VII SA/Wa 596/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2005 r. sprawy ze skargi E.i T. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. skargę oddala. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. i T. G. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2004 r., wydanej z upoważnienia Prezydenta [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania ogrodzenia od strony ulic [...] i [...] działki położonej przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta [...]. E. i T. G., w zgłoszeniu z dnia 03.09.2004 r., zawiadomili o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na budowie prowizorycznego ogrodzenia (od ulicy [...] i [...]) działki nr [...] o nr ew. [...] z obrębu [...], o powierzchni 840m², położonej przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r. organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia powyższego zgłoszenia (w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia) o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawienie projektu zagospodarowania działki wykonanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane oraz rysunków ogrodzenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. wydaną z up. Prezydenta [...] wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia przez E. i T. G. zamiaru wykonania ogrodzenia, od strony ul. [...] i [...], działki położonej przy ul. [...] w [...]. Powołaną podstawę prawną decyzji stanowi art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji podano, iż inwestor nie dopełnił obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie uzupełnienia brakujących dokumentów. Od w/w decyzji nr [...] odwołali się E. i T. G. podnosząc, iż przedmiotowe ogrodzenie ma charakter prowizoryczny, a zatem wymagane w/w postanowieniem dokumenty nie są konieczne, ponadto uprawniony geodeta nie wykonał zlecenia wyznaczenia granic nieruchomości, ponieważ zachodzi trudność w uzyskaniu mapy prawnej nieruchomości, której powierzchnia wynosi 840m², zaś z otrzymanego wypisu z rejestru gruntów wynika, iż dokonano zaboru 220m² terenu na poszerzenie przyległych do działki ulic. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, ponadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice i rysunki. Organ wskazał, że nałożony na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dołączenie rysunków przedmiotowego ogrodzenia był zgodny z zapisem art. 30 ust. 2 w/w ustawy Prawo budowlane, natomiast nałożenie obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania działki, wykonanego przez uprawnionego projektanta dotyczy jedynie tak budowy obiektów małej architektury w miejscach publicznych oraz instalacji zbiornikowych na gaz płynny i przyłączy do budynków (art. 30 ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Niemniej inwestor nie dołączył w określonym terminie rysunków ogrodzenia i nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zatem wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji było prawidłowe i zgodne z treścią art. 30 ust. 2 w/w ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] października 2004 r. (uwzględniając fakt wydania przez organ I instancji postanowienia nr [...] z dnia [...] września 2004 r.) została wydana i doręczna inwestorowi w obowiązującym przepisami terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. i T. G. dochodzili uchylenia zaskarżonej decyzji. Przyznali, że nie doręczyli wszystkich żądanych dokumentów, ale mapka (...) musi znajdować asie w urzędzie wydającym decyzję. Podnieśli, że decyzja Wojewody [...] została wydana po terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Sąd podziela pogląd organu II instancji co do tego, że organ I instancji mógł nałożyć obowiązek opisany w postanowieniu z dnia 10 września 2004 r. Wynika on z dyspozycji art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, w szczególności gdy chodzi o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz o rysunku przedmiotowego ogrodzenia. Bezsprzeczne jest to, że inwestorzy skarżący nałożonego obowiązku nie wykonali w zakreślonym terminie. Potwierdzili to sami skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze do Sądu. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw w przypadku nieuzupełnienia dokumentów opisanych w postanowieniu nakładającym obowiązek ich złożenia w określonym terminie, organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W tych warunkach zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa. Zdaniem Sądu decyzja organu I instancji zapadła też z zachowaniem 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu przewidzianego w art. 30 Prawa budowlanego. Sprzeciw powinien być wniesiony nie później niż po 30 dniach od dnia upływu terminu wyznaczonego w postanowieniu. Termin ten wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Jest on liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków formalnych lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków. W niniejszej sprawie postanowienia z dnia [...] września 2004 r. nakładało termin 14 dni od dnia doręczenia na wykonanie określonego w nim obowiązku. Postanowienie doręczono inwestorom w dniu 20 września 2004 r. W tych warunkach należy stwierdzić, że decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu zapadła w terminie. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący oświadczyli w skardze, że żądane przez organ dokumenty uzyskali dopiero w marcu 2005 r. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm).