VII SA/Wa 605/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na .D W., K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku K. Z. i D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] nakazującą D. W. rozbiórkę obiektu budowlanego pełniącego funkcję domu letniskowego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości J., gmina S., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 kpa. Jedną z przesłanek jego zastosowania jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Upatruje się go nie w błędach wykładni, czy interpretacji prawa, ale w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych, nie dających się pogodzić z panującym w państwie porządkiem prawa. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wyjaśnił, że z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Dokonując w tym aspekcie kontroli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję nakazującą D. W. rozbiórkę domu letniskowego usytuowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości J., gmina S., o konstrukcji drewnianej, powierzchni zabudowy 7,50 m x 4,60 m, usytuowanego na bloczkach betonowych o wymiarach 0,24 m x 0, 24 m x 0,38 m ułożonych na gruncie, w odległości 5,0 m od granicy północnej i 4,90 m od granicy wschodniej w/w działki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż nie jest ona obarczona żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W szczególności kontrolowana decyzja nie narusza rażąco prawa. Nakaz rozbiórki orzeczony został w związku z samowolną budową domu letniskowego. Wszczęte przez organ nadzoru postępowanie naprawcze z powodu niewykonania przez inwestora D. W. obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa Budowlanego, nie mogło zakończyć się legalizacją obiektu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wyjaśnił, ze pominięcie K. Z., współwłaścicielki działki nr [...], jako adresata decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki nie stanowi kwalifikowanej wady rażącego naruszenia prawa, ani też skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Z akt postępowania nie wynika, aby K. Z.była inwestorem samowolnie wybudowanego domu letniskowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli D. W. i K. Z., domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. Skarżący wyjaśnili, iż inwestycja polegająca na budowie na działce nr ew. [...] w miejscowości J. domu letniskowego była prowadzona wspólnie, gdyż działka, jak i budynek, jest ich wspólną własnością. W tych okolicznościach skierowanie decyzji nakazującej rozbiórkę tylko do jednego z współwłaścicieli oznacza, że decyzja ta jest niewykonalna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja w nie narusza prawa materialnego jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym, samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2002 r., II UKN 356/01 Prok. i Pr. 2003/4/45). Przy czym prowadzący postępowanie nadzorcze organ winien mieć na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania kontrolowanej decyzji. Tryb stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania i jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, oraz w orzecznictwie sądowym, wady wymienione w art. 156 § 1 kpa mają charakter materialnoprawny. Ze względu na zasadę ogólną, trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa) nie można w tym trybie wzruszać decyzji dotkniętej innymi wadami, niż podstawy stwierdzenia nieważności. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa – por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 343/01, Lex 55741. W niniejszej sprawie podstawowym zarzutem skierowanym wobec decyzji nakazującej rozbiórkę domu letniskowego był zarzut pominięcia K. Z. jako strony postępowania i adresata decyzji, co zdaniem skarżących świadczyło o rażącej wadliwości decyzji. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Jak zasadnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji wykazana wadliwość dotyczy przeprowadzonego przez organ nadzoru postępowania i może stanowić ewentualnie podstawę do jego wznowienia. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym (np. poprzez niepowiadomienie jej o wszczęciu postępowania z urzędu), powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W przeciwnym razie doszłoby do obejścia ustalonego w art. 148 kpa termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania – por. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 17 sierpnia 1999 r., II SA/Gd 1704/97. Tak więc podniesiony zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, skutkujący pozbawieniem skarżącej udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę oraz skierowanie tej decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, należy uznać za całkowicie chybiony. Jak już podkreślono, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy o Postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.