [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb [...] Ś. Pozostała część inwestycji pozostaje we właściwości Starosty P . Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Należy zauważyć, iż jak to wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, władztwo planistyczne, pod pojęciem którego rozumie się kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, iż sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Przeciwnie, nie można zapominać, iż uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak to wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy. Co godne podkreślenia, uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2003 r. o sygn. akt I SA/Lu 882/02). Poszanowanie to oznacza, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Wyjaśnić należy, że projektowane roboty budowlane przewidziane są na działkach: nr ew. [...], stanowiącej działkę drogową (ul. K.) oznaczonej w planie symbolem KD-Z (teren dróg publicznych - ulice zbiorcze); nr ew. [...] i [...] - oznaczonych w planie symbolem KD-GP (teren dróg publicznych - ulica główna ruchu przyśpieszonego); nr ew. [...] (ul. P.), oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( Uchwała Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2007r., Nr [...]) symbolem KD-D (teren dróg publicznych -ulice dojazdowe). Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu komunikacji określa § 11 miejscowego planu oraz § 33 , z którymi to zapisami planowana inwestycja jest zgodna. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że przedmiotowy projekt budowlany, a co za tym idzie decyzja go zatwierdzająca, nie obejmuje robót budowlanych na działce nr ew. [...], zaś zaprojektowane skrzyżowanie z planowaną na działce nr [...] drogą jest zlokalizowane na terenie określonym w miejscowym planie KD-GP – teren dróg publicznych- klasa ulicy- główna ruchu przyspieszonego. Podkreślić trzeba , że kwestia ewentualnej realizacji drogi na działce nr [...] wymagać będzie odrębnego opracowania i odrębnego rozstrzygnięcia, być może jak wskazuje organ w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1363 ze zm.). Przy czym przepisy przywołanej ustawy ( art. 11i ust. 2 ) stanowią, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizacja drogi na działce nr ew. [...] nie może więc być przedmiotem analizy organów, a co za tym idzie również rozważań Sądu w niniejszym postępowaniu. Stąd bez znaczenia dla oceny prawidłowości przedmiotowej decyzji pozostaje rozstrzygniecie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021r. oraz Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2018r.o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie nowego odcinka w ciągu drogi powiatowej nr [...] w m. Ś. Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje co prawda likwidację skrzyżowania drogi krajowej z drogą powiatową zlokalizowana na działce nr ew.[...] oznaczona w miejscowym planie symbolem KD-Z – teren drogi publicznej -klasa ulicy zbiorcza, jednak nie wpływa to kwalifikację i sposób zagospodarowania działki, pozostającą nadal działka drogową. Wbrew stanowisku skarżącej, likwidacji omawianego skrzyżowania nie stoi na przeszkodzie zapis § 33 miejscowego planu. W żadnej mierze nie można także podzielić zarzutu skargi ,że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia uchwały Rady Gminy K. z [...] grudnia 1999 r., Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. w obrębie wsi Ś, poprzez uniemożliwienie odwołującej budowy zjazdu na działkę nr ew. [...] oraz ograniczenie sposobu korzystania z tej działki. Po pierwsze planowana inwestycja nie obejmuje działki nr ew. [...], a wiec zapisy przywołanej uchwały nie odnoszą się do działek objętych inwestycją. Po drugie kwestia zezwolenia na lokalizację zjazdu leży w kompetencji zarządcy drogi, a nie organów architektoniczno-budowlanych, stąd brak możliwości uwzględnienia zarzutów skarżącej. Z tych względów na aprobatę zasługuje stanowisko organów obu instancji, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie narusza zapisów prawa miejscowego i nie ingeruje w samostanowienie ładu przestrzennego przez organy Gminy K.. Kontynuując kontrolę zaskarżonej decyzji należy wskazać, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U z 2019r., poz.1839), a na podstawie art. 96 ust 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2020r. poz.283 ze zm), uznano, że zaprojektowane roboty budowlane nie będą negatywnie oddziaływać na środowisko. Brak jest również podstaw do zakwestionowania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020r. udzielającego zgody na odstępstwo od warunków określonych w § 9 ust 1 pkt 3 oraz § 68 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U z 2016r,poz.124 ze zm.), polegającego na zmniejszeniu odstępu miedzy sąsiadującymi skrzyżowaniami drogi krajowej nr [...], klasy GP z dwoma skrzyżowaniami z droga powiatową nr [...] klasy Z oraz braku wykonania na wylotach drogi z pierwszeństwem przejazdu dodatkowego pasa ruchu z prawej strony na dwóch skrzyżowaniach z drogą powiatową nr [...]. Konkludując, stwierdzić należy, że wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.