VII SA/Wa 626/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) września 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na działkach położonych w (...) przy ul.(...), oznaczonych. nr geod. (...) i (...) i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. budynku, wstrzymanych postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia (...) września 2010 r. Prezydent Miasta (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. L. (...) dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na ww. działkach przy ul.(...) w (...), przy granicy z działkami o nr geod. (...) i (...). Decyzją z dnia (...) listopada 2010 r. Wojewoda (...), po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) a inwestor przystąpił do realizacji inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2010 r. wniosła M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 565/11 skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...). W dniu 10 czerwca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...) wstrzymał prowadzone roboty budowlane na budowie budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na wskazanych działkach przy ul. (...) w (...) uznając, że są one prowadzone z odstępstwami od projektu, a następnie decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) nakazał inwestorowi przedłożenie projektu zamiennego. W związku z wyrokiem Sądu oraz działaniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta (...), Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) października 2011 r. uchylił pozwolenie na budowę, a Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...), na podstawie art. 51 pkt. 4 Prawa budowlanego, zatwierdził zamienny projekt budowlany omawianej inwestycji i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Nałożył też na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. uznał zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za prawidłową i utrzymał ją w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2012 r. wniosła M. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1548/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 565/11 uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2010 r. a organ Wojewódzki decyzją z dnia (...) października 2011 r. uchylił pozwolenie na budowę z dnia (...) września 2010 r. Prezydenta Miasta (...). Z kolei Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji wszczęte w dniu 19 maja 2011 r. postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego i zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było już w sytuacji, gdy inwestor nie dysponował zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę. Sąd zaznaczył przy tym, że inwestor – A. L. przedłożył wymagany projekt budowlany zamienny w dniu 19 października 2011 r. a więc już po uchyleniu przez Wojewodę pozwolenia na budowę Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...) zatwierdził dokumentację przedłożoną przez inwestora i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. Organ I instancji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (tj. obowiązek sporządzenia przedstawienia projektu budowlanego zamiennego) i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego". Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja zapadła mimo, że pozwolenie a przede wszystkim zatwierdzenie projektu zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ zarówno I jak i II instancji nie odniósł się do tego, a przecież w chwili zatwierdzania projektu zamiennego i zezwalania na wznowienie robót budowlanych inwestor nie dysponował już zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budowę. Oczywiście nie można postawić znaku równości pomiędzy inwestorem, który posiada decyzję o pozwoleniu na budowę, a inwestorem, który w ogóle nie wystąpił do organu o wydanie mu pozwolenia na budowę biorąc pod uwagę treść art. 48 Prawa budowlanego w którym ustawodawca użył określenia "bez wymaganego pozwolenia na budowę", a nie "bez ostatecznego pozwolenia". W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że sprawa powinna dalej toczyć się w trybie art. 51 Prawa budowlanego, jednakże organ nadzoru budowlanego, wiedząc o zmianie stanu prawnego wstrzymanej inwestycji i mając w obrocie prawnym własną decyzję wydana na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 3 wydając kolejną decyzję w procesie dostosowywania inwestycji do stanu zgodnego z prawem, nie może przejść na tym do porządku dziennego i po prostu zatwierdzić projekt zamienny. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do dokonania ustaleń faktycznych, które pozwalałyby jednoznacznie ocenić, czy zaistniały podstawy prawne do zakończenia postępowania naprawczego poprzez zatwierdzenie przedłożonego projektu i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych czy należy jednak przeprowadzić ponownie postępowanie akcentując konieczność dokonywania samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w powyższym zakresie, przy założeniu, że niedopuszczalne jest proste odesłanie do przedłożonych wcześniej uzgodnień, ekspertyz i opinii. W takiej sytuacji projekt powinien być oceniony art. 34 ust. 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ponieważ projekt budowlany powinien spełniać wszystkie wymagania określone przepisami prawa budowlanego . W przypadku, gdy decyzja zatwierdzająca projekt i udzielająca pozwolenie na budowę utraci swój byt prawny to decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 4 spełniać musi identyczne wymagania prawne, co decyzja pierwotna o pozwoleniu na budowę, również w odniesieniu do projektu budowlanego. Musi również uwzględniać interesy wszystkich stron postępowania, w pełnym zakresie. Organ, zatwierdzając projekt budowlany winien sprawdzić, w jakim zakresie projektowana inwestycja oddziaływuje na teren sąsiedni, a więc na interesy osób trzecich. Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by organy administracyjne dokonały sprawdzenia, czy rzeczywiście w zakresie pełnego projektu budowlanego interesy osób trzecich zostały zagwarantowane. Stwierdzenie organu odwoławczego, że oceny, czy przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z przepisami i zatwierdzoną zamienną dokumentacją budowlaną organ nadzoru budowlanego dokona na etapie dopuszczenia inwestycji do użytkowania jest w kontekście powyższych rozważań nie do przyjęcia, skoro nie ma w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, zawierający m. innymi niezbędne opinie i uzgodnienia. Organ nadzoru budowlanego nie miał zatem podstaw do przeprowadzenia w tym zakresie prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, ponieważ postępowanie nie dostarczyło podstaw do ustalenia w jakim zakresie przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym dokumenty odnoszą się do całego projektu budowlanego. Kwestie te nie były przedmiotem analiz organów. Znajdujący się w aktach sprawy materiał nie dawał bowiem organom podstaw do oceny, że przedłożony projekt zapewnia realizację inwestycji zgodnie z wymaganiami wymagania określone przepisami prawa budowlanego. Jak wynika z powyższego, organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, czym naruszyły art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a w zakresie prawa materialnego naruszyły przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdzając projekt zamienny nie odpowiadający prawu. Sąd zalecił aby przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy, organy administracji wzięły pod uwagę konieczność wyeliminowania stwierdzonych uchybień, a po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania, z uwzględnieniem wymagań określonych zarówno w przepisach prawa materialnego jak i procedury administracyjnej, powtórnie ocenią, czy przedłożone i uzupełnione przez inwestora dokumenty dadzą podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Po wyroku Sądu, powtórnie rozpatrując sprawę, organ I instancji przeprowadził w dniu 4 czerwca 2013 r. czynności kontrolne w celu ustalenia stanu zaawansowania robót budowlanych przy spornym budynku. Ustalono, że do całkowitego zakończenia budowy pozostały następujące roboty: montaż dźwigu osobowego, montaż osprzętu elektrycznego, wykonanie okładzin siennych i podłogowych w pomieszczeniach sanitarnych. Następnie w dniu 19 lipca 2013 r. inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu zamiennego. W dniu (...) września 2013 r. . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...), na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na działkach położonych w (...) przy ul. (...), oznaczonych nr geod.(...) i (...) i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. budynku, wstrzymanych postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. Jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Odnosząc się do uwag złożonych w toku postępowania przez skarżącą odnośnie wysokości budynku, organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wysokość budynku zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wysokość budynku służąca do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej płożonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie przedmiotowej inwestycji maksymalna wysokość zabudowy powinna wynosić 12,0 m i 3 kondygnacje, natomiast w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym projektant przewidział wysokość 11,94 m mierzoną do kaletnicy budynku. Odnosząc się do kwestii parkingów i ich odległości od granicy działki sąsiedniej, organ wskazał, że zgodnie z 19 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3,0 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6,0 m – w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Wskazał, że projektant zaprojektował dwie strefy miejsc postojowych wydzielone pasem zieleni 4 stanowiska postojowe usytuowane w odległości 3,0 m od działki o nr geod. (...) i (...) miejsc postojowych usytuowanych w odległości 6,0 m od granicy działki o nr geod. (...), w związku z czym odległości miejsc postojowych od granicy działek zostały zachowane zgodnie z warunkami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu. Odnosząc się do wniosku skarżącej o uzupełnienie materiału dowodowego o ocenę pomiaru hałasu i uciążliwości związanych z parkowaniem pojazdów mechanicznych na terenie własnym inwestycji i oddziaływanie na tereny sąsiednie, oraz o opinię geotechniczną podłoża gruntowego i warunki posadowienia obiektu, organ wyjaśnił, że inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo-handlowego ze względu na fakt, że obiekt został już wykonany w stanie surowym zamkniętym a jego funkcja nie wpływa negatywnie na tereny sąsiednie i nie powoduje ponadnormatywnych emisji substancji szkodliwych do atmosfery, nie ma potrzeby sporządzania oceny pomiaru hałasu jak również sporządzania opinii geotechnicznej obiektu. Organ podkreślił, że przedłożony projekt budowlany zamienny budynku usługowo-handlowego został wykonany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, projekt budowlany zamienny poddano ocenie w zakresie zgodności z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego – zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 14 grudnia 2012 r. zatem organ nie miał podstaw, aby po wyeliminowaniu uchybień – na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzić przedłożony projekt budowlany zamienny i udzielić inwestorowi na wznowienie robót budowlanych nakładać jednocześnie na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta (...) złożyła skarżąca M. P.. Nie zgadzała się z wydaną decyzją zarzucając naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wydanie jej na podstawie niekompletnego zamiennego projektu budowlanego, zarzucała niezgodność tego planu z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, niespełnieniem warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, że organ I instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku 14 grudnia 2012 r. Przedłożony projekt budowlany zamienny spełniał przepisy dotyczące projektu budowlanego, nie kolidował z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno-budowlanymi i organ zasadnie zatwierdził go. Projekt architektoniczno-budowlany budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na działkach położonych w (...) przy ul. (...), oznaczonych. nr geod. (...) i (...), został opracowany zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ww. dokument został opracowany przez osoby ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi podstaw do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osoby o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Jeżeli skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniami zawartymi w tej dokumentacji, winna zwrócić się do właściwego organu samorządu zawodowego o przeprowadzenie odpowiedniego postępowania dyscyplinarnego, lub zlecić opracowanie dokumentacji, która podważyłaby zawarte w przedłożonej w toku postępowania dokumentacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, (...)WINB wskazał, że organ powiatowy pismem z dnia 22 lipca 2013 r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu; skarżąca skorzystała z prawa zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyła M. P. wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła wydanie decyzji z pominięciem dokumentów decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) grudnia 2009 r. oraz akt sprawy związanych z budową i użytkowaniem budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na działce geodezyjnej nr (...) obręb (...), o które to akta wnosiła. Podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy przewidywała w bilansie miejsc parkingowych inwestycji parkingi dla obsługi budynku usługowego na działce nr(...) podczas, gdy w zatwierdzonym projekcie przewidziano parkingi tylko dla nowo budowanego budynku. Zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez niezapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjaśnia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. VII SA/Wa 1548/12, który stał się prawomocny od dnia 5 marca 2013 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" LexisNexis Warszawa 2008 r.). Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2012 r., zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Wskazał, że sprawa powinna dalej się toczyć w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do dokonania ustaleń faktycznych, które pozwolą jednoznacznie ocenić, czy zaistniały podstawy prawne do zakończenia postępowania naprawczego poprzez zatwierdzenie przedłożonego projektu i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych czy należy jednak przeprowadzić ponownie postępowanie akcentując konieczność dokonywania samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w powyższym zakresie, przy założeniu, że niedopuszczalne jest proste odesłanie do przedłożonych wcześniej uzgodnień, ekspertyz i opinii. Organ zastosował się do wytycznych Sądu, wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przeprowadzone bowiem przez organ czynności kontrolne wykazały, że budowa została zakończona, do całkowitego zakończenia budowy pozostały następujące roboty: montaż dźwigu osobowego, montaż osprzętu elektrycznego, wykonanie okładzin siennych i podłogowych w pomieszczeniach sanitarnych, zatem organ prawidłowo zastosował do ustalonego stanu faktycznego przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny, sprawdziwszy uprzednio, zgodnie z wytycznymi Sądu, że przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego (omyłkowo wskazano art. 34 ust. 1 i 2 nie mające zastosowania w przedmiotowej sprawie). . Organ nadzoru budowlanego ocenił kwestię zgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego, w tym przepisami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. Słusznie uznał, że przedłożony projekt budowlany zamienny budynku usługowo-handlowego został wykonany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dla terenu objętego sporną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miasta (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa (...) Nr (...), poz. (...)). Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli : 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Niewątpliwie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera w § 12 inne zapisy odnośnie zaspokojenia potrzeb parkingowych niż powoływana przez skarżącą decyzja z dnia (...) grudnia 2009 r. o warunkach zabudowy, zatem niezależnie, czy stwierdzono jej wygaśnięcie, czy też nie, straciła ona moc wiążącą dla przedmiotowej sprawy, obowiązują zatem ustalenia planu. Organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie przedmiotowej inwestycji maksymalna wysokość zabudowy powinna wynosić 12,0 m i 3 kondygnacje, natomiast w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym projektant przewidział wysokość 11,94 m mierzoną do kaletnicy budynku. Odnosząc się do kwestii parkingów i ich odległości od granicy działki sąsiedniej, organ wskazał, że zgodnie z 19 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3,0 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie i 6,0 m – w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Wskazał, że projektant zaprojektował dwie strefy miejsc postojowych wydzielone pasem zieleni 4 stanowiska postojowe usytuowane w odległości 3,0 m od działki o nr geod. (...) i (...) miejsc postojowych usytuowanych w odległości 6,0 m od granicy działki o nr geod. (...), w związku z czym odległości miejsc postojowych od granicy działek zostały zachowane zgodnie z warunkami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że projektant a więc osoba ze stosownymi uprawnieniami zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego, ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak przepisów prawnych, które dawałyby organom podstawy do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osoby o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny. Tym samym Sąd rozpoznający sprawę uznał, że zasadnie został zatwierdzony zamienny projekt budowlany. Odnosząc się do wniosku skarżącej o uzupełnienie materiału dowodowego o ocenę pomiaru hałasu i uciążliwości związanych z parkowaniem pojazdów mechanicznych na terenie własnym inwestycji i oddziaływanie na tereny sąsiednie, oraz o opinię geotechniczną podłoża gruntowego i warunki posadowienia obiektu, Sąd podziela ocenę organu, że ze względu na fakt, że obiekt został już wykonany w stanie surowym zamkniętym a jego funkcja nie wpływa negatywnie na tereny sąsiednie i nie powoduje ponadnormatywnych emisji substancji szkodliwych do atmosfery, nie ma potrzeby sporządzania oceny pomiaru hałasu jak również sporządzania opinii geotechnicznej obiektu. Nie są zasadne także pozostałe zarzuty skargi. Materiał w sprawie zebrany jest w sposób pełny i wyczerpujący nie doszło zatem w sprawie do naruszenia art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.