VII SA/Wa 59/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi J Z na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J Z i W K od decyzji Wojewody [...]z dnia [...].06.2014r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 400kV relacji [...]- Granica RP zlokalizowanej na terenie gminy Miasta [...] na odcinku od słupa nr SUM-4 (bez słupa) do słupa nr SUM-6 (włącznie) o łącznej długości 0,964 km, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], ,[...] , [...], , [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], , w obrębie nr [...][...],[...],[...],[...],[...]- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, zaś w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...].06.2014r., Nr , Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 400 kV relacji [...] - Granica RP zlokalizowanej na terenie gminy Miasta [...]na odcinku od słupa nr SUM-4 (bez słupa) do słupa nr SUM-6 (włącznie) o łącznej długości 0,964 km, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], ,[...] , [...], , [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],w obrębie nr [...][...]. Od powyższego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego odwołanie w terminie wnieśli J Z i W K. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pierwszej kolejności wskazał, że Wojewoda [...]nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie m.in. przepisu art. 28 Prawa budowlanego. W związku z tym, że przepisy w/w ustawy nie przewidują nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nadanie takiego rygoru narusza art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, co skutkowało w postępowaniu odwoławczym uchyleniem zaskarżonej decyzji w tej części. Dalej organ odwoławczy wskazał, że J Z, właściciel działki nr ew. [...], położonej w [...] (odpis z KW nr [...]) oraz W K, właściciel działek nr ew. [...],[...], kwestionowali złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania oraz prawo do dysponowania tymi nieruchomościami na te cele. J Z zarzucał także, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 33 § 1, art. 33 ust. 1 pkt 4 i art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a także przepisy art. 7, 77, 78, 107 i art. 108 Kpa. Odnosząc się do tych kwestii organ II instancji wskazał, że stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył m.in. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy projektu budowlanego, zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika (Karta nr 46), że inwestycja została zaplanowana na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], ,[...] , [...], , [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],, w obrębie nr [...][...]i obejmuje budowę dwóch nowych słupów SUM-5 i SUM-6 wraz z dwutorową napowietrzną linią elektroenergetyczną 400 kV o długości 0,964 km (Karta nr 27). Inwestor złożył prawidłowo wypełniony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uzupełniony pismem z dnia [...].05.2014r. oraz oświadczenia o prawie do dysponowania w/w działkami na cele budowlane z dnia [...].04.2014r. i z dnia [...] 05.2014r. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2013r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV Ełk - granica RP", zmienionej następnie decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].12.2013r. znak: [...] Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestycja nie narusza także postanowień Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] lutego 2013r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta [...]przeznaczonych po linię 400 kV relacji [...] - Granica Państwa. W tej sytuacji, w razie spełnienia wymagań w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). GINB nie zgodził się z zarzutem odwołujących się, że inwestor w dacie wydania pozwolenia na budowę nie posiadał prawa do dysponowania działką nr ew. [...] (własność Pana J Z) i działkami [...],[...] (własność Pana W K). Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta [...]decyzją z dnia [...].04.2014r., znak: [...], ograniczył sposób korzystania z działki nr ew. [...] położonej w [...], obręb nr [...] stanowiącej własność Pana JZ poprzez udzielenie [...]S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez w/w działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV [...]- Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości 35 m od osi linii w każdą stronę oraz poprzez ograniczenie sposobu korzystania z w/w nieruchomości, które polega w szczególności na uprawnieniu [...] S.A. do wstępu na teren w/w nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych oraz innych czynności związanych z budową, w tym także i wykonywanie czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].06.2014r., znak: [...]