VII SA/Wa 6/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie ( NSA, As. WSA Bogusław Moraczewski, Mariola Kowalska (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. Znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] po wszczęciu na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości J. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] listopada 2002r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę budynku pensjonatowo - hotelowego na działkach o nr [...], [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w T., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Po analizie materiału dowodowego Wojewoda [...] uznał, iż zarzuty wnioskodawcy podniesione w stosunku do badanej decyzji, tj. zmiana zabudowy z łańcuchowej na wolnostojącą, przekroczenie 50% powierzchni zabudowy, niezgodność ścianek kolankowych, budowa na dwóch kondygnacjach zamiast na 1,5 kondygnacji nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych i może być stosowany jedynie w przypadkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie organu inwestor dysponował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, zaś kwestionowana we wniosku wielkość powierzchni zabudowy, typ zabudowy, wysokość budynku i ściany kolankowej oraz kąt nachylenia połaci dachu nie narusza ustaleń tej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K. Zakwestionował w nim zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz wielkość zabudowy. Odwołujący się wskazał, iż plan zagospodarowania przestrzennego tego terenu nie przewidywał zabudowy pensjonatowo - hotelowej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak ustalił organ projekt zagospodarowania działki jest zgodny z załącznikiem graficznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezzasadne jest zatem kwestionowanie zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto organ nie jest uprawniony do badania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. K. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organom nierozpatrzenie jego zarzutów zawartych w jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez skarżącego. W szczególności organ II instancji nie zbadał zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w odwołaniu. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego stosownie do brzmienia art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja objęta dyspozycją art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy ma możliwość nie tylko skontrolowania decyzji organu I instancji lecz również zbadania sprawy pod kątem zgłoszonych w toku postępowania wniosków i zarzutów osoby niezadowolonej z wydanej decyzji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji, przy czyni organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie. Bez znaczenia jest w tym wypadku tryb w jakim toczy się postępowanie. W każdym bowiem postępowaniu administracyjnym aktualność zachowują podstawowe zasady procedury administracyjnej jakimi są obowiązek organu ustalenia stanu faktycznego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Z zasady tej wynika również obowiązek dokonania oceny podniesionych zarzutów. Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym ocena kontrolowanej decyzji jest zawężona jedynie do ustalenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., niemniej organ winien był wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż zarzuty skarżącego pozostają bez związku z oceną ważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odniesienie się przez organ do zarzutów skarżącego polegające na jednozdaniowym stwierdzeniu, iż organ nie dopatrzył się naruszenia ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy ocenić jako naruszenie zarówno art. 7 i 77 k.p.a., jak również art. 138 k.p.a. i to w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie. i Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).