VII SA/Wa 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. T. i S. T. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi I. T. i S. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia przywrócić I. T. i S. T. termin do uzupełnienia braków formalnych skargi I. T. i S. T. wnieśli w dniu 8 grudnia 2015 r. (data przekazania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do organu) skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 13 stycznia 2016 r. wezwano skarżących solidarnie do nadesłania 14 odpisów skargi i 15 egzemplarzy załącznika do niej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odebrali wezwanie 25 stycznia 2016 r., w związku z czym termin do jego wykonania upływał z dniem 1 lutego 2016 r. W dniu 8 lutego 2016 r. skarżący nadesłali odpisy skargi (bez odpisów załącznika) oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, umotywowany tym, że skarżący są osobami schorowanymi i niepełnosprawnymi, w podeszłym wieku, i dopiero córka, która przyjechała się nimi zaopiekować, mogła zająć się wykonaniem zarządzenia. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2016 r. wezwano skarżących solidarnie do uzupełnienia ww. wniosku poprzez nadesłanie 15 egzemplarzy załącznika do skargi, wskazanie, jakie choroby uniemożliwiły im wykonanie wezwania w terminie oraz nadesłanie kopii zaświadczeń lekarskich lub orzeczeń o niepełnosprawności (o ile je posiadają), a także wskazanie, w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu, tzn. kiedy przyjechała ich córka, która pomogła im w wykonaniu wezwania. Na wykonanie zarządzenia zakreślono 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku wyłącznie w oparciu o posiadane dokumenty. W odpowiedzi skarżący nadesłali 15 odpisów załącznika do skargi, kserokopie orzeczeń o niepełnosprawności obydwojga skarżących oraz oświadczenie, że córka przyjechała do nich 1 lutego 2016 r., zaś pismo z Sądu znalazła 4 lutego 2016 r. podczas robienia porządków, bowiem sami skarżący byli tak schorowani, że nie byli nawet w stanie wspomnieć o otrzymanej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wraz z nim skarżący nadesłali odpisy skargi (art. 87 § 4 p.p.s.a.), zaś odpisy załącznika do skargi nadesłali w terminie określonym w art. 49 § 2 p.p.s.a., uzupełniając tym samym brak formalny wniosku o przywrócenie terminu. Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W ocenie Sądu, wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z nadesłanych kserokopii orzeczeń o niepełnosprawności, obydwoje skarżący są niepełnosprawni w stopniu znacznym i wymagają stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W tej sytuacji uznać należy, że skarżący uchybili terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi bez swojej winy, albowiem ich stan zdrowia oraz podeszły wiek (obydwoje mają ponad osiemdziesiąt lat) mógł uniemożliwić im wykonanie zarządzenia Sądu w terminie. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w postanowieniu.