VII SA/Wa 602/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. F. [...] w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. F. [...] w W. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], znak: [...], Wojewoda M., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. od decyzji [...] z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...], zezwalającej na wejście na niezbędny teren sąsiedniej nieruchomości działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej w W. - Dzielnicy W. przy ul. [...], w pasie o szerokości 1,5 m przy południowej granicy działki ew. nr [...] z obrębu [...], na czas niezbędny do wykonania robót budowlanych i zabezpieczenia placu budowy - dotyczących rozbudowy gabinetu stomatologicznego na podstawie ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji Prezydenta [...] Prezydenta z dnia [...] października 2018r., nr [...]. Wojewoda M. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z [...] lutego 2019 r., nr [...] wskazał, że do przyczyn podmiotowych niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 538/96). Organ odwoławczy przypomniał zatem, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], zezwolił inwestorowi -T. F. na wejście na niezbędny teren sąsiedniej nieruchomości działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej w W. - Dzielnicy W. przy ul. [...], w pasie o szerokości 1,5 m przy południowej granicy działki ew. nr [...] z obrębu [...], na czas niezbędny do wykonania robót budowlanych i zabezpieczenia placu budowy - dotyczących rozbudowy gabinetu stomatologicznego na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Od decyzji z [...] października 2018 r. odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. Wojewoda M., pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w W. do usunięcia braków formalnych odwołania z [...] października 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania, poprzez przedłożenie oryginału, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata bądź radcę prawnego) kopii dokumentu, z którego wynika umocowanie Pani M. P.-B. do reprezentowania ww. Wspólnoty Mieszkaniowej. Wskazane wyżej wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 18 stycznia 2019 r., zatem termin na uzupełnienie braków podania upływał z dniem 25 stycznia 2019 r. W dniu 25 stycznia 2019 r. do organu wpłynęło pismo adw. W. D. wraz z poświadczoną za zgodność z oryginałem kopią uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. nr [...]. Wojewoda M. stwierdził, że z jej treści nie wynika jednak, aby Pani M. P.- B. była upoważniona do reprezentowania ww. Wspólnoty przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, cyt.: "Właściciele lokali, członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W.-W. w związku z potrzebą windykacji należności Wspólnoty Mieszkaniowej, zwłaszcza w celu spłaty zobowiązań kredytowych postanawiają powołać M. P.-B. do Zarządu Wspólnoty i udzielić jej pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty przed wszystkimi Sądami w sprawach dochodzenia kwot pieniężnych należnych Wspólnocie z prawem udzielenia dalszych pełnomocnictw adwokatom i radcą prawnym". Dalej organ drugiej instancji wywiódł, że wobec faktu, iż wnioskodawczyni, pomimo wezwania jej do tego pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., nie uzupełniła braków formalnych odwołania z dnia [...] października 2018 r. należało pozostawić przedmiotowe odwołanie bez rozpoznania. Zdaniem organu, pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 k.p.a. Jednak w przypadku nieusunięcia braków formalnych odwołania organ drugiej instancji wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania, co lepiej zabezpiecza stronie możność ochrony jej praw w postępowaniu odwoławczym niż instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1814/10). Z ww. postanowieniem Wojewody Mazowieckiego nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W., zwana dalej także "Skarżącą" bądź "Wspólnotą", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, że twierdzenie organu drugiej instancji, jakoby z przedłożonej przez skarżącą Wspólnotę uchwały nr [...] nie wynikało uprawnienie M. P.-B. do reprezentowania Wspólnoty przed organami administracji architektoniczno-budowlanej jest zasadniczo błędne. Z przedłożonej uchwały wynika jednoznacznie, że M. P.-B. została wybrana jednoosobowym zarządem Wspólnoty. W tym stanie rzeczy kompetencje M. P.-B. do reprezentowania Wspólnoty należy oceniać z uwzględnieniem treści przepisów art. 21 ust. 1 oraz 22 ustawy o własności lokali. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali zarząd wspólnoty reprezentuje wspólnotę na zewnątrz czego nie można rozumieć inaczej niż podejmowanie przez zarząd w imieniu wspólnoty czynności prawnych oraz co niemniej istotne czynności procesowych we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy. Jedyne ograniczenie jakiego doznaje zarząd wspólnoty mieszkaniowej to wynikająca a contrario z art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali konieczność powzięcia uchwały właścicieli lokali i udzielenia pełnomocnictwa szczególnego, jeżeli zarząd ma dokonać czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Czynności zwykłego zarządu zarząd wspólnoty może podejmować samodzielnie. Skarżąca dodała ponadto, że czynności zwykłego zarządu to czynności (faktyczne, prawne) zmierzające do załatwienia spraw związanych z jej bieżącym utrzymaniem i eksploatacją, z podstawową codzienną działalnością wspólnoty. Zdaniem Skarżącej, wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej na podstawie której nastąpi ograniczenie władztwa nad nieruchomością wspólną - poprzez czasowe umożliwienie korzystania w określonym zakresie z tej nieruchomości przez osobę trzecią, w takim rozumieniu czynności zwykłego zarządu zawiera się, gdyż dotyczy niezgody na okresowe wyłączenie części nieruchomości wspólnej z bieżącej eksploatacji przez Wspólnotę. W konsekwencji umocowanie M. P.-B. jako osoby fizycznej będącej Zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. do reprezentowania tej Wspólnoty w postępowaniu administracyjnym, w tym także do wnoszenia w imieniu Wspólnoty środków zaskarżenia, wynika – według Skarżącej – z powołanych powyżej przepisów ustawy o własności lokali i nie jest konieczne by udzielane były M. P.-B. jakiekolwiek dalsze pełnomocnictwa. Wobec powyższego, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od Wojewody M. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że postanowienie Wojewody M. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] narusza prawo w sposób opisany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowanym postanowieniem Wojewoda M. stwierdził niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. od decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2018 r., nr [...], znak: [...], zezwalającej na wejście na niezbędny teren sąsiedniej nieruchomości działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej w W. - Dzielnicy W. przy ul. [...], na czas niezbędny do wykonania robót budowlanych na działce sąsiedniej (nr [...]), z uwagi na przyjęcie, że osoba, która podpisała się pod rzeczonym odwołaniem, tj. M. P.-B., pomimo wezwania, nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby jej umocowanie do reprezentowana ww. Wspólnoty w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy nie uznał za takowy dokument uchwały mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. nr [...], w drodze której Pani M. P.-B. została powołana do zarządu ww. Wspólnoty, a to dlatego, że jak wynikało – w ocenie organu drugiej instancji – z treści tej uchwały, powodem jej podjęcia byłą potrzeba windykacji należności Wspólnoty, zwłaszcza zobowiązań kredytowych, a udzielone ww. osobie pełnomocnictwo dotyczyło reprezentowania Wspólnoty przed wszystkimi sądami w sprawach dochodzenia kwot pieniężnych. W tych okolicznościach, kluczowe dla prawidłowego rozpoznania sprawy stało się ustalenie, czy Pani M. P.-B., jako członek jednoosobowego zarządu Wspólnoty, była uprawniona do wniesienia w jej imieniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2018 r., nr [...], a tym samym, czy mogła reprezentować Wspólnotę w przedmiotowej sprawie przed organem odwoławczym. Należy zauważyć, że pełnomocnik Skarżącej do pisma procesowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. dołączył uchwałę z dnia [...] października 2002 r., nr [...], członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W., na mocy której powołany został jednoosobowy zarząd Wspólnoty w osobie Pani M. P.-B. Oznacza to, że ww. osoba już od tego dnia pełni funkcję zarządu skarżącej Wspólnoty. Potwierdza to także niezbicie treść powołanej przez organ drugiej instancji uchwały nr [...]