VII SA/Wa 57/14

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2014 r. po rozpoznaniu wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać E. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 30 stycznia 2014r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy E. Z., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. nr 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.852,80 złotych netto miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku wyszczególnił, że miesięcznie ponosi następujące koszty tj. czynsz za mieszkanie w wysokości 794,25 złotych, opłatę za energię elektryczną w wysokości 146,48 złotych miesięcznie, opłatę za telefon w wysokości 30,00 złotych. Ponadto wskazał, że kwotę 300,00 złotych (10 złotych x 30 dni) przeznacza na zakup obiadów. Na śniadania i kolacje (5 zł x 2 x 30 dni) również przeznacza kwotę 300,00 złotych. Wskazał, że ponosi także wydatki na lekarstwa i wizyty u lekarzy w wysokości ok. 300,00 złotych miesięcznie. Po podsumowaniu oświadczył, że wydatki jakie ponosi wynoszą ok. 1.870,73 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podał, że mieszkanie w którym zamieszkuje jest własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.. Skarżący wskazał także, że posiada działkę o pow. 130 m ². Mając na względzie sytuację materialną wnioskodawcy oraz ponoszone wydatki uznano, wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Dochody uzyskiwane ze świadczenia emerytalnego wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Stwierdzono zatem, że poniesienie kosztów ustanowienia adwokata przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy zaś poniesienie kosztów sądowych niniejszego postępowania skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach koniecznego utrzymania. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.