VII SA/Wa 590/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017r. po rozpoznaniu sprzeciwu J. H. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 18 lipca 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 590/16 umarzającego postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J.H. dotyczącej wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej o sygn. VII SA/Wa 1407/15 postanawia: utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy Pismem z dnia [...] kwietnia 2017r. (data wpływu do Sądu [...] kwietnia 2017r.) skarżący J. H. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym pełnomocnika z urzędu. W dniu [...] maja 2017r. wezwano wnioskodawcę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. Wnioskodawca odebrał ww. wezwanie w dniu [...] czerwca 2017r. Wniosek na urzędowym formularzu PPF został nadesłany przy piśmie nadanym w dniu [...] czerwca 2017r., a więc po terminie zakreślonym w zarządzeniu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. Starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy z uwagi na to, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało już prawomocnie zakończone. Skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Podniósł, że z powodu wielu chorób nie może samodzielnie występować przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, ale wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, brak jest zatem podstaw do jego rozpoznawania. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009r. sygn. akt I OZ 1082/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016r. odrzucającym skargę J. H. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej o sygn. akt VII SA/Wa 1407/15. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu [...] października 2016r., natomiast postanowienie stwierdzające prawomocność zostało wydane w dniu [...] lutego 2017r. W tej sytuacji skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie już się prawomocnie zakończyło, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego po prawomocnym zakończeniu postępowania, stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlegało umorzeniu na podstawie art. 249 a p.p.s.a. W świetle powyższego Sąd uznał więc, że zaskarżone postanowienie referendarza sądowego było prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 249 a i 260 § 1 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.