VII SA/Wa 622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w O. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB) z dnia [...] października 2010 r. nr [...] - stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej PINB w O.) z dnia [...] października 2009 r. znak [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" rozbiórkę wykonanego ogrodzenia na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] oraz rozbiórkę wbudowanych słupków stalowych z dwuteowników w narożach ciągu komunikacyjnego z ulicą osiedlową, zlokalizowanych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w O. - utrzymał w mocy zaskarżoną. Z akt administracyjnych wynika, że PINB w O. zawiadomieniem z dnia 21 września 2009 r. znak [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych robót ogrodzeniowych na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] zlokalizowanych w rejonie ul. [...] w O. i budowy ogrodzenia obejmującego parking samochodowy. W wyniku prowadzonego postępowania PINB w O. decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" na podstawie art. 49b ust. 1, art. 52 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) rozbiórkę wykonanego ogrodzenia na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] oraz rozbiórkę wbudowanych słupków stalowych z dwuteowników w narożach ciągu komunikacyjnego z ulicą osiedlową zlokalizowanych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w O., w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. [...] WINB decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" - stwierdził nieważność powyższej decyzji PINB w O. z dnia [...] października 2009 r. znak [...]. W uzasadnieniu [...] WINB wskazał, że wadą prawną decyzji organu stopnia podstawowego jest rażące naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Zauważył, iż PINB w O. uzasadniając konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki powołał się na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje na terenie działki nr ew. [...] w O. realizacji jakichkolwiek obiektów (budynków, urządzeń i ogrodzeń) substandardowych i tymczasowych, poza obiektami niezbędnymi na czas remontów i budów. Jednocześnie jednak PINB w O. nie odniósł się do treści ww. zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście dookreślenia w jego treści cech, jakimi muszą charakteryzować się obiekty objęte zakazem wznoszenia. A zatem, organ nie wykazał, iż sporna inwestycja ma charakter substandardowy lub tymczasowy, a tylko w takim przypadku, w ocenie [...] WINB, uzasadnione byłoby powołanie się na przesłankę zawartą w art. 49b Prawa budowlanego, uniemożliwiającą legalizację ww. inwestycji. Organ I instancji dostrzegł również rozbieżność zawartą w decyzji organu stopnia podstawowego, polegającą na wskazaniu w uzasadnieniu braku podstaw do legalizacji inwestycji na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., gdy tymczasem podstawę prawną objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji stanowi art. 49b cytowanej ustawy. Ponadto organ stwierdził, iż nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa określenie terminu rozbiórki orzeczonej na podstawie art. 49b ww. ustawy. Od powyższej decyzji [...] WINB odwołanie wniosła w ustawowym terminie Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w O. Strona skarżąca podała, że sprawa ogrodzenia była szeroko konsultowana z władzami miasta, strażą pożarną i mieszkańcami osiedla, którzy wydali negatywną ocenę. Stwierdzono, że wykonane ogrodzenie nie przynosi żadnych korzyści dla inwestora, natomiast wywołało ono konflikt wśród mieszkańców osiedla. Odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa stwierdziła, iż likwidacja ogrodzenia umożliwiła mieszkańcom dostęp do klatek schodowych, zaś wykonanie decyzji stworzyło lepsze warunki dojazdu dla straży pożarnej, pogotowia ratunkowego i innych służb specjalistycznych. Ponadto zarzuciła, że przy budowie spornego ogrodzenia nie stosowano się do przepisów ustawy Prawo budowlane oraz do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. Zauważyła także, iż decyzja została już wykonana przez inwestora w kwietniu 2010 r., a przed wydaniem decyzji organ I instancji powinien zgromadzić materiał dowodowy, w szczególności badając sprawę na miejscu. Rozpatrując odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w O., GINB stwierdził w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...], że PINB w O. wydając decyzję z dnia [...] października 2009 r. - w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] oraz wbudowanych słupków stalowych - nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, jak również w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Podkreślił, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy oraz obliguje właściwy organ do wyeliminowania z obrotu prawnego badanej decyzji. Organ II instancji podał, iż w przedmiotowej sprawie PINB w O., uzasadniając konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki spornej inwestycji i brak możliwości jej legalizacji, przywołał § 49 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], który zakazuje na terenie działki o nr ew. [...] w O. realizacji jakichkolwiek obiektów (budynków, urządzeń i ogrodzeń) substandardowych lub tymczasowych, poza