VII SA/Wa 598/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej postanawia: I. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od uiszczenia kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. T.K. wniosła sprzeciw na w/w postanowienie. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2009r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dyspozycji art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyjętą regułą jest, że obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu, zatem prawo pomocy może być przyznane tylko w wyjątkowych przypadkach. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi bowiem pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie radcy prawnego z urzędu, jakiego domaga się skarżąca, następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, iż spełnia ustawowe przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. W przedmiotowej sprawie z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni wraz z małżonkiem utrzymuje się z dochodów w wysokości 1846 zł. miesięcznie uzyskiwanych z tytułu emerytur i wynajmu garażu. W złożonym sprzeciwie z dnia 29 kwietnia 2009r. skarżąca nie przedstawia żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby jego uwzględnienie. Wyjaśnia jedynie, iż w formularzu PPF złożonym wraz ze skargą podała kwoty dochodów brutto. Podkreślić przy tym trzeba, że na tym etapie postępowania do kosztów sądowych zaliczyć można jedynie wpis od skargi w wysokości 100 zł. tj. w najmniejszej wysokości, jaką przewidziano w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Tym niemniej należało rozważyć, czy sytuacja majątkowa wnioskodawczyni uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez przyznanie radcy prawnego z urzędu. Oceniając zasadność ustanowienia dla strony profesjonalnego pełnomocnika Sąd uznał, że skarżąca wykazała, iż jego możliwości płatnicze przekraczają spełnienie żądań finansowych wybranego pełnomocnika i z tej przyczyny konieczne jest przyznanie radcy prawnego z urzędu w celu stworzenia możliwości odpowiedniej obrony jej interesów przed Sądem. Mając na względzie całość powyższej argumentacji na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa w związku z art. 260 ppsa.