VII SA/Wa 604/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K.Z. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania K.Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego wybudowanego samowolnie na nieruchomości przy ul. [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł iż w postępowaniu wyjaśniającym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, iż na nieruchomości przy ul. [...] wybudowano samowolnie w latach sześćdziesiątych murowany budynek usytuowany ścianą tylną przy budynku mieszkalnym znajdującym się na sąsiedniej działce. Wobec tego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. organ nadzoru budowlanego nałożył na właścicieli J. i J. B. obowiązek sporządzenia dokumentacji powykonawczej budynku, zawierającej ocenę stanu technicznego elementów konstrukcyjnych sporządzoną przez rzeczoznawcę (na podst. art. 53 ust 1 i art. 56 ust 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że przedmiotowy budynek spełnia podstawowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania, oraz nie stwarza zagrożenia osób i mienia. Nadto organ podkreślił, iż w toku postępowania ustalono, że nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust 1 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniające rozbiórkę spornego budynku. Wobec tego, wobec braku przedmiotu postępowania organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K.Z. Skarżący podniósł, że organy nie wzięły pod uwagę jego zarzutów tj. faktu, iż należący do niego budynek mieszkalny ulega uszkodzeniu poprzez wyprowadzenie z sąsiedniego budynku komina, który styka się bezpośrednio ze ścianą budynku skarżącego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżanych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W niniejszej sprawie takie wady i uchylenia występują, skarga zatem zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. umarzającą postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Należy podkreślić, że postępowanie przed organem nadzoru budowlanego zostało wszczęte na wniosek K.Z., który zasygnalizował zły stan techniczny budynków na sąsiedniej działce, niezgodne z przepisami ich usytuowanie wobec granic jego działki, a także fakt samowolnego dobudowania budynku do ściany jego domu w taki sposób, iż powoduje to niszczenie elewacji ściany budynku wnioskującego. Zarzuty dotyczące miejsca i sposobu wybudowania komina K.Z. podnosił także w późniejszych pismach składanych do organów, domagając się jego usunięcia oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W tym zakresie jednak organy nie poczyniły żadnych ustaleń, nie zostały wyjaśnione okoliczności sprawy, niezbędne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 7, art. 77 i 107§3 kpa organ w szczególności nie ustalił charakteru przedmiotowego komina (wentylacyjny czy dymny), prawidłowości jego usytuowania, wpływu na budynek wnioskującego i nie wywiódł żadnych wniosków i konsekwencji z dokonanych ustaleń. Zdaniem Sądu decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa. Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105§1 kpa wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny, stało się bezprzedmiotowe, w szczególności wówczas, gdy strona zrezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła. Organ odwoławczy winien więc w tej sytuacji uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (art. 138§2 kpa) bowiem wszczęte na żądanie K.Z. postępowanie administracyjne nie stało się bezprzedmiotowe, a sprawa nie została załatwiona. Należy dodać, iż jeżeli po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów postępowania administracyjnego organ uzna, że żądanie jest bezzasadne – tzn. jeśli ustali brak przesłanek do uwzględnienia wniosku, winien tą bezzasadność wykazać w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Wobec powyższego na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.