obiektami niezbędnymi na czas remontów i budów. Organ powiatowy nie wykazał jednak, że sporna inwestycja ma charakter substandartowy lub tymczasowy, a tylko w takim przypadku uzasadnione byłoby powołanie się na przesłankę zawartą w art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uniemożliwiającą legalizację ww. inwestycji. GINB zauważył, że nakaz rozbiórki podjęty w trybie art. 49 b ust. 1 jest jedną z najdalej idących sankcji prawnych w granicach przepisów Prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki prawne. Z tego względu nie można nadużywać tego przepisu bądź stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy. W ocenie organu odwoławczego, PINB w O. nie wykazał, iż w stosunku do przedmiotowej inwestycji zachodzą przesłanki określone w art. 49 b ust. 1, jak również nie określił, iż brak jest podstaw do legalizacji spornej inwestycji na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, pomimo iż podstawą swojej decyzji uczynił art. 49 b ust. 1 tej ustawy. GINB wskazał również, że art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje podstaw do orzekania o terminie rozbiórki w decyzji ją nakazującej. Ustalenie terminu wykonania decyzji orzekającej rozbiórkę powinno nastąpić w postępowaniu egzekucyjnym, a decyzja nakazująca rozbiórkę podlega wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna. Oznacza to, iż decyzja o nakazie rozbiórki orzekająca o terminie rozbiórki jest w tej części dotknięta wadą nieważności, jako wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, PINB w O. wydając decyzję z dnia [...] października 2009 r. znak [...] - nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" rozbiórkę wykonanego ogrodzenia na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] oraz rozbiórkę wbudowanych słupków stalowych z dwuteowników w narożach ciągu komunikacyjnego z ulicą osiedlową zlokalizowanych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w O., w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji - rażąco naruszył art. 7, 77 k.p.a. i 49 b ust. 1 Prawa budowlanego. Tak więc wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego. Ponadto GINB zauważył, że organ wojewódzki w swojej decyzji wskazał błędną podstawę rozstrzygnięcia, powołując się na art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, iż art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy on przypadku, gdy decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, co na gruncie rozpatrywanej sprawy nie miało miejsca. Mając na uwadze treść sentencji decyzji [...] WINB odpowiadającej brzmieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również stanowi faktyczno - prawnemu, GINB uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji [...] WINB. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w O. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła, że przy budowie spornej inwestycji nie zastosowano się do przepisów Prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. Podała, iż roboty budowlane wykonane były bez udziału geodety, częściowo na gruncie strony skarżącej. Ogrodzenie zablokowało dojazd mieszkańcom do 4 klatek schodowych (45 rodzin), utrudniło dojazd dla straży pożarnej, pogotowia ratunkowego i innych służb specjalistycznych. Wbetonowane dwuteowniki zablokowały również dojazd mieszkańcom do bloku 6 klatkowego przy ul. [...] (70 rodzin) Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Ponadto słupy wbetonowane w środek ciągu komunikacyjnego były zagrożeniem dla dzieci i osób poruszających się na rowerach. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z pismem Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta O., działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] i [...] zlokalizowane przy ul. [...] znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w O. z dnia [...] marca 2006 r. (publikacja: Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.). Zgodnie z ustaleniami tego planu, przedmiotowe nieruchomości usytuowane są na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną - symbol w planie MWU-7. Art. 49 ust. 4 pkt 7 ww. planu zakazuje zaś realizacji na tym terenie jakichkolwiek obiektów (budynków, urządzeń, ogrodzeń) substandartowych i czasowych, poza obiektami niezbędnymi na czas remontów i budów. Ponadto w myśl ustaleń planu zagospodarowania, prowadzenie ciągów komunikacji kołowej i pieszej powinno kierować się zasadą ich drożności (zakaz zabudowy i przegradzania) oraz obowiązkiem zapewnienia czytelnych połączeń komunikacyjnych zarówno komunikacji pieszej jak i kołowej, z zachowaniem odpowiednich parametrów dla dróg wewnętrznych i ciągów pieszych. Skarżąca stwierdziła, że sprawa wykonanego ogrodzenia szeroko konsultowana była z władzami miasta, prokuraturą, policją, strażą pożarną, radą osiedla i zainteresowanymi mieszkańcami. Stwierdzono, że wykonane ogrodzenie nie przynosi żadnych korzyści dla inwestora, a jedynie wywołało konflikt wśród mieszkańców osiedla oraz stworzyło duże zagrożenie bezpieczeństwa dla mieszkańców. W ocenie strony skarżącej, stawiany przez GINB zarzut, że nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie odpowiada rzeczywistości, gdyż dokonano kilkukrotnych oględzin wykonanego ogrodzenia oraz sporządzono protokoły z tego postępowania. Ponadto skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa podała, iż w wyniku uprawomocnienia się ww. decyzji PINB, Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" dokonała rozbiórki spornego ogrodzenia oraz zlikwidowała słupki w ciągach komunikacyjnych, o czym poinformowała pisemnie organ. Również PINB o wykonaniu decyzji powiadomił [...] WINB. W ocenie skarżącej, wszelkie aspekty sprawy były szczegółowo analizowane. