VII SA/Wa 590/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L.J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L.J., reprezentowanej przez pełnomocnika J. K., od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją z [...] listopada 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek L. J., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hali magazynowo biurowej /magazynu artykułów spożywczych, wyrobów cukierniczych/ z częścią socjalną wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, etap I i II, pompowni wód pożarowych, zbiornika wody pożarowej, pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych - separatorów, na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Rozpoznając złożone odwołanie organ wskazał, że odwołująca się L. J. posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu nieważnościowym. Powyższa kwestia przesądzona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 277/14. Wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2051/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.Sp. z o. o. od ww. wyroku sądu pierwszej instancji. Organ wskazał na specyfikę postępowania w nadzwyczajnym trybie nieważnościowym, opisanym w art. 156 i nast. k.p.a. Przywołał art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor – M. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest oświadczenia o dysponowaniu działką nr ewid. [...] na cele budowlane, niemniej z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...]. Przede wszystkim na projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącego część zatwierdzonego projektu budowlanego (nr rysunku [...]), działka nr ewid. [...] nie została oznaczona jako teren inwestycji. Powyższa okoliczność pozostaje zatem bez wpływu na wynik niniejszego postępowania prowadzonego w trybie nieważnościowym. Ponadto, inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2008 r. Nr [...], znak: [...], [...], ustalającą, na wniosek A. W. – Ś. i M.Sp. z o.o. warunki zabudowy dla budowy hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Decyzja ww. Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Niemniej, jak wspomniano powyżej, z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...]. Tym samym powyższego uchybienia nie sposób postrzegać w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, oddalającym skargę L. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa ww. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz odmowy uchylenia tejże decyzji. Ocena ta nie mogła być pominięta w niniejszej sprawie, z uwagi na przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zgodnie z którym, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Kontynuując uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor – M.Sp. z o. o. - uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w miejscowości B., gmina [...]. Opisana powyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r., nie obejmuje swym zakresem działki nr ewid. [...]. Niemniej z akt sprawy nie wynika, by inwestor planował realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na ww. działce nr ewid. [...], w związku z czym omawianą okoliczność, należy również potraktować jako nieistotną. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w powyższej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], [...]. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do nieprzekraczalnej linii zabudowy - 10 m od linii rozgraniczającej ul. [...] i 10 m od granicy terenów kolejowych (projektowana - 11,3 m od linii rozgraniczającej ul. [...] i 12,4 m od granicy terenów kolejowych - Projekt budowlany – Tom 2 - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr [...]); maksymalnego stopnia zabudowy - 50% powierzchni terenu (projektowana - 41,9% - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); minimalnej powierzchni terenów zielonych - 20% powierzchni działki (projektowana - 26,23% - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); maksymalnej liczby kondygnacji naziemnych - w części magazynowej jedna, w części biurowo- socjalnej dwie (projektowana - w części magazynowej jedna, w części biurowo- socjalnej dwie - Projekt budowlany - Tom 1 - Opis techniczny architektoniczny - str. 64 i 66); maksymalnej wysokości budynku od poziomu terenu do górnych krawędzi ścian zewnętrznych - 9,5 m dopuszcza się zwiększenie tej wysokości do 12 m w części budynku nie sąsiadującej z działką nr ewid. [...] (projektowana 12 m z obniżeniem wysokości budynku do 9,5 m w części hali sąsiadującej z działką nr ewid. [...] - Projekt budowlany - Tom 2 - rysunek nr [...] i [...]); geometrii dachu - dach płaski (projektowana - dach płaski - Projekt budowlany - Tom 2 - rysunek [...], Tom 1 -Opis techniczny architektoniczny - str. 64); obsługi komunikacyjnej - zjazd publiczny z ul. [...] (projektowany - zjazd z ul. [...]) oraz pasa zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej, w tym zimozielonej - min. 6 m szerokości (projektowany pas zieleni - 6 m szerokości - Projekt budowlany - Tom 2 - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr [...]). Ponadto, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała rażąco warunki określone w powyższej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], w przedmiocie ustaleń środowiskowych uwarunkowań. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając na uwadze argumentację wniosku o stwierdzenie nieważności, jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektów, które nie były przedmiotem postępowań w zakresie ochrony środowiska i warunków zabudowy, tj. pompowni wód deszczowych, placów postojowych i manewrowych, dróg zakładowych, zbiorników bezodpływowych na ścieki, urządzeń instalacyjnych do podczyszczania wód opadowych - separatorów (sentencja ww. decyzji nie odpowiada sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę), wskazał co następuje. Postanowieniem z [...] marca 2009 r., znak: [...], [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...], na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnił, że nazwę planowanej inwestycji polegającą na budowie hali magazynowo -biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych należy rozumieć - zgodnie z definicją pojęcia "obiekt budowlany" zawartą w ustawie Prawo budowlane, jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowiącymi całość techniczno-użytkową takimi jak: szambo, instalacja kanalizacji wodociągowej, przeciwpożarowej obiektu wraz ze zbiornikiem wody pożarowej, pompownią wody pożarowej, sieć wewnętrzna hydrantowa, oświetlenie terenu, hydranty itp. Powyższe znajduje również swoje odzwierciedlenie w rozwinięciu sentencji decyzji o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], [...], w której wyraźnie wskazano na potrzebę zapewnienia odpowiedniej powierzchni parkingowej i manewrowej dla samochodów dostawczych i osobowych, dojść, dojazdów, miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego, elementów małej architektury i odprowadzania wód deszczowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego z atestem o gwarantowanej szczelności. W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przyjąć zatem należy, że decyzja o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2008 r., Nr [...], znak: [...], [...], obejmowała ogół elementów infrastruktury technicznej stanowiących urządzenia budowlane, o jakich mowa w sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie można również stwierdzić niezgodności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę, a decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach omawiana inwestycja została także określona jako budowa hali magazynowo biurowej z częścią socjalną dla hurtowni artykułów spożywczych, w tym wyrobów cukierniczych. Pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, wskazując, że "decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana m.in. