VII SA/Wa 626/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Kontrolowana przez Sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. została wydana po ponownym rozpatrzeniu wniosku W.S. o cofnięcie odwołania w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008r. sygn. akt VIISA/Wa61/08. Wyrokiem w/w Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2007r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r., którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Urząd Gminy L. z dnia [...] listopada 1973r. udzielającej J. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce [...] w K. Od tejże decyzji W. S. wniosła odwołanie, które następne wycofała. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż z treści pism skarżącej wynikało, iż wolą jej jest cofniecie odwołania jednocześnie z mocy art. 137 kpa organ nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Sąd zwrócił uwagę, ze organ odwoławczy winien poddać kontroli decyzję organu I instancji w aspekcie naruszenia prawa jak i naruszenia interesu społecznego. Cofnięcie odwołania w razie oceny, że prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, nie mogłoby wywołać skutków prawnych. Dlatego też Sąd wskazał, że w toku dalszego postępowania organ odwoławczy powinien dokonać oceny zaskarżonej decyzji nie tylko w kontekście jej legalności (zgodności z prawem), ale także jej celowości (zgodności z interesem społecznym). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2009r. ponownie umorzył postępowanie odwoławcze wskazując w uzasadnieniu, że cofnięcie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Badana przez organ Wojewódzki decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1973r. nie zawiera żadnej z wad prawnych, w tym wady rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) obligujących do stwierdzenia jej nieważności. W szczególności podnoszona przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności okoliczność, że pozwolenie na budowę zostało wydane jedynie na rzecz jej męża J. S. – który w oświadczeniu z dnia 19 października 1973r. wskazał, że jest właścicielem działki [...] w rzeczywistości stanowiącej współwłasność ich obojga – nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Według przeważającego w doktrynie poglądu do czynności zwykłego zarządu należy nabywanie przez jednego z małżonków własności rzeczy ruchomych, a także nieruchomości i innych praw majątkowych, jeżeli w związku z tym nie dochodzi do uszczuplenia majątku wspólnego. Ponadto budynek mieszkalny, jako część składowa nieruchomości nie stanowi odrębnego przedmiotu własności (art. 47 w zw. z art. 48 kc) wobec czego W. S. jest także właścicielką (oprócz inwestora) przedmiotowego budynku. W skardze do sądu W. S. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 9, 10, 7, 77, 86, 107 § 3 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zaskarżona zaś decyzja prawa nie narusza. Organ orzekał będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008r. w sprawie sygn. akt VIISA/Wa 61/08. Skarżąca dokonała niewątpliwie skutecznego cofnięcia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. pismem które wpłynęło do organu 22 października 2007r. w którym prosiła o anulowanie wcześniejszych pism "cofających cofnięcie" odwołania. Zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2008r. organ odwoławczy winien dokonać w tej sytuacji oceny decyzji z dnia [...] listopada 2006r. w kontekście legalności (zgodności z prawem), a także celowości (zgodności z interesem społecznym). Oceniana decyzja Wojewody [...] odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Urząd Gminy L. z dnia [...] listopada 1973 udzielającej J. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce w K. Dokonując w/w oceny organ stwierdził, że decyzja nie zawiera wad prawnych i nie powoduje naruszenia interesu społecznego. W ocenie organu inwestor J. S., jako współwłaściciel działał w interesie małżonka, a budynek skoro stanowi część składową nieruchomości stanowi także współwłasność skarżącej. Wojewoda [...] w postępowaniu nadzwyczajnym analizował decyzję o pozwoleniu z dnia [...] listopada 1973r. i ustalił, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa budowlanego ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961r. (Dz. U. z dnia 13 lutego 1961). W szczególności w myśl art. 45 § 1 pkt 2a Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973r. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor był zobowiązany dołączyć wypis z operatu ewidencji gruntów lub inny dokument stwierdzający prawo do dysponowania działką. Oświadczenie złożone przez J. S. wykazywało jego prawo do nieruchomości co było zgodne z prawdą, natomiast inwestor nie twierdził, że jest wyłącznym właścicielem nieruchomości. W tej sytuacji organ był władny wydać pozwolenie jedynie na tego małżonka, który miał zamiar inwestycyjny (§12 wskazywał, że inwestorem jest jednostka uprawniona do dysponowania środkami finansowymi na realizację inwestycji i realizująca tą inwestycję). Inwestor prywatny mógł dokonać zgodnie z obowiązującymi przepisami inwestycji budowlanych na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych własnych i rodziny. W tej sytuacji rozporządzanie przez jednego z małżonków nieruchomością na cele budowlane było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i nie przekraczało czynności zwykłego zarządu majątkiem wspólnym i nie doprowadziło bowiem do uszczuplenia tego majątku. W związku z tym nie było wymagane uzyskanie zgody na budowę również od drugiego z małżonków. Udziały małżonków nie są określone i każdy z nich mógł bez ograniczeń w ramach zwykłego zarządu majątkiem wspólnym rozporządzać nieruchomością na cele budowlane bez zgody drugiego współmałżonka. Jedynie w sytuacji uszczuplenia majątku wspólnego można by mówić o przekroczeniu zwykłego zarządu majątkiem wspólnym. Należy nadmienić, że ochrona naruszenia praw współwłaściciela (współwłasności małżeńskiej – w tym przypadku) należy do sfery prawa cywilnego i może być dochodzona przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).