VII SA/Wa 585/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska - Czaykowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z2018r., poz. 570), w związku z art. 130a ust. 2a ustawy dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. z [...] września 2018 r. nr [...] ustalającej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Peugeot nr rej. [...] na kwotę 239 zł na zasadzie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że opisaną powyżej decyzją organ pierwszej instancji ustalił W. G. i P. G. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem w [...] listopada 2015 r dyspozycji usunięcia pojazdu Peugeot nr rej.[...] na kwotę 239 zł. W złożonym do Kolegium odwołaniu od tej decyzji wskazano, że nie przeprowadzono postępowania dotyczącego rzeczywistej wysokości kosztów usunięcia pojazdu. Sąd oddalił wniosek straży miejskiej o ukaranie. W samochodzie znajdowały się dwie karty parkingowe wskazujące, że pojazd użytkuje osoba niepełnosprawna. Karta N+ była ważna do [...] lutego 2016 r. Utrata ważności karty parkingowej nastąpiła na skutek niefortunnej zmiany przepisów. Postępowanie dotyczące stopnia niepełnosprawności toczy się przed sądem powszechnym i nie zostało zakończone. Odwołujący się nie mógł zatem uzyskać nowej karty parkingowej w dacie zdarzenia. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że koszt odstąpienia od usunięcia pojazdu nie jest karą za wykroczenie lecz opłatą ustalaną na podstawie przepisów postępowania administracyjnego - powoływanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...] października 2016 r., sygn. akt [...] uznający W. G.za winnego zaparkowania [...] listopada 2015 r., bez posiadanych uprawnień pojazdu na miejscu wyznaczonym dla osoby niepełnosprawnej nie stosując się do znaków drogowych [...] z tabliczką [...] oraz [...] i na podstawie art. 92 §1 k.w. wymierzający obwinionemu karę nagany. Stwierdzenie odwołującego się, że Sąd oddalił wniosek straży miejskiej jest zatem niezasadne. Sąd uznał W. G. za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył karę przewidzianą przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 130a ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, dalej u.p.r.d.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku :1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2; 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt wykonującego przejazd drogowy także w przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 2 pkt 2 (art. 130aust. la u.p.r.d.) Stosownie do art. 130a ust. 2 ustawy pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b)nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie akcji ratowniczej (art. 130aust. 3 u.p.r.d.). Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi zgodnie z art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydaje : 1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; 2) strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 3) osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c p.r.d.). Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. la, również dowodu uiszczenia kaucji (art. 130aust. 7 u.p.r.d.). Z kolei stosownie do art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym od 19 października 2012 r.), od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Po myśli zaś art. 130a ust. 6 cyt. Ustawy rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie Uchwała Rady Miasta W. z [...] grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015 (Dziennik Urzędowy Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]). Zgodnie z załącznikiem Nr 2 do wym. Uchwały wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu wynosi: Określenie pojazdu w zależności od : - dopuszczalnej masy całkowitej w kg - lub rodzaju pojazdu rower, motorower motocykl do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej powyżej 3.500 kg do 7.500 kg powyżej 7.500 kg do 16.000 kg powyżej 16.000 kg pojazd przewożący materiały niebezpieczn Pomimo wydania zaskarżonej decyzji w roku 2018, należy stosować uchwałę w brzmieniu dotyczącym roku 2015, ponieważ w tym właśnie roku nastąpiło zdarzenie uzasadniające naliczenie kosztów. Zgodnie z art. 130a ust. 10h, i, j cyt. ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W oparciu o powyższe wskazania Kolegium podniosło, że ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu z drogi, i nie ulega wątpliwości, iż wyliczenie to jest wyczerpujące. Inne, poza nimi, nie uzasadniają usunięcia pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne (ust. 1) lub fakultatywne (ust. 2). W pierwszym wypadku właściwy organ jest zobowiązany zawsze (podkreślenie Kolegium) usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności wymienionej uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Z kolei na podstawie ust. 2a cyt. wyżej przepisu art. 130a ustawy właściciel pojazdu zobowiązany został do pokrycia kosztów, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 ustawy, spowodowało ich powstanie. Ustawodawca uzależnił tym samym możliwość naliczenia kosztów właścicielowi pojazdu od zaistnienia skutku w postaci powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji o usunięciu pojazdu. Analizowany przepis art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych okoliczności i zdarzeń, które wpłynęły i przyczyniły się do powstania tych kosztów. Zawsze bowiem, kiedy wydanie dyspozycji o usunięciu pojazdu skutkować będzie powstaniem kosztów, właściciel pojazdu będzie zobowiązany do jego pokrycia, bez względu na rodzaj okoliczności, która doprowadziła do powstania tego kosztu. Kierujący pojazdem [...] listopada 2015 r. zaparkował pojazd Peugeot nr rej.[...] na ul. T. w W. w miejscu obowiązywania znaku [...] z tabliczką [...] oraz [...] i [...]. Zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy pokazują wyraźnie, że pojazd stał na "kopercie" (k. 7). Nie ulega wątpliwości, że czyn powyższy stanowił wykroczenie przewidziane w przepisach ustawy z 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń i odpowiadałby dyspozycji przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5 u.p.r.d., stanowiącym o obligatoryjnym usunięciu pojazdu. Kolegium stwierdziło też, że nie można podzielić stanowiska, zgodnie z którym skoro kierujący posiadał w pojeździe dwie karty parkingowe, to mógł tam parkować. Znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia nie pozwalają na stwierdzenie, że za przednią szybą była widoczna jakakolwiek karta parkingowa. Jednak nawet gdyby były tam dwie karty parkingowe posiadane przez W. G. w dacie zdarzenia, to żadna z nich nie była ważna. Karta parkingowa nr [...], wydana przez Starostę W. oraz karta [...] wydana przez Zarząd Dróg Miejskich w W. utraciły ważność kilka miesięcy przed datą zdarzenia w związku ze zmianą ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z 23 października 2013 r o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, karty parkingowe wydane przed 1 lipca 2014 r jako bezterminowe utraciły ważność z 30 czerwca 2015 r. Nowe karty parkingowe wydawane są osobom niepełnosprawnym zaliczonym do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Strona nie uzyskała takiego orzeczenia. Dyspozycja usunięcia pojazdu (odholowania), jak wynika z akt wydana została przez funkcjonariusza Straży Miejskiej W. po zgłoszeniu anonimowego mieszkańca na numer alarmowy Straży Miejskiej. Jej następstwem było podjęcie czynności zmierzających do fizycznego usunięcia pojazdu (Dyspozycja usunięcia pojazdu [...] z godziny 13.41 w aktach sprawy). W związku z tym, że na miejsce zdarzenia użytkownik pojawił się w trakcie czynności zmierzających do usunięcia pojazdu, funkcjonariusz Straży Miejskiej odstąpił na zasadzie art. 130a ust. 2 ustawy od usunięcia pojazdu, co było prawnie dopuszczalne. Jak stanowi przepis, możliwość odstąpienia od usunięcia pojazdu zachodzi także wówczas, gdy w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Niemniej jednak, chociaż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking nie doszło, udokumentowano dostatecznie, że holownik wyruszył i jechał na miejsce parkowania. Firma holownicza przejęła zgłoszenie i skierowała do jego realizacji pojazd holowniczy o numerze rej. [...], który do czasu odwołania dyspozycji, co nastąpiło ok. 13.55, przejechał 1,75 km. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów w wysokości 60 zł, czego dowodem była faktura wystawiona przez firmę holującą. Z wyjaśnień Straży Miejskiej wynika, że kontakt z dyspozytorem firmy holowniczej następuje za pośrednictwem służby dyżurnej straży miejskiej. Zarząd Dróg Miejskich, działający w imieniu Prezydenta W., jaki i Kolegium, będąc związanymi przepisami prawa miejscowego, musiały zastosować przepisy uchwały W niniejszej sprawie ma zastosowanie Uchwała Rady Miasta W. z [...] grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015. Przepisy te ustaliły wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie, w stałej i ryczałtowo określanej kwocie 239 zł. Ww. kwota jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji itp.). Została ustalona w dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a prawo o ruchu drogowym). Uchwała, o której mowa, stanowi akt prawa miejscowego i dlatego ani organ I instancji, ani organ II instancji nie były władne do oceny zapisów powyższej uchwały pod jakimkolwiek względem i nie mogły odstąpić od ustalenia kosztów, ani ustalić tych kosztów w innej wysokości (np. faktycznie poniesionych wydatków) (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2017 r., sygn.. akt VII SA/Wa 2813/16). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 27 lutego 2018 r., sygn akt I OSK 982/16 (LEX nr 2478891) wskazał: "1. Właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania. 2. Ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów niezależny od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku. ". Z kolei w wyroku z 17 maja 2017 r., sygn.. akt I OSK 2897/16, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "uznać należy, że ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Została ona zobowiązana do określenia w drodze uchwały konkretnych stawek nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, która dodatkowo corocznie powinna być zmieniana biorąc pod uwagę zarówno konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. (...).Zaznaczyć jednak raz jeszcze należy, że ustawodawca przesądził o maksymalnej wysokości opłat, natomiast do uregulowania w drodze uchwały rad powiatów pozostawił określenie konkretnej wysokości tych opłat, w granicach opłat maksymalnych. (...)Zasadne jest zatem stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że błędnie Sąd I instancji uznał, iż stan faktyczny niniejszej sprawy wymagał dokonania dodatkowych ustaleń, czy też wyjaśnień, co do okoliczności w jakich doszło do wezwania firmy holowniczej. Wynika to bowiem bezsprzecznie z przedmiotowej dyspozycji usunięcia pojazdu. Również powołane wyżej przepisy nie wymagają takiego uszczegółowienia składników poniesionych kosztów. Z przepisów tych wynika za to jasno, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nich wskazanych, to właściciel pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem pojazdu. Z adnotacji poczynionych na dyspozycji usunięcia pojazdu wynika zaś, że wydanie tej dyspozycji spowodowało faktyczne powstanie kosztów, zatem do ich pokrycia zobowiązano właściciela. Za skarżącym kasacyjnie zauważyć ponadto należy, że - niezależnie od powyższego - w aktach sprawy znajduje się również faktura wystawiona przez firmę holowniczą.". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 lipca 2017 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1972/16 (LEX nr 2354952) podkreślił: "1. Ryczałtowa kwota opłaty za odstąpienie od usunięcia pojazdu jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji, czy też inne). 2. W postępowaniu o ustalenie opłaty za usunięcie pojazdu istotne jest to, czy pojazd był zaparkowany w niedozwolonym miejscu i czy w związku z tym uprawniony organ wydal dyspozycję jego usunięcia, bądź od niej odstąpił oraz czy dyspozycja usunięcia pojazdu, wydana przez uprawnionego funkcjonariusza spowodowała powstanie kosztów. ". W oparciu o tak przedstawioną argumentację Kolegium stwierdziło, że stanowisko Prezydenta W. było prawidłowe, tym samym należało utrzymać w mocy jego orzeczenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie Kolegium wniósł W. G., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego decyzja cyt. "została wydana w oparciu o tendencyjnie interpretowane okoliczności, nieprawdziwe informacje oraz wadliwe wnioskowanie. efektem czego jest nieprawidłowa". Skarżący wskazał, że straż miejska złożyła do sądu rejonowego wniosek i domagała się ukarania w wysokości 500 zł. Sąd wyrokiem nakazowym z [...] lutego 2016 r. wymierzył karę grzywny w wysokości 300 zł. Następnie - po rozpatrzeniu sprawy i jej okoliczności w trybie zwykłego postępowania, w kolejnym wyroku odstąpił także od swego wcześniejszego postanowienia odnośnie grzywny 300 zł. Ostatecznie skarżący nie zostałem ukarany żadną grzywną. Tym samym Sąd podważył decyzję straży miejskiej w kwestii usuwania pojazdu. W skardze stwierdzono również, że samo zaparkowanie pojazdu na "kopercie" i zdjęcia to ukazujące nie stanowią jeszcze wystarczającego dowodu na zaistnienie wykroczenia. Karty parkingowe były wyłożone w centralnej części deski rozdzielczej pojazdu na wykonanej przez producenta półce. Straż miejska bez przeszkód mogła wykonać fotografię całej deski rozdzielczej. Zgodnie z Uchwałą Nr [...]Rady Miasta W. z [...] czerwca 2008 r. "[...] zachowuje ważność do dnia określonego w Karcie", a na