VII SA/Wa 608/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi Spółki [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2862/12 po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak; stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.,zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę budynku [...][...][...][...] na działkach o nr ew. [...] oraz [...]k.m. 22, przy ul. [...] w [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...]oraz odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] w pozostałej części - uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w części dotyczącej działki nr ew. [...]oraz w zakresie dotyczącym miejsc postojowych (z wyjątkiem grupy 4 miejsc zaplanowanych od strony północnej ściany projektowanego budynku), a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., Wojewoda [...] stwierdził na wniosek Spółki nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę budynku [...][...][...][...], dróg dojazdowych i parkingów, szamba oraz ogrodzenia frontowego na działkach o nr ew. [...]oraz [...]k.m. 22, przy ul. [...] w [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...]oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w pozostałej części. W ocenie organu okoliczność, że inwestor nie przedłożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...]na cele budowlane, zaś jego prawa do dysponowania wskazaną nieruchomością nie można wywieść z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - stanowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że w czasie, kiedy Starosta [...] prowadził postępowanie zakończone ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2004 r., Spółka nie miała statutowych organów, zaś w jej imieniu działał kurator ustanowiony postanowieniem sądu opiekuńczego. Z uwagi na fakt, że zakres kompetencji kuratora ustanowionego w oparciu o art. 42 kc jest ograniczony, kurator ustanowiony przez Sąd Rejonowy w [...] nie mógł skutecznie zastępować Spółki w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, dlatego też Starosta [...] powinien był w przedmiotowej sprawie zawiesić postępowanie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. Uchybienie to miało jednak w ocenie organu charakter wyłącznie proceduralny, nie wpłynęło też na merytoryczną treść wydanego rozstrzygnięcia, wobec czego nie zostało uznane za rażące naruszenie prawa. Dalej podał, że w aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...]podpisane przez inwestora. W oświadczeniu tym wskazano, że prawo inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...]wynika z umowy użyczenia zawartej w dniu 11 listopada 2004 r., która została dołączona do dokumentacji sprawy. Umowa użyczenia działki nr [...] pod budowę [...][...][...][...] zawarta została pomiędzy Spółką [...] w [...] reprezentowaną przez Kuratora Spółki A. K., a Gminą [...]. Organ podkreślił, że umocowanie kuratora do zawarcia ww. umowy użyczenia wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., znak [...], w którym Sąd zezwolił kuratorowi Spółki "na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd polegającej na zawarciu umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę nieruchomości położonej w [...] o nr geod. [...]o powierzchni 2.000m2 z gminą [...] z przeznaczeniem na budową Centrum Ratownictwa Medycznego". W związku z powyższym organ stwierdził, że w odniesieniu do działki nr [...]inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane tj. przedłożył wymagane prawem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powołując się na stanowisko NSA wyrażone w orzeczeniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 631/10 podał również, że nie posiada w toku postępowania nieważnościowego prawnych kompetencji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem zbadania prawdziwości ww. oświadczenia. Ponadto wyjaśnił, że brak w aktach sprawy decyzji zarządcy drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu - wymaganej w świetle art. 29 ustawy o drogach publicznych, nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...], gdyż okoliczność ta może stanowić przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Także brak na stronie tytułowej projektu budowlanego informacji, że inwestycja obejmuje również działkę nr [...], nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ wniosek o pozwolenie na budowę oraz decyzja o pozwoleniu na budowę obejmowały obie działki. Podobnie organ ocenił brak w projekcie oświadczeń: sprawdzającego inż. B. G. oraz projektanta mgr. inż. arch. G. J. podkreślając, że nie jest to uchybienie stanowiące rażące naruszenie prawa. Wskazał, że na stronie tytułowej zatwierdzonego projektu budowlanego oraz na zawartych w nim rysunkach znajdują się pieczęcie oraz podpisy wyżej powołanego sprawdzającego i projektanta, co świadczy o tym, że osoby te przyjęły na siebie odpowiedzialność za sporządzenie projektu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. W pozostałym zakresie nie stwierdził wystąpienia kwalifikowanej wadliwości uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2012 r. po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] od decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi wniesionej przez Spółkę [...] w [...] (dalej Spółka), wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2862/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponownie przedstawi istotę i charakter postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnił, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że inwestor- Gmina [...] wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące jedynie działki nr [...]. Brak jest natomiast takiego oświadczenia w stosunku do działki nr [...]. Powyższe uchybienie, w ocenie organu, stanowi niewątpliwie rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Aby ocenić skutki społeczno- gospodarcze tego naruszenia wezwano inwestora do przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo Gminy [...] do dysponowania działką nr ew. [...]na cele budowlane w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji bądź w chwili obecnej. W odpowiedzi Gmina [...] wskazała, że inwestor swoje prawo do działki nr ew. [...] opierał na oświadczeniu działającej w imieniu skarżącej Spółki kurator A. K. z dnia 9 grudnia 2004 r., w którym wyrażona została zgoda na wykonanie wjazdu na działkę nr ew. [...]z działki nr ew. [...], a także na wycinkę drzew związaną z wykonaniem ww. wjazdu. Analizując poczynione ustalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na orzecznictwo sądowe oraz doktrynę podał, że zgodnie z treścią art. 42 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r., Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 z późn.zm., wg stanu na dzień 16.12.2004 r.) jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia dla niej kuratora, który powinien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby o jej likwidację. Tym samym kurator jako przedstawiciel ustawowy o ściśle, restrykcyjnie określonych kompetencjach wymienionych w ww. art. 42 Kc. nie może być uznany za organ trwale zastępujący taką osobę prawną, w szczególności kurator nie może zastępować organów spółki w postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych jak również nie może sprawować zarządu nad majątkiem tej spółki. Stwierdził, w związku z tym, że oświadczenie z dnia 9 grudnia 2004 r., nie może świadczyć o posiadaniu przez inwestora prawa do dysponowania działką nr ew. [...]na cele budowlane. Kurator odwołującej się Spółki nie mógł bowiem samodzielnie skutecznie udzielić zgody na dysponowanie tą działką na cele budowlane. Tym samym, kontrolowana decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r., wobec braku oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w stosunku do działki nr ew. [...]. Inwestor złożył w stosunku do tej nieruchomości oświadczenie posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane. Organ podkreślił, że co do zasady- przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją- inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem- nie ma obowiązku jej pozyskania celem weryfikacji prawdziwości złożonego oświadczenia. Jednocześnie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje jednak, że w zwykłym postępowaniu administracyjnym organ architektoniczno- budowlany nie ma co do zasady obowiązku prowadzić postępowania wyjaśniającego, nawet gdyby miał wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia, gdyż za jego treść karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Ponadto oświadczenie inwestora złożone w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego nie może podlegać weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym. Skoro na etapie udzielenia pozwolenia na budowę nikt nie zakwestionował prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia, organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można żądać, by organ (również w trybie nieważnościowym) weryfikacje taką przeprowadzał. Dalej organ podał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w [...] (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...]) symbolem 9U z podstawowym przeznaczeniem na usługi. Jak wynika z planu sytuacyjnego znajdującego się w projekcie budowlanym- branża drogowa w ramach spornej inwestycji zaplanowano 4 stanowiska postojowe w odległości ponad 30 metrów (od strony północnej planowanego budynku) od granicy z działką nr ew. [...] oraz zespół 15 miejsc postojowych bezpośrednio przy granicy z ww. działka nr ew. [...] (od strony wschodniej planowanego budynku). Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy sąsiedniej działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m w przypadku do 4 stanowisk włącznie (pk1) oraz 6 m w przypadku od 5 do 60 stanowisk włącznie (pkt2). Oznacza to, że zespół 15 miejsc postojowych zaprojektowany został z rażącym naruszeniem § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jest to zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepis bezwzględnie obowiązujący, a jego naruszenie powoduje ograniczenie zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, co nie jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy stwierdził, iż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Spółka [...]w [...]