VII SA/Wa 623/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. Z. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, łącznie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – uchylił zaskarżoną decyzję. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2011 r. przyznano M. P. i P. P. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała, że pełnomocnikiem została wyznaczona r. pr. J. Z. Pismem z dnia 11 października 2011 r. pełnomocnik poinformował o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zgodnie z załączonym do ww. pisma zestawieniem kosztów. W zestawieniu tym pełnomocnik podał, iż z tytułu czytania i analizy akt sprawy poniósł koszty w kwocie 500 zł, z tytułu ustalenia niezbędnych faktów i dowodów na ich poparcie w kontakcie ze stroną – 500 zł oraz z tytułu przygotowania stanowiska – 500 zł, co łącznie stanowi kwotę 1.500 zł. Wskazanych kwot poniesionych kosztów pełnomocnik w żaden sposób nie udokumentował ani nie uprawdopodobnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł, a w drugiej instancji – za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jednak w żaden sposób nie wykazał, aby poniesione przez niego koszty przekroczyły należną stawkę określoną w przepisach cytowanego rozporządzenia. Pełnomocnik nie udowodnił, aby kontakt ze stroną lub przeglądanie akt sprawy w czytelni sądu wiązały się z podjęciem wyjątkowego trudu oraz wymagały poczynienia znacznych nakładów finansowych. Ponadto, sporządzona opinia o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest obszerna, a zatem nie wymagała dodatkowego nakładu pracy, z którym wiązałoby się poniesienie kosztów wyższych, niż przewidziane w przepisach prawa. Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji postanowienia.