VII SA/Wa 592/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 9 maja 2016 r.) Sąd odrzucił skargę W. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., z uwagi na jej złożenie po terminie. W dniu 29 kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Sądowi złożony za pośrednictwem organu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że po otrzymaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. (którą organ uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji), która była dla skarżącego szokiem, W. J. zintensyfikował wysiłki w celu uzyskania dowodów na to, że jest stroną postępowania, lecz spotykał się z odmową uzyskania takich dokumentów. Ostatecznie skarżący złożył skargę w dniu 11 lutego 2016 r., informując, że pełne jej uzasadnienie prześle kolejnym pismem. W. J. podniósł, że wstrząs wywołany całą sytuacją spowodował, że nie potrafił już logicznie myśleć i był wyczerpany. Jednocześnie skarżący wskazał, że był pewien, że składa skargę z "1 dniowym zapasem", lecz widocznie pomylił styczeń z lutym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. Wzburzenie skarżącego spowodowane treścią zaskarżonej decyzji i trudności w uzyskaniu dokumentów mających podważyć jej prawidłowość nie stanowią okoliczności wskazującej na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi uprawdopodobnić, że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane działaniem strony i było od niej całkowicie niezależne, a takich okoliczności skarżący nie wskazał. W ocenie Sądu przy dochowaniu należytej staranności W. J. mógł złożyć skargę w terminie, tym bardziej, że złożenie skargi nie wymaga jej szczegółowego uzasadniania, czego skarżący był świadomy (w złożonej skardze W.J. wskazał jedynie, że zaskarża decyzję z powodu jej sprzeczności z prawem, a szersze uzasadnienie prześle w następnym piśmie). Okoliczności przedstawione w złożonym wniosku nie pozwalają zatem uznać, iż złożenie skargi w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.