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać inwestycja będąca zespołem zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji z [...] sierpnia 2009 r., wynika z kolei, że powierzchnia inwestycji wynosi 2,8034 ha. Jednocześnie, powołany przepis wyraźnie wskazuje, że przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko jest zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, do której należy zaliczyć m.in. pompownie, zbiorniki ścieków lub miejsca postojowe. Konkluzję tę potwierdza także wspomniana charakterystyka planowanego przedsięwzięcia, w której wskazuje się, że ścieki bytowe mają być odprowadzane do dwóch zbiorników bezodpływowych, a wody opadowe i roztopowe z części dróg i placów - do ziemi za pomocą zespołu skrzynek rozsączających, po podczyszczeniu w piaskowniku i separatorze. Tym samym nie ulega również wątpliwości, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczyła inwestycji jako pewnej całości, a opis ten nie pozostawał w sprzeczności z sentencją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że inwestor uzyskał decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2009 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków deszczowych z terenu inwestycji do ziemi. Ponadto, decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zachodnia elewacja przedmiotowej hali została zaprojektowana w odległości 15,00 m od działek nr ewid. [...] (działka L. J.) i [...]. Elewacja północna hali została zaprojektowana w odległości ponad 50,00 m od działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] (ul. [...]), elewacja południowa hali została zaprojektowana w odległości ponad 12,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast elewacja wschodnia w odległości co najmniej 10,7 m od granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Pompownia wody pożarowej została zaprojektowana w odległości 6,00 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Wreszcie, sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie narusza w sposób rażący ww. zapisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, że zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (powyższy pogląd podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, wskazując przy tym "Nietrafny jest również zarzut sporządzenia projektu budowlanego przez kilku projektantów głównych i branżowych. Wprawdzie ustawodawca posługuje się m.in. w art. 17 pkt 3, art. 20, art. 21, art. 30 ust. 3 i 4, art. 36a ust. 6, art. 57 ust. 2 pr. bud. oraz w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120 poz. 1127 z późn. zm.) wyrazami "autor projektu" i "projektant" w liczbie pojedynczej, lecz nie uzasadnia to wniosku, że projekt budowlany musi być zawsze sporządzony przez jedną osobę. Przeciwnie, ustawodawca posługuje się tymi słowami na oznaczenie funkcji pełnionej przez określone osoby. Bez znaczenia jest natomiast rzeczywista liczba osób występujących w konkretnym procesie inwestycyjnym w charakterze projektanta lub autora projektu". Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inż. poż. S. K. stwierdził zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co zostało potwierdzone jego podpisem i pieczątką na projekcie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. Nr [...], znak: [...], prowadzi do oceny, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto, decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił także, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1054/14, wskazał, że "mimo pominięcia skarżącej jako strony postępowania, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. okazała się prawidłowa". Organ, odnosząc się do argumentacji odwołania wyjaśnił, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu, zgodnie ze złożonym wnioskiem z [...] czerwca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, jest decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. Nr [...], znak: [...], którą organ bada w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W tych okolicznościach, bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pozostałe fakt, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], znak: [...]. Powyższa decyzja zmieniająca nie istniała w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła L. J. dochodząc uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z [...] lutego 2017 r. (w przypadku nie uwzględnienia skargi przez ten organ w trybie autokontroli) oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 697,00 zł - wynagrodzenia pełnomocnika 480 zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych - wpisu 200 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej 17 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia prawa: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie uwzględnił zmiany decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r. decyzją tego organu NR [...] (Nr [...]) z [...] sierpnia 2010 r. w trybie art. 36 a Prawa budowlanego. Tymczasem nie jest możliwe wszczęcie postępowania określonego w art. 156 k.p.a. tylko w stosunku do decyzji administracyjnej, gdy decyzja ta została zmieniona. Prawidłowym tokiem procedury administracyjnej w sprawach o unieważnienie decyzji, która była zmieniona, jest rozpatrzenie w pierwszej kolejności istnienia - bądź braku - przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej, a dopiero w drugiej kolejności - pierwotnej. Takiemu postępowaniu nie stoi na przeszkodzie treść wniosku strony. Organ nie jest bowiem związany literalną treścią pisma, lecz winien je rozpoznać zgodnie z intencją wnioskodawcy, ale i z poszanowaniem reguł procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zapadła z formalnym naruszeniem prawa, które uniemożliwiło poddanie jej merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym. Stan sprawy wskazuje, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2009 r., Nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę, została zmieniona decyzją tego organu NR [...] (Nr [...]) z [...] sierpnia 2010 r., podjętą w trybie art. 36 a ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo, gdy decyzja objęta żądaniem stwierdzenia nieważności została zmieniona, strona winna zgłosić wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, zmienionej następnie inną decyzją. Organ nie mógł jednak rozpoznać wniosku skarżącej literalnie, gdy wskazywała li tylko decyzję zmienioną bez przywołania decyzji zmieniającej. Kontroli w zaistniałych w sprawie okolicznościach musi podlegać bowiem decyzja pierwotna, ale z uwzględnieniem zmian wynikających z decyzji zmieniającej. Błędne jest stanowisko organu w tym zakresie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy złożony jest tylko wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zmienionej organ mając na uwadze obowiązek wynikający z przepisu art. 9 k.p.a., powinien poinformować wnioskodawczynię o zaistniałych okolicznościach sprawy i w związku z tym wezwać do wskazania w zakreślonym terminie, czy żądaniem wniosku o stwierdzenie nieważności obejmuje także decyzję zmieniającą. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).