VII SA/Wa 580/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy doliczenia do emerytury okresu zatrudnienia postanawia: odrzucić skargę. J. D., pismem z dnia 9 lutego 2010 r., uzupełnionym pismem z 15 czerwca 2010 r. wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], na podstawie przepisów: art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) oraz ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 192, poz. 1180). Na mocy ww. decyzji organ odmówił doliczenia do wysokości emerytury całego okresu zatrudnienia w firmie T., w tym minimalnego wynagrodzenia za okresy nie wykazane w deklaracjach rozliczeniowych przez pracodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ustawodawca przewidział szczególny tryb odwoławczy od decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej. W trybie tym orzeka w I instancji Zakład Ubezpieczeń Społecznych (art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s.". Zgodnie z art. 83 ust. 2 u.s.u.s. odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w kodeksie postępowania cywilnego. Z kolei art. 4778 w § 1 k.p.c. stanowi, że do rozpoznania odwołania od decyzji ZUS właściwy jest z zasady sąd okręgowy. Natomiast zgodnie z art. 4778 § 2 k.p.c., w wyszczególnionych kategoriach spraw, odwołanie rozpoznaje sąd rejonowy. Od orzeczeń sądu okręgowego przysługują środki zaskarżenia określone w kodeksie postępowania cywilnego. Sprawa rozpatrzenia skargi na decyzję odmawiającą doliczenia do wysokości emerytury całego okresu zatrudnienia w firmie T., w tym minimalnego wynagrodzenia za okresy nie wykazane w deklaracjach rozliczeniowych przez pracodawcę nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.