VII SA/Wa 585/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 585/14 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., znak: [....] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W dniu 24 lutego 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący - J. M., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wraz ze skarga wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 585/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odpis w/w postanowienia wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, został doręczony skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k.41). Pismem z dnia 12 maja 2014 r. (data stempla pocztowego), sprecyzowanym pismem z dnia 5 czerwca 2014 r., skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu pisma z dnia 12 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) oraz z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżący podał, że postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2014 r. otrzymał w dniu 28 kwietnia 2014 r. w momencie wyjazdu samochodem na leczenie. Z pismami zapoznał się po powrocie, tj. w dniu 7 maja 2014 r. Podniósł, że nie dokonał żadnego uchybienia i nie dopuścił się chociażby lekkiego niedbalstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Sąd przyjął, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2014 r. został wniesiony w terminie. Skarżący podał bowiem, że z w/w postanowieniem Sądu zapoznał się po powrocie z leczenia, tj. w dniu 7 maja 2014 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 12 maja 2014 r. Ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. W swoim wniosku skarżący powołał okoliczności, które nie pozwoliły na uznanie za uprawdopodobnione, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. Sąd winien zatem każdorazowo oceniać, czy przy dokonywaniu czynności zachowano staranność, jakiej można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Warszawa 2010, s. 244 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo). Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za brak winy uważa się sytuację, gdy wnioskodawca nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 313/14 LEX nr 1461916). Wobec powyższego stwierdzić należało, że powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniały braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia zażalenia. Wbrew argumentom skarżącego, podnoszonym zarówno w zażaleniu, jak i we wniosku o przywrócenie terminu, wyjazd na leczenie nie może zwalniać strony od obowiązków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Z akt sprawy oraz z informacji podanych przez skarżącego wynika, że odpis postanowienia z dnia 23 kwietnia 2014 r. odebrał skarżący osobiście w dniu 28 kwietnia 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k.41). Jednak, jak podał, z przesyłką zapoznał się dopiero po powrocie z leczenia, tj. w dniu 7 maja 2014 r. Wskazać należy, że skutki procesowe wywołuje samo doręczenie pisma, natomiast z punktu widzenia procesowego obojętne jest to, czy adresat pisma zapoznał się z jego treścią. Dla zaistnienia skutków procesowych czynności doręczenia istotne jest wyłącznie stworzenie adresatowi możliwości zapoznania się z pismem procesowym (por. M. Jagielska [w:] R. Hauser, M. Wierzbicki, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r. str. 352). Zdaniem Sądu, niezapoznanie się przez skarżącego z korespondencją z Sądu po jej odebraniu, z uwagi na wyjazd na leczenie nie może stanowić przesłanki do uznania, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia powstało wskutek okoliczności niezawinionych przez stronę. Działanie takie należy bowiem ocenić jako wynik niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Z całą pewnością od osoby dbającej o swoje interesy, wymagać można zapoznania się z treścią korespondencji kierowanej do niej z Sądu. Skarżący nie dołożył należytej staranności i po otwarciu koperty mógł zapoznać się z treścią postanowienia, a zażalenie wysłać w terminie z miejsca, gdzie przebywał na leczeniu. Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.