. W ocenie tutejszego Sądu, żadnego znaczenia z perspektywy skutecznego powołania do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie mają powody, wskazane w tej uchwale, z jakich Pani M. P.-B. powierzona została funkcja członka zarządu. Także udzielenie ww. osobie w uchwale nr [...] pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty przed sądami w sprawach dochodzenia kwot pieniężnych należnych Wspólnocie, w żadnym razie nie ogranicza jej uprawnień do samodzielnego działania w sprawach nie przekraczających zwykłego zarządu. Wskazane pełnomocnictwo udzielone przez członków Wspólnoty jest natomiast konieczne np. dla wytoczenia powództwa, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 716 z późn. zm.). Wynika to jednoznacznie z dyspozycji art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 7 tej ustawy, zgodnie z którym, do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. W myśl art. 22 ust. 3 pkt 7 cyt. ustawy, czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu jest w szczególności wytoczenie powództwa, o którym mowa w art. 16. Przepis ten w ust. 1 stanowi natomiast, że jeżeli właściciel lokalu zalega długotrwale z zapłatą należnych od niego opłat lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych lokali lub nieruchomości wspólnej uciążliwym, wspólnota mieszkaniowa może w trybie procesu żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z nieruchomości. Zdaniem Sądu, skoro w rozpatrywanym wnosząca odwołanie pełniła funkcję zarządu Wspólnoty, a brak jest jakichkolwiek przesłanek mogących podważać takie stanowisko, to należało jedynie rozważyć, czy wniesienie tegoż środka zaskarżenia od decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2018 r., nr [...], mieściło się w czynnościach zwykłego zarządu. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali przewiduje bowiem, że zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Natomiast art. 22 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Ustawa o własności lokali nie określa, jakie czynności mieszczą się w granicach zwykłego zarządu, W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że czynnościami zwykłego zarządu są czynności związane z bieżącą eksploatacją i zarządzaniem nieruchomością, a także zmierzające do jej utrzymania w stanie niepogorszonym, jak również pobieranie pożytków i dochodów. W art. 22 ust. 2 ustawodawca wymienia przykładowo działania przekraczające zwykły zarząd, których podejmowanie wymaga zgody członków wspólnoty mieszkaniowej wyrażanej w formie uchwały. Na tej podstawie wraz z dorobkiem doktryny i orzecznictwa sądowego można próbować wyprowadzić wniosek, że czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd są czynności o charakterze rozporządzającym w stosunku do nieruchomości wspólnej, zwłaszcza zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, a także te wszystkie czynności, które związane są z nadzwyczajnymi wydatkami dla właścicieli lokali (zob. H. Izdebski, Ustawa o własności lokali. Komentarz, opubl. WKP 2019). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 858/06, LEX nr 319169) podejmowanie działań z zakresu zadań wspólnoty w sprawach związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną zmierzających do zachowania istniejącego statusu obiektu, w tym podejmowania obrony przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wobec obiektu wspólnoty planowanej budowy, przez kwestionowanie decyzji administracyjnej w formie skargi do sądu administracyjnego, nie można zaliczać do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Stanowisko to potwierdził NSA również w wyroku z dnia 21 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 513/12, dostępne w: Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.cbois.nsa.gov.pl), wskazując, że czynności polegające na reprezentowaniu przed organami administracji i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej uznawane są za czynności zachowawcze. W orzecznictwie i doktrynie zaliczane są takie działania do czynności zwykłego zarządu (por. Komentarz Lex 2012 do art. 22 ustawy o własności lokali E. Bończak- Kucharczyk). Zdaniem NSA, nie może budzić wątpliwości, że zbadanie legalności rozstrzygnięcia mającego wpływ na prawa całej wspólnoty ma w istocie na celu ochronę rzeczy wspólnej. Wypada zatem przyjąć, że wniesienie imieniem wspólnoty mieszkaniowej odwołania od decyzji administracyjnej jest czynnością nie przekraczającą zakres tzw. zwykłego zarządu. Skoro bowiem w judykaturze za taką czynność uznaje się nawet