. Również w stosunku do działek nr ew. [...],[...] inwestor analogicznie uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].03.2014r., znak: [...], ograniczającą sposób korzystania z w/w nieruchomości w taki sam jak wyżej sposób, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] [...].06.2014, znak: . Ponadto w stosunku do działek [...] i [...] Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].04.2014r., znak: [...], zezwolił Spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] na zajęcie tych nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...]- Granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii nad działkami nr ew. [...] i [...] na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...].06.2014r., znak: [...] , Wojewoda [...] utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...].04.2014r., znak: [...]. Wskazano, że przywołane wyżej decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia z dnia [...].04.2014r., znak: [...]i z dnia [...].03.2014r., znak: [...] , wydane zostały na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010r., Nr. 102, poz. 651, ze zm.), zgodnie z którym starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W aspekcie powyższych okoliczności uznano również, że organ I instancji nie naruszył art. 107 Kpa. W ocenie GINB nie został także naruszony nieistniejący przepis art. 33 § 1 Prawa budowlanego. Zaś przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego dotyczy pozwolenia na rozbiórkę, która nie jest przewidziana w przypadku przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] .06.2014r., Nr [...], nie narusza także art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ w decyzji o pozwoleniu na budowę określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w miarę potrzeby. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "w miarę potrzeby", oznacza, że przepis ten nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego, zaś ocena stanu faktycznego została pozostawiona do uznania organowi udzielającemu pozwolenia na budowę. Dalej GINB wskazał, że organ I instancji pismem z dnia 22.05.2013r., zawiadomił strony postępowania, w tym odwołującego się o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na sporną inwestycję, informując jednocześnie, że stosownie do art. 10 § 1 Kpa, strony mogą się zapoznać z aktami sprawy. Po tym fakcie organ nie uzupełniał materiału dowodowego. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego przepis art. 10 § 1 Kpa, nie został naruszony. Ponadto organ wojewódzki pismem z dnia [...].06.2014r., udzielając odpowiedzi na pismo J Z z dnia [...].06.2014r. (wniosek o wydanie kopii dokumentów z akt sprawy), poinformował odwołującego się o możliwości udostępnienia akt sprawy oraz o możliwości sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów, stosownie do przepisu art. 73 Kpa. W ocenie GINB organ I instancji nie naruszył również przepisów art. 7 oraz art. 77, art. 78 w zw. z art. 107, art. 107 w zw. z art. 108 Kpa, dotyczących nieuwzględnienia ograniczeń wynikających z decyzji środowiskowej. Analiza materiału dowodowego wykazała, że sporne pozwolenie na budowę nie narusza warunków określonych w przywołanych wyżej decyzjach organów I i II instancji ustalających środowiskowe uwarunkowania dla omawianej inwestycji. Ponadto wyjaśniono, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego budowa powinna być rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Zatem organ wydający pozwolenie na budowę nie ma obowiązku wskazywać w uzasadnieniu decyzji terminu realizacji budowy. Skargę na tę decyzje złożył J Z. Zarzucił w niej: 1. naruszenie art. 33 § 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości po której ma przebiegać budowana inwestycja nie wyraził na to zgody: 2. naruszenie art. 33 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę urządzenia objętego pozwoleniem na budowę - części linii przesyłowej 2x400 kV. które dotyczy wybranych obiektów i części projektowanej inwestycji w sytuacji, gdy część objęta zaskarżoną decyzją nie może funkcjonować samodzielnie. Linia ta może funkcjonować i spełniać swoje przeznaczenie dopiero po wybudowaniu w całości, to jest połączeniu jej z innymi: 3. naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (oznaczone też, jako kpa) i art. 9 kpa poprzez wprowadzanie w błąd Skarżącego, poprzez poinformowanie go w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż powyższy przepis prawa nie istnieje, w sytuacji gdy istnieje, obowiązuje i wprowadza obostrzenia dla organów przy wydawaniu decyzji: 4. naruszenie art. 33 ust. 4 pkt. I ustawy Prawo budowlane poprzez złożenie oświadczenia przez Wnioskodawcę nie odpowiadającemu stanowi faktycznemu, a obejmującego wskazanie, iż Wnioskodawca dysponuje zgodą, prawomocnymi decyzjami wszystkich właścicieli, przez których nieruchomości ma przebiegać obiekt objęty pozwoleniem na budowę w sytuacji, gdy Inwestor nie dysponuje prawem do nieruchomości (zgodą) oznaczonej w ewidencji gruntów miasta Suwałki nr geod. [...] o powierzchni 2.6890 ha stanowiącą własność Skarżącego - J Z: 5. naruszenie art. 36 ust. 1 pkt. I ustawy Prawo budowlane poprzez brak wskazania i określenia w zaskarżonej decyzji szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w sytuacji gdy realizowana inwestycja jest inwestycją szczególnego ryzyka, a to zobowiązuje Organ z mocy prawa do określenia sposobu jej wykonywania. Tym bardziej, iż w/w inwestycja jest szczególnie ingerująca w środowisko, jak również krajobraz nieruchomości przez które będzie przebiegać, dodatkowo w sposób znaczny wpływa na życie i zdrowie ludzkie, a nade wszystko jest zlokalizowana na nieruchomościach nie stanowiących własności Inwestora oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji jakie okoliczności mogą wpłynąć na nie udzielenie takiego zabezpieczenia i w jakich okolicznościach może powstać taka potrzeba, a w szczególności faktu, iż w niniejszej decyzji one nie zaistniały: 6. naruszenie art. 7 kpa oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w niniejszym postępowaniu oraz nie zastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności i przepisu art. 11 kpa, poprzez nie ustalenie w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, w szczególności, iż fakt określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy oraz prowadzenia robót budowlanych jest wymagany ze względu na rażąco oddziaływanie planowanej budowli na środowisko naturalne, a zwłaszcza na zamieszkujących w granicach budowli ludzi: 7. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 107 kpa poprzez wydanie decyzji, w której, w sentencji decyzji nie uwzględniono, jakiego rodzaju ograniczeń wynikających z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...].07.2013 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji pn. "Budowa dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV [...] - granica RP", zmienionej decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].12.2013 r., znak: [...], a kształtującą w sposób istotny ograniczenia środowiskowe dla budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 2x400kV. ma stosować Inwestor: 8. naruszenie art. 8 kpa w zw. z art. 9 kpa i 11 kpa w zw. art. 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zarzutu naruszenia art. 33 §1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę urządzenia objętego pozwoleniem na budowę - części przywołanej linii przesyłowej 2x400kV; 9. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w szczególności złożenia przez strony postępowania skargi do WSA w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 roku znak [...], a co się z tym wiąże braku jej prawomocności na chwilę obecną; 10. naruszenie art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nie udzielenie odpowiedzi dlaczego nie zostało uwzględnione "Pismo dowodowe z wnioskiem o uzupełnienie odwołania" z dnia [...] sierpnia 2014 roku, skierowane przez Skarżącego J Z bezpośrednio do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (nr. nad. [...] , odebrane 02.09.2014 r.), zawierające dodatkowe zarzuty do decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2014 r.. Nr [...]. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę przedmiotowej linii 2x400kV oraz materiał dowodowy potwierdzający te zarzuty; 11. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez całkowite pominięcie w sentencji i uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazań, co do sposobu komunikacji dotarcia przez Inwestora do nieruchomości Skarżącego w trakcie realizacji prac budowlanych związanych z przedmiotową linią 2x400kV. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie niniejszego postępowania w sprawie. Pismem z dnia 15.10.2015 r. Skarżący uzupełnił skargę. W większości powtórzył argumentację zawartą w skardze dodając zarzut nie przeprowadzenia należytej kontroli dokumentacji projektowej oraz brak określenia do kiedy inwestycja ma być wykonana. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Wobec braku powyższych wad sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. W zakreślonej wyżej kognicji sądu administracyjnego uznać należy, że organy administracji obu instancji nie dopuściły się takiego naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Materialną podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej powoływanej jako Prawo budowlane). Stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31. Poza sporem jest, że określone w art. 29-31 Prawa budowlanego wyjątki od zasady nie dotyczą niniejszego postępowania. Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - jak wynika z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego może być wydana przez organ architektoniczno-budowlany po uprzednim jego sprawdzeniu w zakresie w tym przepisie wskazanym. Po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i art. 34 Prawa budowlanego, jeżeli spełnione zostaną wymagania, o których wyżej mowa, właściwy organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4, nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Powołany przepis określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę. Musi on dokonać szeregu czynności, których celem jest sprawdzenie projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy w niniejszej sprawie zawiera wyczerpującą analizę dokumentacji zebranej w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że inwestor złożył prawidłowo wypełniony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uzupełniony pismem z dnia 14.05.2014r. oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane z dnia 29.04.2014r. i z dnia 14.05.2014r. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 07.2013r., znak: [...] , ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV [...] - granica RP", zmienionej następnie decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].12.2013r. znak: [...]. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestycja nie narusza także postanowień Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2013r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta [...] przeznaczonych po linię 400 kV relacji [...]- Granica Państwa. W związku z tym organ odwoławczy słusznie wskazał, że razie spełnienia wymagań w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące braku prawa do dysponowania nieruchomością skarżącego na cele budowlane a także braku dostępu do niej w trakcie prowadzonych robót. Przede wszystkim Prezydent [...] stosownymi ostatecznymi decyzjami z dnia [...].04.2014 r. i z dnia [...].05.2014 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości Skarżącego oraz ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wydanych w oparciu o art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami rozstrzygnął podnoszone przez Skarżącego kwestie. Bez wpływu na postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pozostaje fakt wstrzymania wykonania decyzji organów odwoławczych, gdyż postanowienia w tym przedmiocie zapadły po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie postanowienia wstrzymujące wykonanie decyzji utraciły swą moc w związku z oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w dniu 12.02.2015 r. skarg we wspomnianych wyżej sprawach. Złożenie skarg kasacyjnych w tych sprawach w żaden sposób nie wpływa na ocenę prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można też zgodzić się z zarzutem wskazanym w pkt 7 skargi. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie brak w sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę szczegółowego przywołania ograniczeń wymienionych w decyzji środowiskowej nie dyskwalifikuje tej decyzji. Za dopuszczalne należy bowiem uznać odesłanie w tym zakresie do wymogów określonych w ostatecznej decyzji środowiskowej. Nie można też zgodzić się z zarzutem wskazanym w pkt 9 skargi. Przypomnieć należy, iż co do zasady decyzja ostateczna podlega wykonaniu. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na tę wykonalność nie wpływa chyba, że organ lub sąd orzekną o wstrzymaniu wykonalności decyzji. Skoro w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca nie można stawiać zarzutu wydania decyzji w oparciu o inną decyzję ostateczną zaskarżoną do sądu administracyjnego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego wskazującym na nierówne traktowanie stron postępowania, bowiem akta sprawy takiego zarzutu nie uzasadniają. Wydaje się, że Skarżącemu bardziej chodzi o nierówność podmiotów wobec prawa w kontekście ochrony jego prawa własności przy planowaniu przebiegu linii. Wskazać w związku z tym należy, iż właściwy organ nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań; to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych zamierzonego przedsięwzięcia. Trudno przyjąć, że w tak szczególnej inwestycji liniowej, jak objęta ocenianym pozwoleniem na budowę, organ architektoniczno-budowlany będzie ingerował w przebieg linii energetycznej. Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP należy uznać za bezpodstawne. Zgodnie z brzmieniem Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa są konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe rozporządzenia. Już sama ustawa zasadnicza dopuszcza w art. 31 ust. 3 możliwość ograniczenia korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, zastrzegając jednak, że ma być to dokonane w ustawie i tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, częściowo także w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. Konstytucyjności tych ustaw nie podważył Trybunał Konstytucyjny. Niewątpliwie rozstrzygnięcie organu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę znajduje oparcie w przepisach powołanych wyżej ustaw. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 10 wskazać należy, że organ odwoławczy odniósł się do większości zagadnień wskazanych w odwołaniu jak też uzupełnieniu odwołania. Natomiast w pewnym zakresie zarzuty skargi są zasadne, ale nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Rzeczywiście nie odniesienie się do niektórych zarzutów, w szczególności dotyczących oddziaływania postępowania sądowo-administracyjnego wywołanego wniesieniem skarg, na przebieg postępowania w tej sprawie, należy uznać za wadę postępowania przed organem odwoławczym, ale z powodów wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia kwestia ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zasadnym jest także zarzut nie odniesienia się do wskazywanego w odwołaniu a następnie skardze naruszenia art. 33 § 1 Prawa budowlanego. Nie mogło budzić żadnych wątpliwości organu odwoławczego, że w istocie chodzi o art. 33 ust. 1 ww. przepisów. W sposób oczywisty wynika to z uzasadnienia zarzutu. Stanowisko organu w tym przedmiocie należy uznać za niedopuszczalne uchylanie się od oceny niewątpliwie istotnego zagadnienia w sprawie. Uchybienie organu odwoławczego, choć oczywiste, nie wpływało na ocenę prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Oceniając zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w kontekście etapowania inwestycji, należy przede wszystkim wskazać, że mamy do czynienia z inwestycją liniową sieci energetycznej. W ocenie Sądu rozumowanie przedstawione przez Skarżącego jest błędne. Oznaczało by to bowiem, że w przypadku tego rodzaju inwestycji etapowanie jest co do zasady niedopuszczalne. Przeczą temu stanowisku zapisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych W art. 13. ust. 3 mówi się, iż pozwolenie na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może, w zależności od żądania określonego we wniosku, obejmować całe zamierzenie budowlane położone na obszarze danego województwa lub jego część. Trudno też znaleźć racjonalne uzasadnienie dla poglądu, iż pozwolenie na budowę musi obejmować całą sieć mającą często dziesiątki lub setki kilometrów. Niezależnie od tego, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie chodzi o jedno zamierzenie inwestycyjne w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że projekt budowlany, którego treść określa art. 34 ust. 3 pkt 1, obejmuje projekt zagospodarowania działki lub terenu, w szczególności określenie granic działki lub terenu danej inwestycji. Podkreślić wobec tego należy, że w granicach określonych planem zagospodarowania terenu inwestor nie planuje żadnych kolejnych przedsięwzięć budowlanych. Podkreślić należy również, iż projektowany obiekt może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem. Przyjmując stanowisko Skarżącego należało by uznać, że żadna linia samodzielnie funkcjonować nie może, bowiem nie obejmuje urządzeń wytwórczych i odbiorczych energii. Przypomnieć jednak należy, że wyłączną funkcją planowanej linii zgodną z jej przeznaczeniem jest przesył energii. Zatem wskazać należy, że planowany obiekt będzie gotów spełniać swoją funkcję na planowanym odcinku bez konieczności jakichkolwiek dodatkowych uzupełniających inwestycji. Sąd nie podziela także zarzutu wskazanego w pkt 5 dotyczącego braku wskazania i określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Przede wszystkim Skarżący w sposób nieuprawniony łączy samą uciążliwość obiektu z pracami związanymi z jego wykonaniem. W związku z tym należy przypomnieć, że art. 36 Prawa budowlanego, na który powołuje się Skarżący wskazuje, że w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa między innymi szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Z normy tej wynika, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostawione jest uznaniu organu architektoniczno-budowlanego i nie jest niezbędnym składnikiem każdej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Skoro organ takiego zapisu nie zawarł oznacza to, iż uznał planowane roboty budowlane za niewymagające szczególnego zabezpieczenia. W tym miejscu należy przypomnieć, że inwestycja polega na postawieniu dwóch słupów i rozciągnięcia między nimi linii napowietrznej. W związku z tym Sąd nie uznał braku zapisu określonego w art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego za wadę dyskwalifikującą decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów nie przeprowadzenia należytej kontroli dokumentacji projektowej oraz brak określenia do kiedy inwestycja ma być wykonana należy wskazać, że pozbawione są one należytego uzasadnienia. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że dokonał on wystarczającej analizy dokumentacji projektowej w oparciu o art. 35 Prawa budowlanego. Natomiast w decyzji brak daty zakończenia budowy nie jest wadą tej decyzji, bowiem żadne przepisy nie nakazują zamieszczenia w decyzji o pozwoleniu na budowę daty zakończenia inwestycji. Wskazać jedynie należy, że zgodnie z art. art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne i nie dostrzegając z urzędu innych naruszeń prawa mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).