VII SA/Wa 604/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W., działając na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wykonanych robót budowlanych, zatwierdził W. B. oraz T. B. projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wybudowanego przy ul. [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2006 r. wniosła M. B., podnosząc przede wszystkim, iż usytuowanie przedmiotowego obiektu narusza przepisy zawarte w § 13 ust. 1, 2 i 3 Rozrządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. W ocenie odwołującej się przy zachowaniu minimalnej odległości od ogrodzenia budynek jest za wysoki o jedną kondygnację. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż inwestor w trakcie realizacji budynku wielorodzinnego, wybudowanego przy ul. [...] w W., w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonej dokumentacji technicznej i udzielonego pozwolenia na budowę, co zgodnie z art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor takiej decyzji nie uzyskał, organ I instancji wszczął postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, mające na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, poprzez wstrzymanie robót przy budowie przedmiotowego obiektu, a następnie nałożenie obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów. Organ odwoławczy podniósł, iż przedłożona przez inwestorów dokumentacja techniczna wskazuje, że roboty budowlane przy realizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego zostały wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Ze znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji geodezyjnej wynika, że usytuowanie przedmiotowego budynku nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu, fakt, iż odległość od narożnika budynku do ogrodzenia wynosi 3,91 m, zamiast 4,00 m pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem odległość od granicy sąsiedniej mierzona od ściany przedmiotowego budynku wynosi 4,12 m. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż ze sporządzonej przez mgr inż. arch. T. K., analizy zacienienia istniejącego wielorodzinnego budynku nr [...] przez sąsiedni (rozbudowany) budynek nr [...] przy ul. [...] w W. nie wynika, ażeby wybudowany budynek mieszkalny zacieniał budynek znajdujący się na sąsiedniej działce. Z ww. analizy sporządzonej we wcześniejszych stadiach sprawy w 2002 r., lecz nadal aktualnej, wynika, iż w lokalach (nr [...] na parterze i nr [...] na piętrze) 3 pokojowych z kuchnią i łazienką, dwa pokoje powyższych mieszkań nie są wcale zacieniane od wschodu i południa, trzeci pokój od strony zachodniej (elewacja zacieniana) będzie (nawet na parterze) nasłoneczniony od godz. 11.3P do godz. 14.30 (3 godziny), co jest zgodne z § 60 pkt 2 obowiązującego w dniu realizacji omawianego obiektu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również z obowiązującym w chwili obecnej § 60 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż ze znajdującego się w projekcie dokończenia robót budowlanych budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. oświadczenia inspektora nadzoru S. R. wynika, iż wysokość najwyższej krawędzi obiektu rzucającego cień (budynek przy ul. [...]) wynosi 12,95 m, wysokość obliczeniowa obiektu przesłaniającego (budynek przy ul. [...]) wynosi 10,95 m. Natomiast odległość obliczeniowa miedzy budynkami przy ul. [...] i przy ul. [...] wynosi 13,03 m i jest większa od wysokości obliczeniowej budynku przesłaniającego, czyli spełnia warunki rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podkreślił również, iż Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków i Główny Inspektor Lotnictwa Cywilnego w W. nie zgłosili uwag do dokumentacji technicznej i lokalizacji spornego budynku. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. B. Skarżąca w swojej skardze z dnia [...] lutego 2007 r., jak także w pismach procesowych z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz z dnia [...] czerwca 2007 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. W ocenie skarżącej, poważne wątpliwości wzbudza rzeczywista wysokość budynku przy ul. [...] elementów przesłaniających światło słoneczne, bowiem w "Inwentaryzacji powykonawczej - części architektoniczno-budowlane" wykonanej przez arch. J.A. jak również w "Projekcie dokończenia robót budowlanych" z lipca 2001 r., w "Zestawieniu danych" mowa jest o całkowitej wysokości budynku, która wynosi 14,07 m, a tymczasem z oświadczenia inspektora nadzoru, S. R., wynika, że wysokość najwyższej krawędzi obiektu rzucającego cień wynosi 12,95 m. Tym samym, w ocenie skarżącej, trudno jest ocenić zgodności, w zakresie odległości, z przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki I ich usytuowanie. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż decyzja z dnia [...] czerwca 1996 r., Nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydana dla przedmiotowej nieruchomości zezwalała na budowę budynku trzykondygnacyjnego podpiwniczonego, krytego dachem stromym, a nie czterokondygnacyjnego, podpiwniczonego. M. B. stwierdziła również, iż wymagane co najmniej 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy nie są zachowane, bowiem w jej mieszkaniu na pierwszym piętrze nasłonecznienie od strony zachodniej trwa około dwóch godzin. Nadto skarżąca wskazała, iż wzniesiony budynek znacząco przekracza dopuszczalne warunki według obowiązującego Studium Kierunków i Uwarunkowań Zagospodarowania Przestrzennego dla Miasta W. z 2006 r. dla strefy miejskiej, która swym obszarem obejmuje ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 §1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], zatwierdzającą W. B. oraz T. B. projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego wybudowanego przy ul. [...] w W. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż inwestor, w trakcie realizacji inwestycji prowadzonej przy budowie budynku wielorodzinnego wybudowanego przy ul. [...] w W., w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonej dokumentacji technicznej i udzielonego pozwolenia na budowę. Dokonane odstępstwa polegały na: podniesieniu połaci dachowych od strony wschodniej, południowej i północnej w celu zamontowania okien, * wykonaniu dodatkowo klatki schodowej od poziomu piwnic do poziomu poddasza, * zmianie układu ścian działowych, * zmianie kształtu płyty balkonowej, * wysokość kondygnacji wyższa o ok. 15 cm (faktycznie wynosi 2,94 cm), * niewykonaniu zejścia z kuchni do piwnicy (schody), * zmianie ilości okien od strony wschodniej (zmniejszono w pionie o 1 na każdej kondygnacji), * obniżeniu kolumny do wysokości pierwszego piętra od strony zachodniej. Powyższe odstępstwa nosiły znamiona istotnych odstępstw, które to, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego, wymagały zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji braku pozwolenia na budowę (uchylonego we wcześniejszych stadiach tej sprawy), oznaczało to konieczność zastosowania procedur określonych w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, zmierzających do likwidacji stanu niezgodnego z prawem. W toku postępowania administracyjnego, prowadzonego w niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., Nr [...], nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia: * inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego uwzględniającej dokonane odstępstwa od dokumentacji projektowej wraz z oceną stanu technicznego wykonanych elementów konstrukcyjnych, * inwentaryzacji geodezyjnej budynku z domiarami do granic działki i z uwzględnieniem istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz projektu dokończenia robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania terenu, * wykresu zacienienia nieruchomości sąsiednich wraz z opinią dotyczącą zapewnienia naturalnego oświetlenia budynków sąsiednich. Z akt sprawy wynika, iż inwestor przedłożył wymaganą dokumentację techniczną. Ze znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji geodezyjnej wynika, iż usytuowanie budynku nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż fakt, iż odległość od narożnika budynku do ogrodzenia wynosi 3,91 m, zamiast 4,00 m pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem odległość od granicy sąsiedniej mierzona od ściany przedmiotowego budynku wynosi 4,12 m. Ponadto analiza zacienienia istniejącego wielorodzinnego budynku nr [...] przez sąsiedni (rozbudowany) budynek nr [...] przy ul. [...] w W., prowadzi do wniosku, że wybudowany budynek mieszkalny nie zacienia lokali nr [...] i nr [...] (będącego własnością skarżącej) w sposób naruszający prawo. Powołana analizy stwierdza bowiem, iż dwa pokoje nie są wcale zacieniane od wschodu i południa, trzeci pokój od strony zachodniej (elewacja zacieniana) będzie (nawet na parterze) nasłoneczniony od godz. 11.30 do godz. 14.30 (3 godziny). Kwestionowana przez skarżącą rozbieżność dotyczy wysokości całkowitej budynku w kalenicy (14,07 m) i wysokości najwyższej krawędzi obiektu rzucającego cień (budynek przy ul. [...]), która wynosi 12,95 m. Natomiast wysokość obliczeniowa obiektu przesłaniającego (budynek przy ul. [...]) wynosi 10,59 m. Odległość miedzy budynkami przy ul. [...] i przy ul. [...] wynosi 12,03 m i jest większa od wysokości obliczeniowej budynku przesłaniającego, czyli spełnia warunki nakładane przez rozporządzenia wykonawcze. Kwestia podnoszona przez skarżącą w skardze do Sądu dotyczy zatem różnicy pomiędzy całkowitą wysokością budynku przy ul. [...] i wysokością elementów przesłaniających światło słoneczne. Stwierdzić zatem należy, iż czym innym jest całkowita wysokości budynku, która wynosi 14,07 m, a czym innym jest pojęcie najwyższej krawędzi obiektu rzucającego cień, która wynosi 12,95 m. Powyższe terminy nie są tożsame, odnoszą się one do zupełnie innych kwestii. Podnoszone okoliczności wynikają z akt postępowania administracyjnego, w tym dokumentacji, na które powoływała się skarżąca, były one też przedmiotem analizy organów administracji. Wskazać również należy, iż Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków i Główny Inspektor Lotnictwa Cywilnego w W. nie zgłosili uwag do dokumentacji technicznej i lokalizacji spornego budynku. Tym samym, skoro inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i przedłożył wymaganą dokumentację techniczną, z której wynika, iż prowadzona inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami, organ nie miał podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu. Wskazać również należy, iż organ orzekający w sprawie zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 2747/02, który uchylił wcześniej wydane decyzje w tej sprawie ze względów proceduralnych, w szczególności z powodu uchybienia polegającego na niemożności ustosunkowania się skarżącej do zebranych dowodów we wcześniejszych stadiach tej sprawy. Uchybień takich w postępowaniu organów rozstrzygających sprawę kontrolowaną obecnie przez Sąd nie było, skarżąca zapoznawała się z aktami i całością dokumentacji, i zajmowała wobec nich stanowisko, jednakże zarzuty podnoszone przez skarżąca nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji ze względów wyżej podanych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.