VII SA/Wa 603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. B.-S. i E. S.-B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. B.-S. i E. S.-B. solidarnie kwotę 780 zł 80 grosz (siedemset osiemdziesiąt złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. S. – B., A. B. – S. i J. S. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia na wniosek E. S.- B., A. B. – S. i J. S. nieważności decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ł. P. pozwolenia na budowę budynku kontrolnej stacji diagnostyczno-pomiarowej kanałowej na działce nr [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji dokonuje kontroli, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność i orzeka co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje m.in. wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie. Organ rozpatrujący wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wnioskodawca posiada legitymację prawną do występowania z takim wnioskiem. Dalej organ II instancji wskazał, że ustalenie kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Powyższe unormowanie zostało wprowadzone do systemu prawa przepisem art. 1 ust. 21 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) i obowiązuje ono od dnia [...]lipca 2003 r. Stosownie do jego treści stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ wskazał także, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, jeżeli z przepisów obowiązujących w dacie wydania weryfikowanej decyzji wynikała legitymacja stron w postępowaniu zwyczajnym, to późniejsza zmiana prawa materialnego pozostaje bez wpływu na uprawnienia ówczesnych stron do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Wprawdzie bowiem sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji jest formalnie sprawą nową, lecz faktycznie stanowi ona swoistą kontynuację postępowania prowadzonego w zwykłym trybie. Brak jest uzasadnionych powodów, by w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji pozbawiać praw strony osoby, która prawa te posiadała w postępowaniu zwyczajnym. Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru budowlanego stwierdził, że legitymację do wszczęcia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności wobec decyzji wydanej przed dniem [...]lipca 2003 r. wywodzić należy z art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że E. S. – B., A. B.- S. i J. S. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...]. Zauważył również, ze z akt sprawy wynika, iż wnioskodawczyni – J. S. jest właścicielką działki nr [...] stanowiącej drogę, graniczącą bezpośrednio z działką nr [...], natomiast E. S. – B. i A. B. – S. są właścicielami działki nr [...], oddzielonej od działki inwestycyjnej nr [...] - działką nr [...]. Odległość projektowanej parterowej rozbudowy od granicy działki nr [...] wynosi 5 m. Ponadto projekt nie przewiduje dojazdu bo nieruchomości inwestycyjnej przez działkę nr [...], dojazd taki został zapewniony z wykorzystaniem działki inwestycyjnej oraz działki nr [...]. Mając na uwadze usytuowanie planowanych obiektów, jak również elementy takie jak wysokość, charakter inwestycji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z prawa własności ww. działek nr ew. [...] i [...]nie można wywodzić interesu prawnego odwołujących się do kwestionowania decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...]. W szczególności taki interes nie wynika z przepisu: a) § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli z innych przepisów określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, b) § 13 ww. rozporządzenia dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia, c) § 14 ust. 1 zd. 1 stanowiącym, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie świadczą o posiadaniu interesu prawnego przez właścicieli nieruchomości objętych takimi skutkami. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Organ II instancji podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto, z treści kwestionowanej decyzji z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...] nie wynika, aby udzielała ona pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego składowego. Powyższe w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzi do wniosku, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego do kwestionowania decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...]