VII SA/Wa 599/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 840/08 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Sygnatura akt VII SA/Wa 599/09 UZASADNIENIE W piśmie z dnia 6 kwietnia 2009r. J. P. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie z jego skargi - na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008r. - o sygnaturze VII SA/Wa 840/08, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2008r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy w w/w sprawie, która odbyła się 7 listopada 2008r. a o wydanym wyroku dowiedział się z pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 9 stycznia 2009 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które zostało mu doręczone "do wiadomości" w dniu 11 stycznia 2009r. Jednocześnie podał, że udał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się sfałszowany jego podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru zawiadomienia co jest oczywistym przestępstwem - i zgłosił ten fakt w prokuraturze. Stwierdził także brak w aktach sprawy szeregu dokumentów jakie były złożone do akt sprawy, m.in. zdjęć fotograficznych, które świadczą o wielu nieprawidłowościach w dokumentach. Na rozprawie dnia 4 sierpnia 2009r. pełnomocnik skarżącego skonkretyzował skargę o wznowienie postępowania sądowego wskazując jako jej podstawę prawną art. 145§1 pkt. 4 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a. ) w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym ( Dział VII) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania określają przepisy art. 271, 272 i 273 P.p.s.a. Stosowanie do art. 271 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1. jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2. jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ustawodawca wskazał również inne przesłanki obligujące sąd do wznowienia postępowania a to: 1. gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, (art. 272§1 cyt. ustawy); 2. jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 3. orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. 3. w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273§3) Stosownie do treści art. 281 P.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Jednocześnie w art. 277 tej ustawy uregulowano kwestię terminu, w którym należy wnieść skargę o wznowienie określając go jako termin trzymiesięczny licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. A zatem Sąd - w przypadku złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego winien w pierwszej kolejności sprawdzić, czy skarga ta została złożona w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie. W rozpoznawanej sprawie ani skarżący ani jego profesjonalny pełnomocnik nie podali dokładnie podstawy prawnej wznowienia jednakże analiza uzasadnienia skargi oraz jej uzupełnienie przedstawione na rozprawie dnia 4 sierpnia 2009r. wskazuje, że podstawy do wznowienia postępowania skarżący upatruje w tym, że nie brał udziału w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 7 listopada 2008r. A zatem - w ocenie skarżącego - postępowanie dotknięte było wadą nieważności określoną w art. 271 pkt. 2 P.p.s.a. Tymczasem - jak wynika z akt sprawy VII SA/Wa 840/08 na stronie 39 znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru zawiadomienia o terminie rozprawy podpisane nazwiskiem i imieniem J. P. Wprawdzie - co potwierdza protokół rozprawy z dnia 7 listopada 2008r. - skarżący nie był obecny na rozprawie jednakże jego nieobecność zgodnie z treścią art. 107 P.p.s.a. nie wstrzymywała rozpoznania sprawy w tym również wydania wyroku. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że dla zaistnienia omawianej przesłanki wznowieniowej niezbędne jest wykazanie 3 elementów: naruszenie przepisów prawa, pozbawienie strony możliwości działania oraz związku przyczynowego między tymi elementami, (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T. Woś i in., Wyd. Praw. LexisNexis W-wa 2005 str. 668, także wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.12.2005r. III SA/Wa 2866/05 LEX nr 188424). Jednocześnie przyjmuje się, że to na wnoszącym skargę spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania. Powyższe wynika także z wykładni przepisu art. 280§2 P.p.s.a. Dodatkowo - podzielając pogląd wyrażony przez NSA -należy podkreślić, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (postanowienie NSA z dnia 13.03.2008r. IIFSK 115/07 LEX nr 480263). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił podnoszonych przez siebie okoliczności - to jest, że podpis pod zawiadomieniem o terminie rozprawy jest sfałszowany. Wprawdzie na rozprawie dnia 4 sierpnia 2009r. wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego grafologa celem wykazania w/w okoliczności jednakże Sąd wniosek ten oddalił. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3. P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wnioskowany dowód nie jest dowodem z dokumentów, o którym mowa w tym przepisie a nadto jego dopuszczenie spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, podnoszonym na rozprawie, nie mają w tym zakresie odpowiedniego zastosowania przepisy kpc (ani kpa). Zakres postępowania dowodowego przeprowadzanego przez sąd administracyjny został określony przez ustawodawcę w P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił także wniosku o odroczenie rozprawy celem złożenia odpisu opinii biegłego grafologa, sporządzonej na zlecenie organów ścigania albowiem z akt sprawy zarówno VII SA/Wa 599/09 jak i VIISA/Wa 840/08 wynika jednoznacznie, że akta te nie były wypożyczane prokuratorowi (ani innym organom ścigania ) co jednoznacznie wskazuje na to, że opinia, którą skarżący chciał przedłożyć nie dotyczyła podpisu widniejącego na str. 39 akt VII SA/Wa 840/08. Reasumując - raz jeszcze podkreślić należy, że skarżący nie udokumentował okoliczności, która miałaby uzasadniać jego twierdzenie, że - z powodu naruszenia przepisów prawa został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Samo natomiast sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. W związku z tym sąd może badać czy twierdzenia skargi określone jako "podstawa wznowienia" w rzeczywistości stanowią taką podstawę. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie podlega odrzuceniu (tak m.in. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26.04.2007 II SĄ/Wa 667/06 lex 337773, postanowienie SN z 28.10.19990 IIUKN 174/09 OSNP 2001/4/133. i in.). Jedynie na marginesie należy przypomnieć, że podstawa prawna wznowienia nie została wskazana na żadnym etapie postępowania. Podstawą tą nie może być wszak art. 145 §1 pkt. 4 kpa albowiem przepisy kpa w nie mają zastosowania do wznowienia postępowania sądowoaministracyjnego nawet w sposób "odpowiedni". I wreszcie - należy podkreślić, że nie zostały określone żadne inne podstawy wznowienia. Nawet jeżeliby przyjąć - z daleko idącej ostrożności procesowej - że uwagi zawarte w skardze odnoszące się do tego, iż "w aktach sprawy brak szeregu dokumentów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy" stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w przepisach art. 271-273 P.p.s.a. (zwłaszcza Art. 273§3 tej ustawy) to z całą pewnością skarga – z powołaniem się na te przepisy została złożona po upływie 3 miesięcznego terminu. Termin ten zacząć bowiem biec w dniu 7 listopada 2008r. i upłynął 7 lutego 2009r. Skarga o wznowienie postępowania została natomiast złożona 6 kwietnia 2009r. a zatem po upływie terminu j.w. Natomiast jeśli sąd stwierdzi wniesienie skargi po upływie terminu -winien ją odrzucić. Reasumując - skoro skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia oraz została złożona po terminie należało ją odrzucić. Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 281 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.