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] października 2010 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji PINB w O. z dnia [...] października 2009 r. znak [...], nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" rozbiórkę wykonanego ogrodzenia na granicy działki o nr ewid. [...] i [...] oraz rozbiórkę wbudowanych słupków stalowych z dwuteowników w narożach ciągu komunikacyjnego z ulicą osiedlową, zlokalizowanych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w O. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten umożliwia kontrolę również ostatecznych decyzji administracyjnych, co stanowi wyjątek od zasady zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem. Organ nadzorczy nie rozstrzyga istoty sprawy, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona jakakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). W przedmiotowej sprawie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja PINB w O. z dnia [...] października 2009 r. znak [...] nakazująca rozbiórkę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., aczkolwiek z innych przyczyn, niż dostrzeżone przez organy obu instancji. Materialnoprawną podstawę ww. decyzji PINB w O. stanowił art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. A zatem, tryb ten może zostać zastosowany wyłącznie do takich obiektów budowlanych lub ich części, których wzniesienie zostało objęte obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi, przewidzianym w art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także obiektów, wobec budowy których organ wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 lub art. 30 ust. 6 cytowanej ustawy. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Budowa ogrodzeń, które nie są usytuowane od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń niższych, niż 2,20 m nie wymaga dokonania zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę, o czym stanowi art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, podkreślić należy charakter obiektu budowlanego, wobec którego organ nadzoru budowlanego orzekł nakaz rozbiórki. Obiekt ten stanowiło ogrodzenie znajdujące się na granicy dwóch działek wewnętrznych, tj. działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...], usytuowanych na obszarze osiedla budynków wielorodzinnych, zlokalizowanych w rejonie ulicy stanowiącej drogę wewnętrzną, tj. ul. [...] w O. oraz wbudowane w narożach ciągu komunikacyjnego z ulicą osiedlową, zlokalizowane w rejonie ul. [...] w O. słupki stalowe z dwuteownika NP 120. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby ww. ulica stanowiła drogę publiczną. Świadczy o tym również zapis znajdujący się w protokole rozprawy (vide k. 94 akt sądowych), zgodnie z którym pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż w najbliższym czasie droga wewnętrzna ma stać się drogą publiczną. Ponadto, z akt sprawy nie wynika także, aby sporne ogrodzenie przewyższało dopuszczalną przepisami prawa wysokość 2,20 m. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki została wydana z rażącym naruszeniem art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, jako dotycząca obiektu nie podlegającego obowiązkowi zgłoszenia zamiaru jego budowy, ani też obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ organ nadzoru budowlanego zastosował nieprawidłowy tryb postępowania, decyzja nakazująca rozbiórkę nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na marginesie wskazać trzeba, iż decyzja rozbiórkowa obarczona była ponadto wadą nieważności w części orzekającej o terminie rozbiórki. Przepis art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego nie przewiduje bowiem możliwości ustalenia terminu wykonania decyzji wydanej na jego podstawie. Tym samym, w tej części decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana bez podstawy prawnej, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do stanowiska organu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, iż co do zasady naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - w tym art. 7, 77 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, lecz jest podstawą do uruchomienia innego trybu nadzwyczajnego, tj. wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podstawa ta odnosi się do sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Kwestia usytuowania obiektu powinna być zatem badana w innym postępowaniu. Jednocześnie wskazać należy, iż przy badaniu zgodności z prawem kwestionowanej decyzji należy uwzględnić stan faktyczny i prawny sprawy obowiązujący w dacie jej wydania. Z tej przyczyny bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało rozebrane przez inwestora przed wydaniem decyzji przez organ nadzorczy, co podniosła strona skarżąca. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.