VII SA/Wa 582/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. (dalej: "skarżąca") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "[...]WINB") z [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej: "organ pierwszej instancji", "PINB w O.") nr [...] z [...] października 2018 r., znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] w O.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem, które wpłynęło do PINB w O. [...] grudnia 2017 r., skarżąca poinformowała o niezgodnej z pozwoleniem na budowę zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo – magazynowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. Z. [...] w O.. Skarżąca podała, że w budynku tym jest prowadzona działalność produkcyjna i usługowa. [...] lutego 2018 r. upoważnieni pracownicy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne na nieruchomości. W protokole z oględzin obiektu stwierdzono, że budynek jest zgodny z zatwierdzonym projektem budowalnym i użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Decyzją nr [...] z [...] maja 2018 r. PINB w O. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] w O.. Po rozpoznaniu odwołania [...]WINB decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r. uchylił decyzję PINB w O. nr [...] z [...] maja 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] września 2018 r. upoważnieni pracownicy organu powiatowego ponownie przeprowadzili oględziny nieruchomości. Decyzją z [...] października 2018 r. PINB w O. ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] w O.. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, [...]WINB decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z [...] października 2018 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że P. J., zamieszkały w O. przy ul. P. [...], od [...] marca 2004 r. do [...] lutego 2008 r. figurował w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta O., jako prowadzący działalność pod firmą [...]. H. S. w pismach kierowanych m. in. do organu powiatowego informowała o prowadzeniu w kontrolowanym budynku stolarni i zwracała uwagę na immisje toksycznych spalin, powodujących zatrucie organizmu i mdłości, uciążliwą pracę urządzeń oraz ruch samochodów. Organ powołując się na treść art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uznał, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] w O.. Organ odwoławczy stwierdził, iż czynności kontrolne przeprowadzone [...] lutego 2018 r. wykazały, że budynek jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] lipca 2018 r. M. zwrócił m. in. uwagę na konieczność przeprowadzenia dodatkowej kontroli na nieruchomości ad hoc, bez uprzedzenia inwestorów o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolnych, celem ustalenia w sposób bezsporny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku. Zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego kontrola odbyła się 4 września 2018 r. i w jej wyniku stwierdzono, iż w budynku gospodarczo-magazynowym stan wewnątrz budynku nie zmienił się w stosunku do wcześniej przeprowadzonej kontroli. W budynku nie są prowadzone żadne prace stolarskie lub przemysłowe. Organ odwoławczy przywołał treść § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ocenił, iż brak jest podstaw do twierdzeń, że w obiekcie nadal prowadzona jest działalność gospodarcza i doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. W ocenie [...]WINB sam fakt przechowywania w budynku gospodarczym narzędzi, nie świadczy, że jest prowadzony w nim zakład stolarski i nie przesądza o zmianie sposobu użytkowania. Organ odwoławczy wskazał, że w inspektoratach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów zatrudnione są osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i wiedzę techniczną, zatem kontrolując określoną inwestycję inspektor nadzoru budowlanego może samodzielnie ocenić czy obiekt użytkowany jest niezgodnie z jego przeznaczeniem i czy doszło do zmiany sposobu użytkowania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalenia poczynione przez inspektorów zostały spisane w protokołach, a protokół, jako dokument urzędowy, korzysta ze zwiększonej mocy dowodowej (art. 76 k.p.a.) i jego kwestionowanie bez przytoczenia wiarygodnych dowodów obalających zawarte w nim ustalenia jest pozbawione racji. Odnosząc się do treści odwołania [...]WINB wyjaśnił, iż jakkolwiek PINB w O. nie odniósł się do wniosków skarżącej, to z uwagi na ustalenia pokontrolne brak było wątpliwości co do sposobu użytkowania omawianego budynku, a co za tym idzie podstaw do dalszego dodatkowego prowadzenia postępowania dowodowego. Organ odwoławczy ocenił, iż żądanie strony dotyczy okoliczności stwierdzonych innym dowodem - protokołem oględzin z [...] września 2018 r. W związku z powyższym nie powoduje to wadliwości podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia Nr [...] z [...] października 2018 r. Według organu odwoławczego argumenty przedstawione w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. [...]WINB podkreślił, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie stanu faktycznego opisanego w przywołanych powyżej protokołach kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jeśli strona nie zgadzała się ze stwierdzeniami zawartymi w załączonych do akt dokumentach, uznała je za nierzetelne czy niezgodne z prawdą, winna zlecić opracowanie dokumentacji, która podważyłaby stwierdzenia zawarte w protokołach kontroli organu powiatowego. W rozpoznawanej sprawie to nie miało miejsca, a po przeanalizowaniu załączonej do akt sprawy dokumentacji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, iż twierdzenia w niej zawarte są fałszywe i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i przeprowadzania kolejnych dowodów. Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania. Obowiązek organu do zebrania całego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia nie oznacza bowiem przerzucenia na organ całego ciężaru dowodzenia w sprawie (wyrok NSA z 18.07.2007r., sygn. akt: I OSK 1704/06). Organ odwoławczy wskazał także, że zadaniem organu nie jest - w przypadku posiadania w aktach sprawy wiarygodnych dowodów - dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż strona powinna podjąć we własnym zakresie czynności, biorąc aktywny udział w gromadzeniu materiału dowodowego, w szczególności takiego, który przemawia za jej racjami. [...]WINB wyjaśnił, że przedłożone przez stronę skarżącą do akt sprawy pismo Straży Miejskiej Miasta O. z [...] grudnia 2017r. w żadnym wypadku nie świadczyło o zmianie sposobu użytkowania omawianego budynku gospodarczego, określonego w tym piśmie jako "stolarnia" i nie może stanowić skutecznego kontrdowodu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ powiatowy art. 7, 77, oraz 107 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lutego 2016r. (II OSK 1422/14), organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem I instancji. Wniesienie odwołania przenosi więc na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (...). Tym samym organ odwoławczy co do zasady w ramach postępowania rozpoznawczego jest zobowiązany poddać decyzję organu I instancji kompleksowej analizie i dokonać merytorycznej oraz prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, a wyniki tej oceny winny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., co zostało w niniejszej sprawie uczynione. W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy wskazał, iż nie może oceniać "ilości spędzanego (...) czasu w przedmiotowym budynku", zaś ewentualne kwestie roszczeń dotyczących naruszenia własności bądź negatywnych immisji (wspomniany przez skarżącą hałas spowodowany ruchem samochodów na sąsiedniej nieruchomości) pozostają poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego. W skardze na decyzję [...]WINB strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem zasady prawdy materialnej, w warunkach niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz w wyniku dowolnej oceny przeprowadzonej czynności; - art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ drugiej instancji i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, co do której organ I instancji nie usunął wątpliwości w zakresie ustalonego stanu faktycznego; - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 75, 76 § 3 oraz 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podjętej w wyniku postępowania przeprowadzonego z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania dowodowego, polegającym na bezzasadnym niedopuszczeniu wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę, w szczególności za pomocą których możliwe byłoby zwalczenie domniemania prawdziwości ustaleń dokumentu urzędowego jakim jest protokół kontroli PINB; - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu strony skarżącej; - art. 8 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 9 i 11 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, lakoniczne odniesienie się przepisów prawa materialnego, co uniemożliwia zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz znacznie utrudnia kontrolę zaskarżonej decyzji a także brak dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Nr [...]; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji umarzającej postępowanie z powodu bezprzedmiotowości, w sytuacji, w której bezprzedmiotowość postępowania nie zachodziła; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez ten sam organ dwóch odmiennych decyzji w analogicznym stanie faktycznym i prawnym; - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą w piśmie z [...] października 2018 roku, w sytuacji konsekwentnego pomijania przez organ pierwszej instancji wniosków dowodowych strony skarżącej, pomimo wcześniejszego nakazu [...]WINB ustalenia stanu faktycznego ponad wszelką wątpliwość oraz ograniczenie się do weryfikacji poprawności działań PINB w O.. Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła także naruszenie: - art. 71 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż brak prowadzenia prac stolarskich lub przemysłowych w toku kontroli jest równoznaczny z użytkowaniem budynku w celu niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że budynek użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem i utrzymania w mocy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie; - art 5 ust. 1 pkt 1), 2) i 9) Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak analizy wymagań stawianych budynkowi gospodarczemu z aktualnym stanem obciążeń budynku i brak weryfikacji czy nastąpiła w tym zakresie zmiana w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy dla tego obiektu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz popadającej jej decyzji PINB w O. z [...] października 2018 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, oraz wskazanie organowi zakresu postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić, gdyż w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, według norm przepisanych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu [...] z [...] grudnia 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Kontrolowana decyzja wydana