VII SA/Wa 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] nakazującej P. z siedzibą w W. oraz D. i H. B. przeprowadzenie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym na działce nr [...] przy ul. [...] w M., kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego instalacji gazowych oraz przewodów kominowych związanych z tymi instalacjami w mieszkaniach nr [...], [...] i [...] w tym budynku. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że P. w G. jako podstawę prawną wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wskazały przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W treści wniosku strona podniosła, "rażące naruszenie prawa poprzez niezastosowanie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.), w którym § 48 ust. 4 określa, iż sprawdzenie szczelności przy wymianie butli gazowej przeprowadza użytkownik instalacji, zgodnie z instrukcją otrzymaną od rozprowadzającego butle, lub przedstawiciel dostawcy gazu, w przypadku gdy z użytkownikiem lokalu została zawarta umowa o dostarczenie gazu w butlach". Zdaniem wnioskodawcy, "montowanie przez użytkowników lokali kuchenki do przygotowywania posiłków, połączone z butlą gazową przewodem elastycznym, nie są w sposób trwały związany z budynkiem, nie figurują w książce obiektu budowlanego i tym samym nie stanowią instalacji budynku, podlegającej okresowej kontroli przewidzianej w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. lecz –ruchome wyposażenie lokali, za które odpowiedzialność ponoszą ich użytkownicy (...). Po dokonaniu analizy materiału dowodowego w rozpatrywanej w tym postępowaniu sprawie, organ wojewódzki stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie jest obarczona żadną z enumeratywnie wymienionych wad i tym samym nie można jej zarzucić obrazy przepisów materialno-procesowych w rozumieniu przepisów art. 156 §1 kpa. Nie ma więc podstaw do wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Organ wojewódzki nie podzielił poglądu przedstawionego przez P. w G., że organ I instancji nie był uprawniony do wydania nakazu określonego w decyzji z dnia 31 sierpnia 2010 r., ponieważ kuchenki zasilanej gazem z butli nie można zaliczyć do instalacji budynku z uwagi na brak trwałego z nim związania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że skoro § 156 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określa, iż butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli są one elementem składowym urządzeń gazowych stanowi instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli znajdującej się wewnątrz budynku, to kwestionowanie w ten sposób jednego z wariantów instalacji gazowej w budynku nie znajduje uzasadnienia. Z tego też względu, jako taki podlega on rygorowi art. 62 ust. 1 pkt c Prawa budowlanego, obligującego właściciela lub zarządcę do poddawania obiektu budowlanego kontroli okresowej , co najmniej raz w roku polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego instalacji gazowych oraz przewodów kominowych ( dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). Organ wojewódzki podkreślił, że wymienione podmioty odpowiadają za zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania obiektu wynikające z art. 61 Prawo budowlane w związku z art. 5 ust. 2. Dodał także, że ciążący na użytkowniku obowiązek sprawdzenia szczelności przy wymianie butli z gazem nie jest sprzeczny z przywołanym obowiązkiem właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a w szczególności nie zwalnia ich z obowiązku poddawania okresowej kontroli tego typu instalacji gazowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania P. w G. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. , znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 62 ust. 1 pkt c Prawa budowlanego oraz przepis § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 836 ze zm.). Wyjaśnił pojęcie instalacji gazu płynnego w myśl § 3 pkt 14 ww. rozporządzenie. Organ powołał również przepis § 156 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), podkreślając, że zgodnie ww. przepisem instalacje gazowe na paliwa gazowe to m.in. instalacje zasilane gazem płynnym z indywidualnej butli, znajdującej się wewnątrz budynku ( butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem ). Mając na uwadze powyższe przepisy prawa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że podłączony odbiornik gazowy (kuchenka, piec, itp.) do pojedynczej butli gazowej przewodem elastycznym jest instalacją gazową w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wymaga corocznego przeglądu. Dalej, w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. podczas oględzin stanu technicznego wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w M. stwierdził, że w lokalach [...] ,[...] i [...] użytkowane są instalacje gazowe na gaz płynny, a właściciel nie przedstawił dokumentów potwierdzających przegląd tych instalacji i związanych z nimi instalacji wentylacyjnych. W świetle powyższego, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wydając decyzję w dniu [...] sierpnia 2010 r. w oparciu o regulację art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego właściwie nakazał właścicielowi budynku przeprowadzenie okresowej kontroli instalacji gazowych oraz przewodów kominowych w trzech mieszkaniach nr [...],[...] i [...]