VII SA/Wa 622/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Plus GSM Nr [...] "[...]" gm. S. na działce o nr ewid. [...]. Po rozpatrzeniu wniosku E. I. z dnia 14 stycznia 2008r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2003r. nr 271, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2008 r., znak [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]4 listopada 2003 r. W uzasadnieniu organ podał, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowiących podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Decyzja powyższa została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, nie jest niewykonalna, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Organ wskazał również, iż zgodnie z ustaleniami planu obowiązującego w dniu wydania decyzji dla terenu objętego inwestycją przewidziano możliwość lokalizacji obiektów służących działalności usługowo – produkcyjnej, których uciążliwość nie mogła wykraczać poza teren działki inwestora. Odnosząc się do zarzutów wniosku organ podał, iż w jego ocenie przekroczenie przez stację bazową telefonii komórkowej promieniowania o dopuszczalnej gęstości mocy poza teren działki inwestora nie narusza rażąco przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z części opisowej Raportu oddziaływania na środowisko wynika bowiem, że obszary promieniowania występują w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. Ponadto organ wyjaśnił, że decyzja została wydana na podstawie Prawa budowlanego, po ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, a tym samym został spełniony wymóg udziału społeczeństwa przed wydaniem pozwolenia na budowę przewidziany w art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] po rozpoznaniu wniosku E. I. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia [...] października 2008 r. dotyczącą braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. I. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9 ,11, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. W skardze podniesiono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja oznaczonego symbolem [...] ustalono, że uciążliwość wynikająca z działalności usługowo-produkcyjnej nie może wykraczać poza granice działki. Natomiast w niniejszej sprawie organ uznał, że uciążliwości wykraczają poza granice działki, lecz nie jest to jego zdaniem rażące naruszenie planu przestrzennego. Zdaniem skarżącego jest on stroną postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący powołując się na art. 143 kodeksu cywilnego nie zgadza się z opinią organu, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością w miejscach dostępnych dla ludności, czyli około 2,1 metra nad niezabudowanym obszarem oraz 2,1 metra nad dachem budynku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrolowana przez Sąd decyzja zapadła w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 16 k.p.a., ustanawiającym jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji ostatecznych - uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych, dlatego też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w powyższym przepisie. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 Kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena zaistnienia przesłanki określonej w pkt 2 art. 156 § 1 Kpa, przewidującej jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji wydanie jej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Do rażącego naruszenia prawa dochodzi więc wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa. Przy czym przez rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego była decyzja o pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w zależności od rodzaju inwestycji oraz jej oddziaływania na środowisko, poprzedzone jest z reguły koniecznością uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji, szeregu uzgodnień, opinii, w tym również wydawanych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska. W toku tego postępowania zapadają decyzje i postanowienia, które, jeśli są ostateczne, wiążą organy architektoniczno budowlane. Oznacza to, iż przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ zobowiązany jest uwzględnić rozstrzygnięcia zawarte w tych aktach administracyjnych. Z akt sprawy wynika, iż, jak trafnie przyjął organ nadzoru budowlanego, inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nie naruszała art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis stanowi, że pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Postępowanie takie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 32 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, zaś Wojewoda [...] uzgodnił projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i raport oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony środowiska w decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. uzgodnił projekt inwestycji. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu inwestycja nie naruszyła również zapisów planu miejscowego obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z zapisów planu wynikało, iż teren inwestycji był przeznaczony pod działalność produkcyjną i usługową, z ograniczeniem ewentualnej uciążliwości do granic działki inwestora. Ponieważ jedyna uciążliwość w rozumieniu ustawy Prawo Ochrony Środowiska, jak wynika z zapisów Raportu oddziaływania na środowisko, wiąże się z przekroczeniem elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, rozważenia wymagało, czy promieniowanie w miejscach niedostępnych ludziom, a zatem uciążliwe również tylko w tym obszarze narusza zapisy planu, i tym samym art. 34 ust. 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Raport oddziaływania inwestycji na środowisko wskazuje, iż przekroczenie promieniowania wynikającego z działania stacji bazowej nie będzie występowało w miejscach działalności człowieka. Uznać zatem należy, iż promieniowanie to nie jest uciążliwe w rozumieniu zapisów planu miejscowego. Nie ogranicza bowiem możliwości zagospodarowania terenów wokół stacji bazowej, nie wpłynie również na komfort zamieszkania w pobliżu stacji bazowej. Wbrew zatem stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestycja nie narusza zapisów planu miejscowego, i tym samym nie został naruszony przepis art. 34 ust. 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu prawa, to tym samym nie mogła mieć miejsca jego kwalifikowana postać jaką jest rażące naruszenie prawa. Zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych, zwłaszcza, ze nie zostały one uzasadnione. W ocenie Sądu organ oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, zakreślonym zakresem postępowania nieważnościowego. Skarżący nie wskazał, jakie okoliczności i jakie dowody nie zostały przez organ uwzględnione. Ogólnikowe sformułowanie zarzutów również Sądowi uniemożliwia ocenę ich zasadności. Uzasadnienie zarzutów stanowi polemikę ze stanowiskiem organu, bez wskazania przepisów, które w ocenie skarżącego zostały naruszone w sposób rażący. Przywołane przez skarżącego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadły w innym stanie faktycznym, i dotyczą określenia przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie prawa skarżącego jako strony w postępowaniu nieważnościowym nie były kwestionowane. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. jest zgodna z prawem. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Plus GSM, jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 nie są dotknięte żadną z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Z tych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.)