została na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., który pozwala organom administracji na wydanie decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, występuje wówczas gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Do przyczyn przedmiotowych należy zaliczyć ustalenie w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte, że stan faktyczny nie odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie materialnego prawa administracyjnego, będącego podstawą rozpoznawanej sprawy, w konsekwencji czego nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Stanowi to przypadek bezprzedmiotowości przedmiotowej postępowania, uzasadniający umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest zasadność umorzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku, z uwagi na stwierdzenie braku naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności art. 71 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z powołanym przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higienicznosanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Definicja zawarta w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zawiera tylko przykładowe wyliczenie przypadków zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Skutki określone w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego zachodzą w każdej sytuacji gdy podjęcie w obiekcie budowlanym określonej działalności, związanej z jego użytkowaniem, powoduje zmianę stawianych temu obiektowi wymagań określonych w art. 5 Prawa budowlanego. Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, bądź w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia czy w omawianym obiekcie budowlanym, który zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym ma przeznaczenie budynku gospodarczo – magazynowego, doszło do zmiany sposobu użytkowania poprzez prowadzenie w tym budynku działalności produkcyjnousługowej. Organy dwukrotnie przeprowadziły oględziny obiektu, w tym raz bez uprzedzenia właścicieli obiektu, jak również dokonały ustaleń w ewidencji działalności gospodarczej co do zgłoszenia wykonywania na kontrolowanej nieruchomości działalności gospodarczej. Organy prowadzące postępowanie stosownie do art. 7 k.p.a. podjęły więc wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W wyniku tego postępowania organy ustaliły, że do organów ewidencyjnych było zgłoszone prowadzenie działalności gospodarczej przez męża właścicielki kontrolowanej nieruchomości, ze wskazaniem kontrolowanej nieruchomości jako miejsca wykonywania tej działalności, jednak od ponad dziesięciu lat nie figuruje on już w ewidencji działalności gospodarczej. Podczas oględzin nieruchomości organ powiatowy ustalił, że omawianym budynku znajduje się podręczny warsztat gospodarczy i nie są w nim prowadzone żadne prace stolarskie lub przemysłowe, budynek użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem. Załączone do protokołów oględzin z [...]lutego 2018 r. i [...] września 2018 r. fotografie potwierdzają, że w budynku znajduje się warsztat i że są tam narzędzia. Organy dokonały prawidłowej oceny, że te okoliczności nie świadczą jednak o prowadzeniu w budynku działalności gospodarczej. Samo zorganizowanie przydomowego warsztatu w budynku gospodarczym i korzystanie z niego w celach niezarobkowych (dla potrzeb gospodarstwa domowego lub hobbystycznych), nie można traktować automatycznie jako prowadzenia w tym budynku działalności produkcyjnej lub usługowej, nawet jeżeli w tym warsztacie znajdują się narzędzia, które mogłyby służyć do takiej działalności. Z treści protokołów i dołączonych do nich zdjęć nie wynika, by w omawianym budynku była prowadzona działalność zarobkowa, w szczególności nie stwierdzono by w budynku znajdowały się materiały lub produkty w ilości nie dającej się wytłumaczyć potrzebami przeciętnego majsterkowicza czy gospodarstwa domowego. Okoliczność, że strażnik miejski, dokonujący na wniosek skarżącej kontroli używanego w budynku gospodarczym opału, określił znajdujący się w nim warsztat jako stolarnię, jest niewystarczająca by uznać, że w budynku tym jest prowadzona działalność wykraczająca poza użytkowanie go jako przydomowego warsztatu. Z pisma Straży Miejskiej w O. z[...] grudnia 2017 r. w żaden sposób nie wynika, by w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie w budynku działalności produkcyjnousługowej. Tym samym organy prawidłowo uznały za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy wniosek skarżącej o przesłuchanie świadka – strażnika miejskiego. Również okoliczność, że z omawianego budynku słychać było odgłos narzędzi oraz że do posesji, na której znajduje się ten budynek podjechał samochód dostawczy, co zarejestrowała skarżąca na dołączonym do odwołania nagraniu na płycie CD, nie przemawia za tym by uznać, że w budynku tym jest prowadzona działalność produkcyjna lub usługowa i nie podważa tym samym ustaleń protokołów z przeprowadzonych przez organ powiatowy oględzin. Skarżąca nie wykazała bowiem by zarejestrowane przez nią zdarzenia nie były przypadkami sporadycznymi. W konsekwencji słusznie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że skoro organ powiatowy nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego to brak było podstaw do stosowania trybu z art. 71a Prawa budowlanego, a tym samym wobec bezprzedmiotowości postępowania, zasadnym było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Reasumując, sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów materialnych i procesowych. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił