VII SA/Wa 590/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J. Z., R. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2005 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania przyłącza gazowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję II. Prezydenta Miasta [...]z dnia [...].11.20004 r. Nr [...] III. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].11.2004r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 tekst jedn. z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 200 lr. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w [...], objętej zgłoszeniem z dnia [...].09.2004r. J. Z.o zam. przy ul. [...] w [...] i R. Z. zam. przy ul. [...] w [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. Z. i R. Z., podnosząc w odwołaniu, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane polegającym na kwestionowaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskodawców. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].03.2005r. znak : [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn .zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. Z. i R. Z.. Skarżący podnoszą, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że w odniesieniu do podziemnych instalacji gazowych, które miałyby zostać położone na wspólnej nieruchomości o wyłącznie komunikacyjnym charakterze zgoda większości współwłaścicieli nie stanowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie wskazując, że organ nie może na podstawie przepisów prawa cywilnego oceniać czy zamierzona inwestycja przekracza zakres czynności zwykłego zarządu czy też nie. W opinii organu II instancji na wykonanie robót budowlanych inwestor powinien posiadać zgodę wszystkich współwłaścicieli działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Skarga jest zasadna o tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z póz. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nadto na mocy art. 135 cyt. ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd zatem rozpoznając sprawę może i powinien usunąć z obrotu nie tylko akt administracyjny objęty skargą, ale też decyzje czy postanowienia pozostające w takim związku z zaskarżonym aktem, iż ingerencja w dostrzeżone wadliwości istniejące w tych aktach jest w ocenie Sądu niezbędna. Stosownie do treści art. 30 ust. 2 i ust. 5 Prawa budowlanego do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia — wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z powyższego wynika, że inwestor może rozpocząć roboty budowlane jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie zostanie mu doręczona decyzja zawierająca sprzeciw organu. Milczenie organu w powyższym terminie jest uprawnieniem dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. W ocenie Sądu, powyższy termin jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie w szczególności poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Literalna wykładnia art. 30 ust. 2 nie budzi żadnych wątpliwości w tym zakresie, że 31 dnia od chwili zgłoszenia, jeżeli nastąpiło milczenie organu, inwestor może rozpocząć roboty budowlane. Zasady wydawania postanowienia, określone w art. 30 ust. 2 ww. ustawy stanowią lex specialis wobec ogólnych zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 - tekst jedn. z późn. zm.), gdzie wskutek nie usunięcia braków podania, wniosku, w terminie 7 dni pozostawia się go bez rozpoznania. Postanowienie wydane na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego posiada rygor wniesienia sprzeciwu, co do którego ustawodawca przewidział termin 30 dniowy i wskazał początek jego biegu (doręczenie zgłoszenia). Gdyby postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów miało mieć wpływ na początek biegu przedmiotowego terminu, ustawodawca powinien to jednoznacznie wyrazić w przepisie a tego nie uczynił. Dokonanie zgłoszenia nawet zawierające braki rozpoczyna bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, który zdaniem Sądu jest wystarczający do zbadania zasadności zgłoszenia i ewentualnie uzupełnienia jego braków. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję oraz decyzje organu I instancji Sąd uznał, że oba organy nie uwzględniły daty zgłoszenia zamiaru wykonania przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego. Zadaniem organu, który zamierza wnieść sprzeciw, jest powiadomienie o tym inwestora najpóźniej 30 dnia od chwili doręczenia zgłoszenia, gdyż w przeciwnym wypadku będzie on mógł przystąpić do wykonania robót budowlanych, które nie będą mogły być uznane za samowolę budowlaną (tak wyroki NSA z dnia 23 marca 1999r. sygn. akt IV SA 1793/96, LEX nr 46663 i z dnia 27 lipca 1999r. sygn. akt IV SA 797/97, LEX nr 47824. W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy dokonali zgłoszenia w dniu 27 września 2004r., a sprzeciw został doręczony J. Z. 2 grudnia 2004r., po upływie więc terminu przewidzianego art. 30 ust. 2. Okoliczność, że skarżący w odwołaniu nie kwestionowali terminu wniesienia sprzeciwu przez organ nie zwalnia organów zarówno I jak i II instancji od obowiązku jego sprawdzenia. W związku z powyższym Sąd nie odniósł się do zarzutów skarżących. Należy jedynie dodać, iż Sąd akceptuje co do zasady stanowisko przedstawione w kontrolowanych decyzjach administracyjnych, iż do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej nie należy ocena czy planowane roboty przekraczają, zgodnie z art. 189 kodeksu cywilnego zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, czy też nie. Ta kwestia należy do kompetencji sądów powszechnych i jest rozstrzygana w postępowaniu nieprocesowym. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153. poz. 1270).