Karcie[...] którą wówczas posiadałem wyraźnie jest napisane: "Karta ważna do [...] lutego 2016 r." Zdarzenie miało miejsce [...] listopada 2015 r., zatem Karta [...] była ważna w dacie zdarzenia. Skarżący wskazał, że karta parkingowa utraciła ważność, ale nastąpiło to z powodu zmiany przepisów. Nie był wstanie uzyskać nowej karty parkingowej z powodu przedłużających się procedur i taka sytuacja nie była i nie jest z jego winy. Taki stan nie uzasadniał podjęcia przez straż miejską decyzji o usunięciu pojazdu, ponieważ pojazd był oznakowany kartą parkingową zaś cyt. " werbalne uzupełnianie tych przepisów o zwrot "chodzi o ważną Kartę" byłoby nadinterpretacją przepisów". W okresie przejściowym, w którym liczne wnioski o wydanie nowych kart pociągnęły za sobą niewydolność organów rozpatrujących te wnioski, Straż Miejska nie powinna karać mandatami i wywozić samochodów osobom posiadającym karty parkingowe. W nawiązaniu do poczynionego w sprawie ustalenia cyt. :"Firma holownicza przejęła zgłoszenie i skierowała do jego realizacji pojazd holowniczy, który do czasu odwołania dyspozycji, co nastąpiło ok. 13.55, przejechał 1,75 km" skarżący stwierdził, że twierdzenie o kosztach 60 zł za przejazd 1,75 km nadają się raczej do powieści szpiegowskich, a nie jako dowód w sprawie. Przepisy nakładają obowiązek zwrotu kosztów, ale warunkują to rzeczywistym wystąpieniem kosztów. Uchwała Rady Miasta nie zwalnia organów od rzetelnego wykazania i udowodnienia, że faktycznie wystąpiły koszty odstąpienia od usunięcia pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] października 2016 r., sygn.. akt [...], W. G. uznany został za winnego zaparkowania [...] listopada 2015 r., bez posiadanych uprawnień ww. pojazdu na miejscu wyznaczonym dla osoby niepełnosprawnej nie stosując się do znaków drogowych [...] z tabliczką [...] oraz [...] i na podstawie art. 92 §1 k.w. wymierzył obwinionemu karę nagany. Poza sporem musi pozostać i to, że nawet przyjmując za stanowiskiem skarżącego o wyłożeniu kart parkingowych we wnętrzu samochodu, w miejscu widocznym to i tak nie były to karty ważne. Jak prawidłowo i szczegółowo omówiono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Karta parkingowa nr [...], wydana przez Starostę W. oraz karta [...] wydana przez Zarząd Dróg Miejskich w W. utraciły ważność przed datą zdarzenia w związku ze zmianą ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podnoszone przez skarżącego trudności związane z uzyskaniem nowych dokumentów, uprawniających go do parkowania na tzw. kopercie nie były okolicznościami, które zwalniałyby Straż Miejską od podejmowania interwencji jak w okolicznościach niniejszej sprawy. Z dokumentacji zalegającej w aktach administracyjnych wynika, że podjęto czynności zmierzających do fizycznego usunięcia pojazdu. Dyspozycja usunięcia pojazdu Nr [...] wydana została z godziny 13.41. W związku z tym, że na miejsce zdarzenia użytkownik pojawił się w trakcie czynności zmierzających do usunięcia pojazdu, funkcjonariusz Straży Miejskiej odstąpił na zasadzie art. 130a ust. 2 ustawy od usunięcia pojazdu, co było prawnie dopuszczalne. Chociaż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking nie doszło, to udokumentowano jednak dostatecznie, że holownik wyruszył i jechał na miejsce parkowania. Firma holownicza przejęła zgłoszenie i skierowała do jego realizacji pojazd holowniczy o numerze rej.[...], który do czasu odwołania dyspozycji, co nastąpiło ok. 13.55, przejechał 1,75 km. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów zgodnie z fakturą wystawioną przez firmę holującą. Kontakt z dyspozytorem firmy holowniczej następuje za pośrednictwem służby dyżurnej straży miejskiej. Prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęto, że zastosowanie ma Uchwała Rady Miasta W. z [...] grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2015. Przepisy te ustaliły wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie, w stałej i ryczałtowo określanej kwocie 239 zł. Uchwała, stanowi akt prawa miejscowego i organy obu instancji zobowiązane były do jej stosowania Zasadnie Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ww. należność jest niezależna od okoliczności takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, do odstąpienia od usunięcia, czy jaki dystans przejechał holownik oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru. To stanowisko zostało oparte na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Organy obu instancji zobowiązane były do jej stosowania. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).