. Brak jest zatem podstaw do przyznania wnioskodawcom przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Skoro wnioskodawcy nie są stroną wskazanego postępowania, to zdaniem organu II instancji należało uchylić decyzję Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...] i stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie organu I instancji. Odnosząc się do podniesionego argumentu dotyczącego naruszenia interesu prawnego E. S. – B. A. B. – S. i J. S. w związku nieuwzględnieniem art. 140 oraz 144 Kodeksu cywilnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jest on bezzasadny na gruncie postępowania administracyjnego, gdyż kwestia immisji nie ma, zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a. charakteru sprawy administracyjnej. Naruszenie takie może być przedmiotem postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym, z uwagi na jej cywilny charakter. Nie może również stanowić samodzielnej podstawy do przyznania wnioskodawcom przymiotu strony przepis art. 5 ust 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ponadto odnosząc się do kwestii, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji, za strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę uznawano właścicieli działek graniczących bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że legitymowani do udziału w postępowaniu byli jedynie właściciele sąsiednich działek budowlanych, zaś działka nr [...] jest działką drogową, natomiast działka nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012 r. złożyli J. S., E. S. – B., A. B. – S., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] zarzucili naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie braku bezpośredniości wpływu na sferę prawną skarżących pozwolenia na budowę i wpływu na ich działkę oraz oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym i budzącym wątpliwości; - art. 28 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji odmawiającej przymiotu strony i wskazanie braku legitymacji do żądania wszczęcia postępowania; - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości przez organy obu instancji, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji opierając się na błędnym rozumowaniu praw strony postępowania; - art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, pozbawienie prawa do ochrony interesu własnego; - przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj.: § 323 ust 1 i § 324 poprzez pominięcie przy ocenie projektu budynków oraz ich otoczenia ewentualności powstawania hałasu, na który narażeni będą użytkownicy i ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie; - art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji warunków zabudowy dla inwestycji, na których powinny opierać się zatwierdzone projekty budowlane, gdy przedmiotowy teren miał przeznaczenie jako teren upraw rolnych i osadnictwa siedliskowego; - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; - art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez pozbawienie praw jak strona postępowania dla wnoszących niniejszą skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. odrzucono skargę J. S.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły i w związku z tym skarga została uwzględniona. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012 r., którą uchylona została w całości decyzja Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2011 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ł. P. pozwolenia na budowę budynku kontrolnej stacji diagnostyczno-pomiarowej kanałowej na działce nr [...] w [...]oraz którą umorzono postępowanie organu I instancji prowadzone na skutek wniosku E. S. – B., A. B. – S.i J. S.. Przyczyną umorzenia postępowania prowadzonego przez organ I instancji, było uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Zdaniem organu odwoławczego wnioskodawcy nie mieli interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ł. P. pozwolenia na budowę budynku kontrolnej stacji diagnostyczno-pomiarowej kanałowej na działce nr [...] w [...]. W sprawie niniejszej więc kwestią zasadniczą było ustalenie przez organ odwoławczy czy wnioskodawcy E. S. – B. A. B. – S. i J. S. posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego a tym samym legitymację czynną do zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek wyznaczają normy prawa materialnego. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić postawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83, publik. E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego - Warszawa 1994, s. 109). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa i 105 kpa w związku z art. 28 kpa, a stwierdzenia ,które znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostały poprzedzone rzetelnie przeprowadzonym postepowaniem wyjaśniającym. Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zasadą jest, że stroną, a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia jest - co do zasady - osoba, która była uznana za taką stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Nie można jednak zgodzić się z przyjęciem a priori, że podmioty, które nie występowały w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie mają interesu prawnego w występowaniu o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia. Może bowiem zdarzyć się, że podmiot, który nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym, będzie miał taki status w postępowaniu nadzwyczajnym. Kwestię tę należy zatem badać zawsze indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu - prawnego czy faktycznego mogą dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji ( vide wyrok NSA z dnia 25 maja 2011r., II GSK 585/10). Sąd w obecnym składzie w pełni podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym, wykazanie szczególnej staranności przy analizie tego problemu jest niezbędne, aby zbyt pochopnie nie wyeliminować z postępowania administracyjnego osób powołujących się na swój interes prawny w tym właśnie postępowaniu. Należy zatem w tym zakresie dokonać niezbędnych ustaleń oraz - uwzględniając okoliczności oraz stan prawny konkretnej sprawy - rozważyć komu w tej sprawie przyznać status strony niezależnie od ustaleń przyjętych w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. W ocenie Sądu abstrakcyjne rozważania organu odwoławczego doprowadziły w tym przypadku do przyjęcia, że wnioskodawcy dysponują wyłącznie interesem faktycznym, a w związku z tym nie są legitymowani do skutecznego domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r. Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia faktyczne organu z których wynika, iż J. S.jest właścicielką działki nr [...]stanowiącej drogę, graniczącą bezpośrednio z działką nr [...] ( objętej inwestycją), natomiast E. S. – B. i A. B. – S. są właścicielami działki nr [...], oddzielonej od działki inwestycyjnej nr [...] - działką nr [...]. W każdym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jak i stwierdzenia nieważności takiej decyzji , organ powinien z urzędu, dokonywać niezbędnych ustaleń w oparciu o kryteria wskazane w art. 5 Prawa budowlanego, czy też w oparciu o przepisy szczególne w celu ustalenia kręgu podmiotów, które mogą być w rozumieniu ww. przepisów osobami trzecimi, mającymi uzasadnione interesy, które podlegają ochronie. Nie można przesądzać o braku interesu prawnego skarżących w tej sprawie, nie odwołując się do odpowiednich przepisów prawa materialnego, które stanowią źródło tych interesów a co za tym idzie nie można się wyłącznie opierać na analizie przepisu art. 28 kpa. i na orzecznictwie do tego przepisu, gdyż z tego wynikają wyłącznie pewne zasady ogólne, które wymagają konkretyzacji w każdej sprawie, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i konkretnych przepisów prawa materialnego, w tym przypadku Prawa budowlanego. Analizując interes prawny wnioskodawców organ odwoławczy nie odniósł się do charakteru inwestycji będącej przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, a mianowicie budynku kontrolnej stacji diagnostyczno-pomiarowej kanałowej na działce nr [...] w [...]oraz rzeczywistych odległości dzielących nieruchomości skarżących od terenu objętego inwestycja. Dokumentacja zdjęciowa zgromadzona w aktach postepowania sądowoadministracyjnego jednoznacznie wskazują, iż decyzja Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2001 r. zezwoliła na realizacje inwestycji o znacznej uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich zarówno w zakresie immisji hałasu jak i zanieczyszczenia powietrza na skutek użytkowania stacji przez ciężki sprzęt transportowy generujący zarówno hałas jak i spaliny przenikający bez wątpienia na zabudowaną domem mieszkalnym nieruchomość skarżących (działka nr ew. [...]). Organ odwoławczy poszukując interesu prawnego skarżących w przepisach prawa materialnego, z niewiadomych powodów nie analizuje naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj.: § 323 ust. 1, który stanowi, iż budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób aby poziom hałasu na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia a także umożliwiał im pracę odpoczynek i sen w zadawalających warunkach oraz § 324 zgodnie z brzmieniem którego- budynek w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania " należy kształtować tak aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. Organ odwoławczy do kwestii tej w ogóle się nie ustosunkował, błędnie twierdząc, iż uciążliwości wskazywane przez wnioskodawców - sąsiadów uzasadniają jedynie interes faktyczny, zaś same hałasy związane są z prowadzoną działalnością, a ich niedopuszczalna immisją leży w kompetencji innych niż organ nadzoru budowlanego organów. Określona w pozwoleniu na budowę inwestycja wiążę się w następstwie z pozwoleniem na użytkowanie oraz prowadzeniem działalności polegającej na obsłudze diagnostyczno- pomiarowej samochodów ciężarowych. Istnieje więc ścisły związek pomiędzy zatwierdzonym projektem budowlanym a ewentualnym naruszeniem § 323 ust 1 oraz § 324 przywołanego wyżej rozporządzenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy badając interes prawny wnioskodawców organ będzie miał na uwadze powyższe rozważania, a także orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2004r, IV CK 454/02, w którym wypowiedziano pogląd, iż " decyzja administracyjna określająca sposób korzystania z budynku znajdującego się na nieruchomości, z której pochodzą immisje, nie wyłącza automatycznie możliwości dokonania ocen i ustaleń, czy sposób wynikający z decyzji nie zakłóca korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą z art.144 kc (poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich - art. 5 ust 1 pkt 9). Z tych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa. Wady kontrolowanej przez Sąd decyzji, uzasadniają w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt. II wyroku znajduje oparcie w art. 152 przywołanej ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.