. Zdaniem skarżącej Spółki decyzja jest wadliwa nie tylko w części dotyczącej działki nr [...]o czym prawidłowo orzekł organ ale także w stosunku do działki [...], gdyż obie działki w dacie wydania pozwolenia na budowę nie miały dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie uzyskał także zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdu.W tych okolicznościach, wydanie pozwolenia na budowę było niedopuszczalne. Dalej skarżąca podniosła, iż organ architektoniczno- budowlany wydając decyzję o pozwoleniu na budowę wiedział o braku należytej reprezentacji Spółki oraz o ograniczonych - wynikających z ustawy- kompetencjach kuratora osoby prawnej ustanowionego w trybie art. 42 Kc. Oznacza to, że Starosta [...] powinien z urzędu zawiesić postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę. Brak zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu powołania organów Spółki spowodował, że doszło do rażącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 Kpa, art. 7,8 i 9 Kpa oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższej wadliwości organ architektoniczno- budowlany rażąco naruszył prawo udzielając pozwolenia na budowę bez uzyskania oświadczeń wszystkich projektantów o zgodności projektu z przepisami prawa, a sama decyzja skierowana została do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie- Urzędu Gminy w [...], a nie Gminy [...]. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylono decyzję organu I instancji i stwierdzono nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., w części dotyczącej działki nr ewid. [...]oraz w zakresie dotyczącym miejsc postojowych (z wyjątkiem grupy 4 miejsc zaplanowanych od strony północnej ściany projektowanego budynku), a w pozostałym zakresie odmówiono stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w związku z tym przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania/skutek ex tunc/ (por. J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35). Zgodzić się należy z organem, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej, bez podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. IIIARN 13/94, OSN 1994/3/36). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis , który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Pamiętać tez należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt IIIARN 15/94, OSNAP 1994/3/36). Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. W niniejszej sprawie organ nadzoru niewadliwie wykazał kwalifikowaną wadliwość kontrolowanej decyzji w części dotyczącej działki nr ew. [...]w [...] oraz usytuowania zespołu 15 miejsc parkingowych z naruszeniem § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, jakim powinni odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalenia te nie są kwestionowane przez skarżącą Spółkę, która domaga się nadto stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. w także w pozostałej części z uwagi na rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego również w odniesieniu do działki nr [...]. Stanowisko to i argumentacja przedstawiona na jego poparcie nie jest zasadne. Z akt postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzją wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę [...][...][...][...] złożył oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...]w [...] na cele budowlane, które wywodził z umowy użyczenia zawartej ze Spółką [...] w [...] reprezentowaną przez kuratora. Umocowanie kuratora do zawarcia umowy użyczenia wynikało z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., którym Sąd zezwolił kuratorowi Spółki "na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd polegającej na zawarciu umowy użyczenia części posiadanej przez Spółkę nieruchomości o nr geod. [...]z Gminą [...] z przeznaczeniem na budowę Centrum Ratownictwa Medycznego". W tych okolicznościach należy zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, co do braku podstaw do przyjęcia, iż inwestor w stosunku do działki nr ewid. [...]nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowalne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż dotyczą one przede wszystkim decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2004 r., które w ocenie skarżącej Spółki powinny także skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty w całości. Pozostają one jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie wywiódł, iż brak było przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 ust. 3 Kpa. Za bezskuteczny uznano także zarzut dotyczące braku dostępu nieruchomości inwestycyjnych do drogi publicznej oraz braku zgody zarządcy drogi na lokalizacje zjazdu z działek nr [...]i [...]na drogę publiczną. Wyjaśnić należy, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma na celu ustalenie i ocenę czy kontrolowana decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 Kpa. Wada musi tkwić w samej decyzji, a podniesione zarzuty pozostają bez wpływu na taka ocenę, gdyż dotyczą odrębnego postępowania. Za niezasadny uznano także zarzut dotyczący skierowana decyzji Starosty [...] do osoby (podmiotu) nie będącej strona w sprawie. Z osnowy decyzji w sposób oczywisty wynika, że jej adresatem jest Gmina [...], która złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Z tych względów działając na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.