VII SA/Wa 588/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...], wydaną dnia [...] grudnia 2003 r., na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1 w związku z art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, udzielił Spółce z o.o. "[...]T" pozwolenia na użytkowanie wielorodzinnego budynku mieszkalnego (część B) na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestycja została zrealizowana zgodnie z dokumentacją projektową i warunkami pozwolenia na budowę i może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył w dniu 28 stycznia 2004 r. A.S.. W dniu 19 lutego 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności w opisanej decyzji i decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2004 r. na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja w dacie jej wydania nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 kpa. W dacie podjęcia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nadto, przedstawiona dokumentacja spełniała wymogi określone w art. 57 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. C. i A. S.. W odwołaniu podnieśli, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 57 ustawy Prawo budowlane, tj. bez przedstawienia przez inwestora oryginału – dziennika budowy, bez ogrodzenia nieruchomości, nie wykończeni pomieszczeń koniecznych do korzystania z nieruchomości, bez ukończenia prac wykończeniowych. Zdaniem odwołujących się, organ wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, nie dochował należytej staranności przy ocenie przedłożonej dokumentacji i nie wziął pod uwagę istotnych jej braków, które uniemożliwiały pozytywne rozpatrzenie wniosku. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego strona postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor i zasada ta odnosi się również do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie. Wobec tego, że zgodnie z decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. inwestorem jest spółka [...] – odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. S.. Pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podniósł, że kwestionowana decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 kpa, natomiast odnośnie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż wszedł on w życie z dniem 11 lipca 2003 r., w trakcie trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, a zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie zmiany ustawy Prawo budowlane, do spraw będących w toku należy stosować prawo dotychczasowe. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec tego skarga nie jest zasadna. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej – ochrona której została wyrażona zasada trwałości decyzji administracyjnych – wynikającą `z art. 16 § 1 kpa. Jego przedmiotem w odróżnieniu od postępowania rozpoznawczego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji administracyjnej z jednego tylko punktu widzenia – tego czy w dacie wydania badana decyzja jest dotknięta jedna z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Będącą przedmiotem skargi decyzją wydaną dnia 1 marca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie (wydane w postępowaniu wszczętym przez organ I instancji z urzędu) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął i właściwie uzasadnił ustalenie, iż odwołujący się A. S. nie ma przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, mimo że jest bezpośrednio zainteresowany w określonym jej załatwieniu. Przymiot strony postępowania administracyjnego występuje bowiem jedynie gdy decyzja administracyjna wywiera bezpośrednie skutki w sferze praw i obowiązków określonego podmiotu. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skutecznie można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Niezasadny jest również zarzut skargi, iż w niniejszej sprawie organ powołując treść art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, nie uwzględnił zapisów art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie zmiany ustawy Prawo budowlane (Dz. U. 03.80.718), bowiem postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanej dnia [...] grudnia 2003 r. (będąca samodzielnym postępowaniem administracyjnym), zostało wszczęte przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2004 r., a więc już pod rządami przepisów Prawa budowlanego po jego nowelizacji (po 11 lipca 2003) i wobec tego organ prawidłowo przywołał treść art. 59 ust. 7 w/w prawa, który został zmieniony przez art. 1 pkt 49 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, a który wprowadza szczególną regulację pojęcia strony w postępowaniu w sprawach decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego ustalając, że jedynym podmiotem, który może posiadać przymiot strony w tym postępowaniu, jest inwestor. Reasumując kontrolowana decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę niezasadną. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).