VII SA/Wa 592/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska ( spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu odnośnie przyjęcia zgłoszenia wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] sp. z o.o. w P. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [.......] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 zwanej dalej Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej K.p.a. ), po rozpatrzeniu zgłoszenia [...]Sp. z o. o. z siedzibą w [...], wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej anten (masztu), o wysokości 8 m, dla radiowego dostępu do internetu, na dachu Publicznego Gimnazjum w [...] zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej w m. [...] gm. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 24 maja 2011 r. [...] Sp. z o. o. zgłosiła zamiar montażu konstrukcji wsporczej anten (masztu), o wysokości 8 m, dla radiowego dostępu do internetu, na dachu Publicznego Gimnazjum w [...] zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej w m. [...] gm. [...]. W wyniku analizy załączonej dokumentacji organ stwierdził konieczność uzupełnienia zgłoszenia i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...] zobowiązał wnioskodawcę do jego uzupełnienia w tym: -określenia przedmiotu wniosku zgodnie z wykazem obiektów i robót określonych w art. 29 Prawa budowlanego oraz zgodnie z określeniami zawartymi w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, ze zm.) - poprzez jednoznaczne określenie czy radiowy dostęp do internetu stanowi regionalną sieć szerokopasmową oraz obejmujący wszystkie elementy składowe inwestycji niezbędne do jej funkcjonowania, typu ilość i parametry anten, urządzenia zasilające, osprzęt, -dostarczenia rysunków konstrukcji wsporczej anten (masztu) dla wnioskowanej wysokości 8 m wraz z niezbędnymi informacjami opisowymi, -dostarczenia rysunków mocowania i montażu masztu i odciągów wraz z niezbędnymi informacjami opisowymi i przekrojami przez elementy konstrukcyjne budynku, do których będzie mocowany maszt i odciągi wraz z opisem stanu technicznego konstrukcji budynku uwzględniającym możliwość montażu i funkcjonowano masztu, -dostarczenia opracowania zawierającego ilość, parametry, i kwalifikację anten oraz określenia wielkości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny w określonych miejscach, niezbędnego do wykonania kwalifikacji obiektu w myśl rozporządzeniu Rady Ministrów z dnie 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), -dostarczenia prawomocnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznej z zakresu łączności publicznej (innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu) zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, ze zm.), -dla wskazanej na załączonej mapie lokalizacji projektowanej inwestycji podać charakterystyczne wymiary i wzajemne odległości projektowanych do istniejących urządzeń oraz obiektów budowlanych, rodzaj i zasięg uciążliwości zasięg obszaru oddziaływania inwestycji, -dostarczenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane zgodne z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wnioski o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowani nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. I Nr 123 poz. 1127 z 2003 r. ze zm.) ze wskazaniem stron umowy zawartej w dniu 3.11.2009r. W dniu 22 czerwca 2011 r. wpłynęło w terminie pismo [...] Sp. z o. o. uzupełniające przedmiotowe zgłoszenie wraz z opracowaniem pn. Projekt montażu, z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane i decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W piśmie tym Spółka zajęła stanowisko, że inwestycja realizowana przez nią nie stanowi regionalnej sieci szerokopasmowej definiowanej art. 2 ust. pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i siei telekomunikacyjnych. A więc stosownie do ww. stanowiska przedstawionego przez Inwestora i art. 82 ust. 2 Praw budowlanego przedmiotową sprawę jako organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji rozpatruje Starosta [...]. Organ wskazał, że załączona do wniosku inwestora konstrukcja wsporcza anten (masztu) dotyczy inwestycji o wysokości 8 m, a więc nie została zakwalifikować do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (w art. 2 ust. pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych), natomiast instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym budynku zmieni formę architektoniczną obiektu i w związku z tym wymaga w myśl art. 50 ust. pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z tym uprawniony w sprawie organ administracji samorządowej stosownie do przepisów art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W przypadku tej inwestycji istnieje ww. ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ze względu na prowadzenie prac budowlanych na znacznej wysokości na budynku użyteczności publicznej (Gimnazjum). Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 120, poz. 1126) roboty, przy których wykonywaniu występuje ryzyko upadku z wysokości ponad 5,0 m, stanowią szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi (§ 6 pkt 1 b), do których zaliczono też roboty wykonywane przy użyciu dźwigów (§ 6 pkt 1 f). Jednocześnie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554 z 2001 r.) wśród inwestycji obowiązkowo wymagających ustanowienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w pozwoleniu na budowę - zgodnie z art. 19 ust. 1 Prawa budowlanego - inspektora nadzoru inwestorskiego wymieniono, m. in. elementy konstrukcyjne o wysięgu 3 m (§ 3 pkt 2 a), czy elementy konstrukcyjne poddane zabezpieczeniu cięgien sprężających i ich urządzeń kotwiących (§ 3 pkt 2 c). Przedmiotowa inwestycja na obiekcie użyteczności publicznej winna być zatem nadzorowana na etapie realizacji robót budowlanych przez kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego. Ponadto zgłoszenie rozbieżne jest w zakresie istniejącego zagospodarowania. Podana przez inwestora w piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. informacja, że najbliższy obiekt to budynek oznaczony symbolem "i1" znajduje się w odległości około 370 m nie ma odzwierciedlenia w załączonym do wniosku fragmencie mapy zasadniczej - zgodnie z załączoną mapą zasadniczą znajdują się one w odległości około 30 m ( oznaczone literą "g", "i" ) oraz około 55 m ( oznaczony "i" ), w obszarze inwestycji znajduje się też użytkowany publicznie teren. Rozbieżna jest również informacja o wysokości budynku, na którym planowana jest inwestycja. Z pisma z dnia 22 czerwca 2011 r. wynika 6 m, natomiast z rysunku A.02 - ponad 10 m. Organ zwrócił też uwagę, że w załączonym projekcie montażu opisując bezpieczeństwo i ochronę zdrowia powołano się na przepisy wydane na podstawie nie obowiązującego art. 23 a Prawa budowlanego. Jednocześnie organ zauważył, że inwestor dostarczył decyzję celu publicznego, która nie nosi cech ostateczności. W związku powyższym organ uznał, że zgłoszenie nadal jest niekompletne oraz zawiera rozbieżności, które uniemożliwiają jego jednoznaczną ocenę. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w przypadku nie uzupełnienia zgłoszenia organ wnosi sprzęci w drodze decyzji. Jednoznacznie organ nadmienił, że nie wyklucza zastosowania art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku uzupełnienia bądź złożenia zgłoszenia zawierającego wyjaśnienia powyższych uwag i nieprawidłowości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji i stwierdził zachowanie procedury przewidzianej prawem budowlanym dla trybu zgłoszeniowego. Wskazał, że w zgłoszeniu, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do wniosku należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Informacje wskazane w zgłoszeniu z 23 maja 2011 r. nie wypełniały wymogów ww. przepisu. Wydanie przez Starostę [...] [...] czerwca 2011 r. postanowienia o obowiązku uzupełnienia braków zgłoszenia było zasadne we wszystkich punktach. Podstawowy błąd inwestora to nieprecyzyjne określenie przedmiotu zgłoszenia. Organ pierwszej instancji miał problem w ustaleniu, który przepis Prawa budowlanego odnosi się zgłoszenia przy sformułowania przedmiotu przedsięwzięcia jako montażu konstrukcji wsporczej anten (masztu). Należy mieć na względzie fakt, że organ nie ma prawa domniemywać co inwestor miał na myśli i interpretować znaczenia sformułowań inwestora. Dopiero w piśmie złożonym 22 czerwca 2011 r. w Starostwie [...] inwestor przywołał przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego jako odnoszący się do przedmiotowej inwestycji. Ww. przepis stanowi o "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiotelekomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Sformułowanie przedmiotu zgłoszenia we wniosku zgłoszeniowym nie dotyczy urządzenia, pojęcia znacznie szerszego niż wymieniony we wniosku maszt i odciągi. Maszt wsporczy jest tylko elementem instalowanego urządzenia. Poza tym inwestor pominął m.in. kwestię niezbędnych rozbiórek dachu, naruszenia innych elementów budynku i przywrócenia stanu pierwotnego, zasilania energetycznego czy też instalacji odgromowej. Niezależnie od powyższego w określeniu funkcji urządzenia występują istotne sprzeczności. W "Projekcie montażu" dosłanym 22 czerwca 2011 r. jest stwierdzenie, że na maszcie zostaną zamontowane anteny przyłącza radiowego szerokopasmowego dostępu do internetu. Pozostaje to w sprzeczności z zapisami pkt 1 pisma z 22 czerwca 2011 r. W konsekwencji organ pierwszej instancji miał prawo żądać decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, o czym mowa w zaskarżonej decyzji. Dane inwestora, łącznie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie z 22 czerwca 2011 r., nie pozwalały na jednoznaczne określenie rodzaju przedmiotu zgłoszenia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych. Uzupełnienie wniosku o "projekt montażu", dołączony do pisma z 22 czerwca 2011 r. tylko w części spełnia wymagania przepisu Prawa budowlanego. Opis techniczny jest ogólnikowy i w żadnej mierze nie jest związany z konkretnym budynkiem, o określonej konstrukcji, lokalizacji w stosunku do sąsiednich nieruchomości i obiektów budowlanych, funkcji itp. Należało odwołać się w niezbędnym zakresie do danych z projektu budynku szkoły. Brak opisu urządzenia i jego części składowych z parametrami technicznymi oraz rysunków poszczególnych elementów i całości urządzenia. Dołączone do wniosku zgłoszeniowego jak i włączone do "Projektu montażu" karty techniczne lub karta anteny sektorowej to tylko materiał reklamowo - poglądowy. Jako taki nie może być traktowany w sposób wiążący, szczególnie wtedy, gdy jest istotny dla rozstrzygania o sprawach bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Rysunki podające szczegóły mocowania są czytelne. W opracowaniu "Projekt montażu" winno być jednoznaczne potwierdzenie, że urządzenie jako całość nie stworzy faktycznie zagrożenia dla ludzi i mienia. Być może winny być podane niezbędne obliczenia statyczne uzasadniające wniosek Szczególne znaczenie dla takich konstrukcji ma oddziaływanie m.in. wiatru jak i śniegu. Inwestor winien mieć także świadomość, że organ nie może dokonywać wszelkiego rodzaju pomiarów czy domiarów z rysunków, map itd. To jest obowiązek osób sporządzających określoną dokumentację. Organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że wymagane jest pozwolenie na budowę w przypadku przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Powyższa kwestia została ujęta przez inwestora w "Oświadczeniu dotyczącym oddziaływania na środowisko'" dołączonym do pisma przekazanego 22 czerwca 2011 r. Oświadczenie odwołuje się do nie mającej zastosowania ustawy o ochronie środowiska. Powyższe zastrzeżenie należy powiązać z pkt. 8 postanowienia Starosty [...] z [...] czerwca 2011 r., choć organ winien jednak unikać ogólnikowych sformułowań i wskazać o jakie konkretnie przepisy chodzi. Organ drugiej instancji zauważył również, że inwestor winien dołożyć staranności co do jakości przekazywanych dokumentów, w tym dokumentacji, którą dołącza do zgłoszenia. Tok postępowania wskazuje na ewidentnie niedopracowanie wniosku zgłoszeniowego i załączników do niego, w tym brak części wymaganych dokumentów. Inwestor skupił się na pisemnych wyjaśnieniach braków postanowienia, jednocześnie nie wprowadzając istotnych dla sprawy zapisów w dołączonym do ww. wyjaśnień z 22 czerwca 2011 r. "Projekcie montażu". Takie podejście stwarza określony chaos, kłopoty dla organów administracji architektoniczno - budowlanej w rozumieniu istoty sprawy jak i określone skutki dla samego inwestora. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy nie może uznać, że inwestor spełnił wymagania art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego co do właściwego określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. Z tego też względu uznano prawidłowość postanowienia Starosty [...] z [...] czerwca 2011 r. Jednocześnie zapisy m.in. "Projektu montażu" nie pozwoliły organom administracji architektoniczno - budowlanej przejść bez właściwej reakcji na stwierdzone uchybienia i braki. Organ drugiej instancji wskazał, że z uwagi na wspomniane braki wniosku zgłoszeniowego i załączników do niego, nie mógł w sposób jednoznaczny wskazać błędność uchybień organu pierwszej instancji w zakresie, który podnosił odwołujący. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na to, że obiekt spowoduje zagrożenie dla ludzi i mienia oraz, że niekompletność zgłoszenia starosta wywodzi z wymogu dostarczenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Montaż konstrukcji wsporczej anten na obiekcie budowlanym nie wymaga uwzględnienia w planie miejscowym, a więc nie wymaga również zastąpienia go decyzją lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy zaś uznał, że inwestor nie spełnił wymogów wynikających z art. 30 ust. 2, a postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...] zobowiązujące inwestora do uzupełnienia dokumentacji było zasadne. Organ odwoławczy nie podał, których wymogów oraz na podstawie jakich przepisów prawnych inwestor nie spełnił. Natomiast, pomimo ewidentnego braku podania podstaw prawnych, uznał ww. postanowienie we wszystkich punktach za zasadne, nawet w pkt. 8 "inne", również zasadność dostarczenia decyzji lokalizacji celu publicznego pomimo przekazania organowi odwoławczemu jednoznacznej wykładni prawnej Ministerstwa Infrastruktury w tej sprawie oraz zarzucił nieprecyzyjność określenia podmiotu zgłoszenia. W ocenie skarżącej, określenie podmiotu zgłoszenia jako: "Montaż konstrukcji wsporczej anten (masztu) o wysokości 8 m dla radiowego dostępu do Internetu na dachu budynku Publicznego Gimnazjum w [...]" w oparciu o przepis art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego było nad wyraz precyzyjne, skoro organ pierwszej instancji miał problem ze zrozumieniem należy jedynie nad tym faktem ubolewać. W konsekwencji organ odwoławczy nie dokonał badania prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, a w konsekwencji przekroczył swoje kompetencje jako instancja odwoławcza ustanawiając się w zasadzie stroną postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., którą na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej anten (masztu), o wysokości 8 m, dla radiowego dostępu do internetu, na dachu Publicznego Gimnazjum w [...] zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej w m. [...] gm. [...]. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji zgodne były co do tego, że należy wnieść sprzeciw ze względów formalnych do zgłoszonego przez stronę skarżącą zamierzenia inwestycyjnego. Uzasadniając wniesiony sprzeciw organ pierwszej instancji stwierdził, że zgłoszenie nadal jest niekompletne oraz zawiera rozbieżności, które uniemożliwiają jego jednoznaczną ocenę, natomiast organ odwoławczy stwierdził, że nie może uznać, że inwestor spełnił wymagania art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego co do właściwego określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. Organowi administracji publicznej została przypisana kompetencja do oceny zgłoszenia i stwierdzenia jego zgodności z wymaganiami prawa (formalnymi i materialnymi). Organ ma możliwość nakazania inwestorowi w drodze postanowienia, po myśli art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego, uzupełnienia brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzpełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jednak jak wynika z wyżej powołanego przepisu, przedmiotem postanowienia może być jedynie nałożenie obowiązku do uzupełnienia brakujących dokumentów, które powinny być do zgłoszenia dołączone, to takie wymagania stawia przepis prawa, a ich brak lub niekompletność uniemożliwia organowi ocenę zgodności z prawem planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia nie jest kwestią uznania, lecz musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Organ administracji powinien wskazać stosowne przepisy, które pozwoliły mu na nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i uzasadnić swoje stanowisko w tym względzie. W niniejszej sprawie z tego obowiązku organ się nie wywiązał. Żądanie uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty wskazane w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. powinno znajdować oparcie w okolicznościach sprawy i odpowiednich przepisach. Inwestor określił zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem jako "Montaż konstrukcji wsporczej anten (masztu) o wysokości 8 m dla radiowego dostępu do Internetu na dachu budynku Publicznego Gimnazjum w [...]" i wskazał, że zakres robót to taż masztu z 2 elementów prefabrykowanych o długości 4 m i wadze 9 kg każdy oraz montaż odciągów. Zauważyć należy, że art. 30 Prawa budowlanego odnosi się do robót wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Od dnia 17 lipca 2010 r. art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego został zmieniony i obecnie wynika z niego, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych. Treść ww. przepisu została ustalona ustawą z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, póz. 657). W ocenie Sądu, organy obu instancji, nie rozważyły i nie wykazały w wystarczający sposób, w okolicznościach faktycznych mających miejsce w niniejszej sprawie, przy tak określonym zamierzeniu inwestycyjnym, czy spełnione zostały warunki do żądania od inwestora wskazanych w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. dokumentów. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 10 § 3 oraz art. 11 i art. 8 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.