VII SA/Wa 605/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją nr [...] wydaną [...] października 2007r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania nośnika reklamowego wolnostojącego przy ul. W. róg ul. C. na dz. [..] w W. W uzasadnieniu organ podał, że w załączonym do zgłoszenia oświadczeniu o prawie do terenu inwestor powołał się na umowę najmu z Firmą "R", zaś zgodnie z ewidencją gruntów właścicielem terenu na którym ma być wykonana inwestycja jest W. Firma "R" jest jedynie dzierżawcą terenu i nie ma zgody właściciela na dzierżawienie terenu na cele budowy nośnika. Brak prawidłowego wykazania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane stanowi nie spełnienie wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego. Nadto w załączonym do dokumentacji projekcie zagospodarowania terenu nośnik nie został zwymiarowany, a projekt zagospodarowania terenu nie został podpisany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane właściwej specjalności co stanowi naruszenie art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka A. zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wniesieniu sprzeciwu pomimo tego, że zgłoszenie nie zawierało braków, a poza tym spółka nie została wezwana do uzupełnienia braków, 2) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez doręczenie sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia 3) art. 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy urządzenia reklamowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 2 w/w ustawy, bowiem postanowieniem wydanym na podstawie tego przepisu można nakładać obowiązek uzupełnienia zgłoszenia jedynie o dokumenty przewidziane w art. 30 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu musi być opatrzony podpisem projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w przypadku obiektu budowlanego wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 4, 19 i 20 Prawa budowlanego. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie winien wnieść sprzeciw do dokonanego zgłoszenia gdyż w jego ocenie wykonanie projektowanego urządzenia posadowionego na nieprzestawialnym, zagłębionym w gruncie fundamencie a więc trwale związanego z gruntem, posiadającego tablicę o wymiarach 6,16 x 3,16 m umiejscowioną na stalowym słupie o wysokości 5 m, winno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zarzut niezachowania terminu 30 dniowego na doręczenie sprzeciwu zdaniem Wojewody [...] należy uznać za bezzasadny, gdyż zgłoszenie dotyczące inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę nie jest skutecznym zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i wobec tego brak reakcji organu przez 30 dni nie może stanowić usprawiedliwienia i legalizacji inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. SA. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 i 107 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły dlatego skargę należało uznać za zasadną. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. uchylająca decyzję Prezydenta W. wydaną dnia [...] października 2007r,. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i wnosząca na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego sprzeciw wobec zamiaru budowy nośnika reklamowego na dz. nr [...] przy ul. W. w W.. Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlonych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowe – objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagają zgodnie z powyższym zgłoszenia o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, zgłoszenie jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego. Sprzeciw przewidziany w art. 30 ust. 2 i ust. 6 w/w ustawy wyraża brak zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonych robót. Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na wniesienie sprzeciwu od dokonanego przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania objętych nim robót budowlanych po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zgłoszenie inwestora wpłynęło bowiem do organu w dniu 8 października 2007r., a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 7 listopada 2007r. W terminie tym nie została doręczona skarżącemu decyzja wnosząca sprzeciw. Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi. Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny. W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika reklamowego należy uznać za wydaną (a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2007r. została doręczona skarżącemu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo – administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 – dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., II OKS 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania, a nie odnoszą się one do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski, B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007r. s. 191). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008r., II GPS4/08 (nie publ.) Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.