wniesienie skargi sądowoadministracyjnej przez wspólnotę mieszkaniową, tym bardziej odwołanie się od decyzji administracyjnej winno być traktowane jako czynność nie przekraczająca zakres zwykłego zarządu (por. także: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 614/14, www.cbois.nsa.gov.pl). Taka ocena powinna być jednak dokonana również ze względu na indywidualny charakter czynności, będącej przedmiotem postępowania, w którym zarząd wspólnoty mieszkaniowej korzysta ze środków zaskarżenia. Rozważając kwestię, czy sprawa związana jest z zarządzaniem nieruchomością wspólną odwołać się zatem trzeba do art. 22 ust. 4 i 5 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym, czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd jest m.in. zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Jak wynika z treści przywołanych przepisów, czynnością przekraczającą zwykły zarząd jest takie rozporządzenie nieruchomością wspólną, które prowadzi do stałych zmian w jej substancji lub do jej trwałego obciążenia prawem rzeczowym. Będzie to więc np.: modernizacja czy połączenie lokali, prowadzenie robót budowlanych zmierzających do zmiany przeznaczenia części nieruchomości wspólnej lub wysokości udziałów, ustanowienie służebności przejazdu (por.: postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] lipca 2013 r., sygn. akt [...], LEX). Jeśli natomiast chodzi o czynności mieszczące się w granicach zwykłego zarządu, to bez wątpienia do takich będzie można zaliczyć np. roboty budowlane w obrębie nieruchomości wspólnej, które nie powodują w niej trwałych zmian, nie wiążą się ze zmianą funkcji i nie powodują konieczności wstępu do innych lokali. W takich przypadkach, zgodę będzie mógł wyrazić w imieniu wspólnoty mieszkaniowej zarząd lub zarządca, który z mocy art. 22 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali uprawniony jest do samodzielnego podejmowania czynności mieszczących się w granicach zwykłego zarządu nieruchomością wspólną i do reprezentowania na zewnątrz całej wspólnoty (zob. E. Bończak-Kucharczyk, Własność lokali i wspólnota mieszkaniowa. Komentarz, wyd. III, opubl.: WK 2016). Mając na uwadze powyższe uwarunkowania prawne, należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie, czynności odnoszące się do części nieruchomości wspólnej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W., na które zgodę wyraził w drodze decyzji z [...] października 2018 r., nr [...] Prezydent [...] i od której odwołanie złożył zarząd ww. Wspólnoty, polegać mają w istocie rzeczy jedynie na tymczasowym demontażu chodnika, nieznacznym obniżeniu pagórka przy budynku, wykonaniu tymczasowego chodnika oraz tymczasowym przełożeniu furtki, a także zabezpieczeniu placu na czas wykonania robót na sąsiedniej działce za pomocą siatki ochronnej (zob. wniosek Pana T. F.- w aktach sprawy). Wymienione działania mając więc charakter okresowy, po czym nastąpi przywrócenie nieruchomości Wspólnoty do stanu pierwotnego. W tych okolicznościach – w ocenie tutejszego Sądu – nie sposób przyjąć, ażeby wymienione działania skutkowały koniecznością podjęcia ze strony Wspólnoty czynności przekraczających zwykły zarząd nieruchomością wspólną. Zadaniem zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej jest bowiem dbanie o jej interesy w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej, a w tym przedmiocie mieści się wyrażenie zgody lub odmowa takowej na wejście na teren Wspólnoty celem przeprowadzenia okresowych robót budowlanych, które nie zmierzają do zmiany przeznaczenia nieruchomości, jej przebudowy, nadbudowy, czy ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz powstałej w ten sposób zmiany wysokości udziałów w nieruchomości. Wobec powyższego, w rozpatrywanym przypadku nie można odmówić zarządowi Wspólnoty prawa do działania w jej imieniu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przedmiotowej kwestii i wymagać zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wyrażonej w formie stosownej uchwały. Zdaniem tutejszego Sądu, zaskarżone postanowienie Wojewody M. narusza zatem zarówno przywołane wyżej przepisy prawa materialnego, jak i normy postępowania administracyjnego, a to art. 134 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu Skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. (wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie adwokata - 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł).