VII SA/Wa 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. G. i T. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z2010r. Nr 243, poz.1623, ze zm) po rozpatrzeniu wniosku M. G. i T. G., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia - na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego A z garażem podziemnym, przy ul. [...] we [...] (część działki nr [...], [...], obręb [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że M. G. i T. G. wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. zarzucili, że zatwierdzona inwestycja rażąco narusza przepisy prawa, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Wskazali, że w projekcie budowlanym przewiduje się dachy płaskie, gdy tymczasem uchwała zezwala wyłącznie dachy strome o kącie nachylenia połaci od 35° do 65°. Ponadto inwestycja w zakresie lokalizacji wjazdów do garażu nie respektuje ustalonych w planie nieprzekraczalnych linii zabudowy. Wreszcie strony zarzuciły, że zgodnie z planem miejscowym na terenie inwestycji dojazd dopuszcza się wyłącznie z terenu ulic [...]. Tymczasem przewidziano nową drogę dojazdową prowadzącą do garażu podziemnego. W toku postępowania wyjaśniającego stanowisko w ww. sprawie - jako strony - sformułowali również S. M. i M. M.. Wyrazili obawę, że z uwagi na podniesienie terenu inwestycji o ok. 2 m. należąca do nich sąsiednia nieruchomość będzie podtapiana przez wody opadowe. Ponadto zaniepokoił ich fakt, że wyniesiony teren spowoduje, że płot, który odgradzał ich od sąsiadów, nie zabezpieczy należycie ich intymności. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania badanej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia tych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Weryfikowaną decyzją z dnia [...] września 2011 r. (Nr [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we [...] - pozwolenia na budowę wskazanego wyżej budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Teren inwestycji został natomiast objęty ustaleniami jednostek strukturalnych MW10 (od strony północnej) oraz MW8 (od strony południowej) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Oceniając wniosek Skarżących organ wskazał, że wnioskodawcy domagali się wyeliminowania z obrotu decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na postulowane niezgodności z przepisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ żądanie strony zakwalifikował w kontekście podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji jako złożone w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa. Analiza podnoszonych przez stron argumentów nie pozwala zdaniem organu na uznanie, że weryfikowana decyzja w sposób "rażący" narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze, jeżeli chodzi o podniesioną kwestie geometrii dachu budynku, istotnie uchwała przewiduje dla jednostek strukturalnych MW8 oraz MW10 dachy strome o kącie nachylenia połaci od 35° do 65°. W tym kontekście zwrócił uwagę, że przewidziana przez prawodawcę lokalnego dopuszczalna forma dachu ma na celu realizowanie polityki przestrzennej. Dlatego w żadnym zatem wypadku nie można uznać, ze w sposób kwalifikowany narusza ww. przepis koncepcja zaprezentowana przez inwestora, która przewiduje dach częściowo płaski, skoro w rzucie elewacji wyraźnie widoczne są połacie dachów stromych o kącie nachylenia 40°. Podobnie trudno doszukać się, aby projekt budowlany naruszał ustalone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy. Ww. parametr został przez prawodawcę zdefiniowany jako linia ograniczająca teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli niebędących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych wychodzących poza nią, które usytuowane są w całości poniżej poziomu terenu (§ 2 pkt 2 uchwały). Interpretując ww. przepis organ wskazał, że jego rolą jest ochrona ładu przestrzennego terenu objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem niedwuznaczną intencją prawodawcy lokalnego jest zakaz lokalizowania obiektów kubaturowych poza ww. linią. Tym samym nie stanowi rażącego naruszenia przepisów planu zlokalizowanie poza nieprzekraczalna linią zabudowy wjazdu do garażu podziemnego, czy też usytuowanie niewielkiego murku oporowego odgradzającego ten zjazd. Ponadto organ podkreślił, że nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów dotyczących komunikacji terenu. Przepisy planu nakazujące dojazd samochodem wyłącznie z terenu ulicy [...] w przypadku jednostki MW8 oraz terenów ulic [...] w przypadku jednostki MW 10 (§ 16 ust. 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 6 pkt 1 uchwały) dotyczą terenu inwestycji, a nie planowanego budynku. Nic zatem nie stoi na przeszkodzi aby projekt zagospodarowania terenu przewidział na terenie działki budowlanej wewnętrzny dojazd do ww. dróg. Wojewoda [...] nie stwierdził również, aby o kwalifikowanym naruszeniu przepisów prawa przez decyzję świadczyły zarzuty podniesione przez S. M. i M. M.. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje stosowny system kanalizacji deszczowej. Ponadto od strony wschodniej działki przewidziano filtr żwirowo-piaskowy. Organ podkreślił, że stosowanie sankcji nieważności musi uwzględniać słuszny interes inwestora, który w dobrej wierze stał się beneficjentem uprawienia wynikającego z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym stwierdzenie nieważności takiej decyzji wiązałoby się z pozbawieniem jednostki praw słusznie nabytych. Organ nadzorczy nie dopatrzył się zatem w badanej sprawie naruszenia prawa w stopniu kwalifikowanym. Nie stwierdził ażeby treść badanej decyzji godziła w całokształt przepisów stanowiących jej podstawę prawną. Nie uznał też, że decyzja wywołała dla Stron szczególnie negatywne skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Od powyższej decyzji M. G. i T. G. odwołali się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto spełnił wymogi przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, (według stanu na dzień 23 września 2011 r. - dla niniejszej sprawy). Jak wynika z akt sprawy, inwestor do wniosku z dnia 29 lipca 2011 r., dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną działką nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane, a ponadto wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lipca 2006r., nr [...]. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nie wykazała, aby w sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Zgodnie z zapisami ww. planu sporną inwestycje zaprojektowano na działce nr ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MW8 i MW 10, których przeznaczenie określa § 16 i § 18 ww. plan zagospodarowania przestrzennego. Tereny te zostały przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną - projektowany budynek to zabudowa wielorodzinna. Na terenie, o którym mowa obowiązują następujące ustalenia rozporządzenia dotyczące ukształtowania budynków i budowli: 1) obowiązująca linia zabudowy, wyznaczona jak na rysunku planu, z zachowaniem ciągłości pierzei, z możliwością wprowadzenia jednej przerwy między budynkami; 2) nieprzekraczalna linia zabudowy, która jest linią ograniczającą teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli nie będących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych wychodzących poza nią, które usytuowane są w całości poniżej terenu (§2 pkt 2, §16 ust 2 pkt. 3, § 18 ust 2 pkt. 2) - projektowany budynek respektuje wyznaczoną nieprzekraczalna linię zabudowy jakkolwiek garaż podziemny oraz wjazd do garażu wychodzą poza określoną linię zabudowy, to jednak znajdują się poniżej poziomu terenu inwestycji. Ponadto według miejscowego planu budynki nie powinny mieć więcej niż 3 kondygnacje, zaś ostatnia powinna znajdować się w stromym dachu (§16 ust 2 pkt 4, § 18 ust 2 pkt 3) - projektowana inwestycja ma 3 kondygnacje nadziemne (poziom "0", "1" i .,2" przy czym ostatnia znajduje się w stromym dachu. Dachy powinny mieć kąt nachylenia od 35 do 65 stopni (§16 ust 2 pkt 5, § 18 ust 2 pkt 4) - połać projektowanego dachu ma nachylenie ok. 40 stopni. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z analizowanego projektu zagospodarowania terenu sporny budynek mieszkalny wielorodzinny znajduje się od granic z działkami sąsiednimi w odległości: od strony północnej - w odległości ok. 6,12 m granica z działką stanowiącą ulicę [...]; od strony wschodniej - ok. 20,31 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony południowej - w odległości ok. 115,62 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony zachodniej - budynek znajduje się w ostrej granicy z działką oznaczoną w niniejszym planie symbolem 2KD - D , który stosownie do § 61 przewidziane jako został ustalony jako ulice klasy dojazdowej. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że z całą pewnością nie doszło więc w analizowanym przypadku do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zarzuty podniesione przez M. G. i T. G. w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., że zaskarżona inwestycja rażąco narusza zapisy planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...] nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy - w świetle wyżej poczynionych ustaleń. Natomiast zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu stanowi przesłankę w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tym samym stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z poglądem judykatury niedopuszczalne jest przyjęcie, że którekolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VIISA/Wa 826/04). Podsumowując powyższe rozważania, organ nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z 2003 r. Nr 33, poz. 270 oraz z 2004 r. Nr 109, poz. 1156). Skargę do sadu administracyjnego na ww. decyzję złożyli M. i T. G.. W skardze powtórzyli zarzuty podnoszone na wcześniejszych etapach sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopełnił, ich zdaniem, swoich obowiązków i nie zapoznał się z dokumentacją budowlaną inwestycji. Decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzję Wojewody odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 roku nr [...] została wydana w oparciu o nieprawdziwe przesłanki i z tego względu ja zaskarżyli. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga została oddalona. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie nieważnościowym. Postępowanie to jest szczególnym trybem postępowania administracyjnego, gdyż nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Organ nadzorczy nie rozstrzyga istoty sprawy, a stwierdzenie nieważności może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ocenia decyzję na dzień jej wydania, a stwierdzenie nieważności powoduje eliminację decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem od daty jej uchylenia (ex tunc). Stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć nie tylko całej decyzji, ale również jej części. W orzecznictwie sądowo- administracyjnym ugruntowało się stanowisko, że nie ma żadnego uzasadnienia do eliminowania z obrotu prawnego prawidłowych rozstrzygnięć w pozostałych częściach, jeżeli tylko fragmenty decyzji rażąco naruszają prawo. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 1998r. OSP 6/97) Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. mocą której organ ten po rozpatrzeniu wniosku M. G. i T. G., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia - na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" z garażem podziemnym, przy ul. [...] we [...]. Skarżący w skardze podnieśli, że w projekcie budowlanym przewidziano dla inwestycji dachy płaskie, pomimo tego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...] zezwala wyłącznie na dachy strome o kącie nachylenia połaci od 35 do 65 stopni (ostatnia kondygnacja w stromym dachu) Ponadto podnieśli, że lokalizacja wjazdu do budynku nie respektuje ustalonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy m.in. poprzez będące częścią budynku mury oporowe oraz planowaną drogę dojazdową do parkingu podziemnego, którą zgodnie art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego zalicza się do kategorii budowli, wjazd do garażu zdaniem skarżących nie znajduje się poniżej poziomu inwestycji - wybudowane mury oporowe wjazdu sięgają połowy pierwszej kondygnacji - parteru. Zarzucili też, że droga dojazdowa do garażu, która leży poza nieprzekraczalną linią zabudowy nie znajduje się poniżej poziomu terenu inwestycji Na wstępie należy odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżących. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika że inwestycję zaprojektowano na działce nr ewid [...], która znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MW8 i MW10, których przeznaczenie określa § 16 i § 18 ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Tereny te zostały przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną - projektowany budynek to zabudowa wielorodzinna. Na terenie, o którym mowa obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania budynków i budowli: 1) obowiązująca linię zabudowy, wyznaczona jak na rysunku planu, z zachowaniem ciągłości pierzei, z możliwością wprowadzenia jednej przerwy między budynkami; 2) nieprzekraczalna linia zabudowy, która jest linią ograniczającą teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli nie będących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych wychodzących poza nią, które usytuowane są w całości poniżej terenu (§2 pkt 2, §16 ust 2 pkt. 3, § 18 ust 2 pkt. 2). Odnosząc się do powyższej kwestii organy administracyjne zaznaczyły, że projektowany budynek respektuje wyznaczoną nieprzekraczalna linię zabudowy jakkolwiek garaż podziemny oraz wjazd do garażu wychodząc poza określoną linię zabudowy, to jednak znajdują się poniżej poziomu terenu inwestycji. Sąd zgadza się z tym stanowiskiem. Z wyżej przytoczonych zapisów planu wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy nie dotyczy elementów obiektów budowlanych wychodzących poza nią, ale które usytuowane są w całości poniżej terenu. Taka sytuacja dotyczy wjazdu do garażu podziemnego, który to jest usytuowany poniżej poziomu terenu. Skarżący zarzucili jednak, ze murki oporowe wjazdu wystają ponad poziom terenu do połowy kondygnacji parteru i stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zdaniem Sądu rozwiązanie przyjęte w projekcie, nie stoi jednak w sprzeczności z prawem budowlanym, gdyż murku tego nie można zaliczyć w części wystającej ponad poziom gruntu za konstrukcję oporową wymienioną w art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu jest to forma balustrady zabezpieczającej od przestrzeni otwartej, która odgradza ciąg pieszy od pochyłego wjazdu do garażu, gdyż murek ten taką właśnie pełni funkcję. Co więcej zdaniem Sądu przyjęcie takiego rozwiązania jest konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa osób pieszych, które korzystając z chodnika, znajdującego się powyżej i tuż za wjazdem do garażu, mogły by być narażone na upadek z wysokości kilku metrów. Wykonanie balustrady odradzającej teren spadku wjazdu do garażu od ciągu komunikacji pieszej jest zatem w pełni uzasadnione względami bezpieczeństwa, natomiast kwestią techniczną pozostaje, czy byłaby to balustrada z pełnych elementów (cegły), czy też balustrada np. z elementów metalowych. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewidują jedynie maksymalny prześwit lub wymiar otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady, zatem balustrada może być wykonana z elementów pełnych. Wysokość takiej balustrady określona jest w § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który wskazuje na wysokość min. 1,1 m. przy urządzeniach tego typu, co jest zgodne z wysokością balustrady w omawianym budynku. Przepis ten wskazuje także, że wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych balustrady powinno zapewniać skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. Rozwiązania projektowe warunki te spełniają. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że nie jest niezgodne z planem usytuowanie komunikacji z budynkiem poprzez ciąg jezdny z kratki eko w przypadku jednostki MW8. Plan w § 16 ust. 6 pkt 1 przewiduje w przypadku jednostki MW8 dojazd samochodem wyłącznie z terenu ulicy [...]. Taki zapis nie stoi w sprzeczności z rozwiązaniem przyjętym w projekcie. Faktycznie dojazd do budynku został zaprojektowany z terenu ulicy [...] poprzez ciąg komunikacyjny. Zdaniem Sądu intencją autorów planu było zakazanie dojazdu do tej części budynku bezpośrednio z ulicy [...], stąd zapis nt dojazdu samochodem wyłącznie z terenu "wewnętrznej" ulicy [...]. Jednak szczegółowe rozwiązanie komunikacji poprzez bezpośredni wjazd do budynku z ulicy [...], czy za pośrednictwem ciągu komunikacyjnego z kratki eko jest kwestią drugorzędną, dotyczącą sprawy zagospodarowania terenu. Należy pamiętać, że zapisy planu są co do zasady ogólne, tym samym przepisy planu nakazujące dojazd samochodem wyłącznie z terenu ulicy [...] w przypadku jednostki MW8 oraz terenów ulic [...] w przypadku jednostki MW 10 (§ 16 ust. 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 6 pkt 1 uchwały) dotyczą terenu całej inwestycji składającej się z kilku budynków, a nie tylko budynku obecnie omawianego. Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, aby projekt zagospodarowania terenu przewidział na terenie działki budowlanej wewnętrzny dojazd do ww. dróg. Tym samym zaproponowanie rozwiązania dojazdu do budynku (zarówno w części [...] i zrezygnowanie z dojazdu do części budynku [...] z ulicy [...] – [..]) poprzez jeden zjazd i wewnętrzną ulicę komunikującą się z ulicą [...] jest zgodne z planem. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących dachu wskazać należy, że według miejscowego planu budynki nie powinny mieć więcej niż 3 kondygnacje, zaś ostatnia powinna znajdować się w stromym dachu (§16 ust 2 pkt 4, § 18 ust 2 pkt 3) - projektowana inwestycja ma 3 kondygnacje nadziemne (poziom "0", "1" i "2" przy czym ostatnia znajduje się w stromym dachu (zaznaczone na rysunku przekrojowym nr A9). Dachy powinny mieć kąt nachylenia od 35 do 65 stopni (§16 ust 2 pkt 5, § 18 ust 2 pkt 4) - połać projektowanego dachu ma nachylenie ok. 40 stopni (zaznaczono to na rysunkach przekrojowych). Konstrukcja dachu inwestycji faktycznie jest zaprojektowana w ten sposób, że część dachu ma charakterystykę stromą o kącie 40 st., a część płaską. Przewidziana przez plan zagospodarowania miejscowego dopuszczalna forma dachu ma na celu realizowanie polityki przestrzennej (ładu przestrzennego). Dlatego zatem w żadnym wypadku nie można uznać, że w sposób kwalifikowany narusza ww. przepis koncepcja zaprezentowana przez inwestora, która przewiduje dach częściowo płaski, skoro w rzucie elewacji wyraźnie widoczne są połacie dachów stromych o kącie nachylenia 40°. Tym samym Sąd stwierdza, że jest to naruszenie przepisów prawa, które jednak z uwagi na kompromisowy charakter (częściowo stromy dach zgodny z planem) nie może zostać zaliczone do kwalifikowanego naruszenia, a wiec rażącego (jednoznacznego i oczywistego), które mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przechodząc do dalszego omówienia zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, według stanu na dzień 23 września 2011 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Realizując normy ww. przepisu inwestor do wniosku z dnia 29 lipca 2011 r., dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, a ponadto wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rozbudowę odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przeanalizowały dokumentację projektową zatwierdzoną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Analiza ta nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu budynek mieszkalny znajduje się od granic z działkami sąsiednimi w odległości: od strony północnej - w odległości ok. 6,12 m granica z działką stanowiącą ulicę [...]; od strony wschodniej - ok. 20,31 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony południowej - w odległości ok. 115,62 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony zachodniej - budynek znajduje się w ostrej granicy z działką oznaczoną w niniejszym planie symbolem 2KD - D , który stosownie do § 61 przewidziane jako został ustalony jako ulice klasy dojazdowej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do rażącego na ruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd podzielił stanowisko organów administracyjnych, że w sprawie nie można stwierdzić, aby decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto, nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.