VII SA/Wa 62/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. zażalenia E. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 62/16 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić zażalenie E. R., nazywana dalej "skarżącą" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2015 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącej od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r., pozostawiającego bez rozpoznania wniosek E. R. o przyznanie prawa pomocy. Odpis postanowienia doręczono skarżącej w dniu 15 listopada 2016 r. wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia. W dniu 28 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy przede wszystkim wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy jej art. 2, w sprawach wszczętych od tej daty, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. W niniejszej sprawie jakkolwiek skarżąca została pouczona przez Sąd o tym, że ma prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 18 października 2016 r., to obecnie obowiązujące przepisy ustawy procesowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., takiej możliwości nie przewidują. W tym stanie rzeczy, błędne pouczenie strony przez sąd nie kreuje prawa strony do wniesienia zażalenia. Podlega ono zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.