. Organ odwoławczy stwierdził również, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolując decyzję w trybie nadzwyczajnym nie miał podstaw do kasacji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ odniósł się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu dotyczącego kwestii, że za przegląd instalacji gazowej winien odpowiadać użytkownik. Wyjaśnił, że zgodnie z § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, na użytkowniku spoczywa jedynie obowiązek sprawdzenia szczelności instalacji przy wymianie butli gazowej. Natomiast przepis ww. nie zwalnia z dokonywania okresowych przeglądów instalacji gazowej na gaz płynny oraz instalacji wentylacyjnej przez właściciela (zarządcę) budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosły P. w W. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 7, 10 i 77 kpa oraz przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Zdaniem strony skarżącej niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym nałożenie obowiązku na podmiot, który nie jest do tego zobowiązany, stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego montowanie przez użytkowników lokali kuchenki do przygotowania posiłków, połączone z butlą gazową przewodem elastycznym, nie są w sposób trwały związany z budynkiem, nie figurują w książce obiektu budowlanego i tym samym nie stanowią instalacji budynku, podlegającej okresowej kontroli przewidzianej w art. 62 ust. 1 Prawo budowlane oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. W ocenie strony skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy doprowadził do sytuacji, że nie ustalono prawidłowo adresata nałożonego w decyzji nakazowej, czym dopuścił się wydania decyzji z naruszeniem art. 156 §1 pkt 2 oraz art. 6, 10 i 77 kpa z uwagi na niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego potrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargi nie zostały uwzględnione. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011r.o, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] września 2011r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010r.. Z argumentacją organu odwoławczego zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy w pełni się zgodzić. Wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 k.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (v. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNP 1996/18/258). Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] sierpnia 2010r. zapadła na podstawie art. 62 ust 3 Prawa budowlanego ,który upoważnia organy nadzoru budowlanego do wydawania nakazu przeprowadzenia kontroli (o której mowa w ust. 1 omawianego artykułu) obiektu budowlanego, którego stan techniczny może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Uprawnienie do nakazania przeprowadzenia kontroli stanu technicznego jest niezależne od tego, czy właściciel (zarządca) przeprowadzał tego typu kontrole oraz kiedy była przeprowadzona ostatnia kontrola. Dla wydania nakazu przeprowadzenia kontroli nie musi istnieć stan zagrożenia. Przyczyną faktyczną wydania powyższej decyzji było ustalenie, że w lokalach [...],[...]i [...] wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w M., użytkowane są instalacje gazowe na gaz płynny, a właściciel nie przedstawił dokumentów potwierdzających przegląd tych instalacji i związanych z nimi instalacji wentylacyjnych. Zgodnie z brzmieniem § 156 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli, znajdującej się wewnątrz budynku, stanowi butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń gazowych. Tak określona definicja stanowi, iż znajdujące się w mieszkaniach kuchnie gazowe zasilane z indywidualnych butli gazowych są instalacjami gazowymi a więc wymagają przeprowadzenia okresowych kontroli. Potwierdza to także definicja "instalacji gazu płynnego" zawarta w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 836 ze zm.) , która wskazuje, iż jest to układ przewodów gazowych z armaturą, wyposażeniem i urządzeniami gazowymi, zasilany ze źródła gazu płynnego, mający początek w miejscu połączenia przewodu gazowego z kurkiem głównym gazowym, a zakończenie na urządzeniach gazowych, wraz z tymi urządzeniami; w przypadku instalacji gazu płynnego zasilanej z pojedynczej butli gazowej początkiem instalacji jest miejsce połączenia reduktora z króćcem zaworu na butli. Prawidłowe więc jest twierdzenie organów prowadzących postepowanie nadzorcze, iż podłączana kuchenka gazowa do pojedynczej butli gazowej przewodem elastycznym, na co zwraca uwagę skarżący, jest instalacją gazową w rozumieniu ustawy Prawo budowlane oraz przywołanych wyżej rozporządzeń wykonawczych. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 836 ze zm.) określa, iż sprawdzenie szczelności przy wymianie butli gazowej przeprowadza użytkownik instalacji, zgodnie z instrukcją otrzymaną od rozprowadzającego butle, lub przedstawiciel dostawcy gazu, w przypadku gdy z użytkownikiem lokalu została zawarta umowa o dostarczenie gazu w butlach". Faktem jest także, iż skarżący nie jest stroną umowy o dostarczeniu gazu w butlach. Jednak słusznie organy wskazują, iż ciążący na użytkowniku obowiązek sprawdzenia szczelności przy wymianie butli z gazem nie jest sprzeczny z przywołanym obowiązkiem właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a w szczególności nie zwalnia ich z obowiązku poddawania okresowej kontroli tego typu instalacji gazowej. Prawidłowe przyjęcie przez organy, iż w sprawie niniejszej organ miał prawo zastosować art. 62 ust 3 w zw. z art. 62 ust 1 Prawa budowlanego wobec faktu, że mamy do czynienia z instalacją zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli, znajdującą się wewnątrz budynku ( butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem) czyni niezasadnym zarzuty skargi, bowiem zasadnie organy odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] sierpnia 2010r. uznając, iż nie jest ona dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).