VII SA/Wa 629/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2006 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał Z. S. rozbiórkę płyty do składowania obornika, "będącej w realizacji bez dokonania zgłoszenia, na działce położonej w P. nr [...], (...) nr ewid. gruntów [...]". Wyżej oznaczona decyzja organu I instancji została następnie utrzymana w mocy badaną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...]. Rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego z dnia [...] marca 2004 r. stało się następnie przedmiotem żądania przez Z. S. stwierdzenia jego nieważności. Z. S. podniósł we wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, że decyzja była skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, ponieważ w dacie wydania spornego nakazu rozbiórki wnioskodawca postępowania nieważnościowego nie był już właścicielem nieruchomości, na której położona jest, objęta nakazem rozbiórki. Decyzjami z dnia [...] grudnia 2005r. i z dnia [...] stycznia 2006r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności wyżej oznaczonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w omawianej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w § 1 art. 156 Kpa. Zdaniem organu nadzorczego, zarzut strony ,że decyzja organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego jest skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie jest bezzasadny, ponieważ stosownie do art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), na którego normę powołuje się wnioskodawca, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Zdaniem organu, z przepisu tego wynika, że adresatem decyzji wydawanych w trybie art. 48 i 51 prawa budowlanego może być inwestor, właściciel lub zarządca. Wprawdzie przepis art. 52 wymienia trzech adresatów decyzji, lecz w pierwszej kolejności nakaz określony w art. 48 i 51 ustawy winien być skierowany do inwestora. Inwestor bowiem organizuje i finansuje budowę i na ogół jest odpowiedzialny na jego prawidłową realizację. W przypadku zatem zrealizowania obiektu budowlanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami, to inwestor, którym, jak wynika z akt sprawy, jest wnioskodawca, winien być adresatem decyzji, o których mowa w art. 48 i 51 prawa budowlanego. Zdaniem organu, zmiana właściciela nieruchomości, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, nabiera znaczenia prawnego na etapie postępowania egzekucyjnego, w którym, chociaż adresatem decyzji rozbiórkowej jest Wnioskodawca, wierzycielem i adresatem tytułu wykonawczego powinien być właściciel spornej nieruchomości. Oznacza to, zdaniem organu , że w omawianej sprawie, jak wywiedziono w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., może nie zachodzić identyczność adresata decyzji rozbiórkowej i wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym jako postępowaniu odrębnym. Skarżący Z. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7 Konstytucji RP z 1997r., art. 6, 28, 107 § 3, 156 § 1 pkt 4 i 157 § 1 k.p.a., oraz art. 48 i 51 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016). Skarżący wskazuje, że przedmiotowa płyta istniała już w 1992 roku i wybudowana była przez skarżącego gdy był właścicielem nieruchomości, której częścią składową jest omawiana płyta do składowania obornika. Tę nieruchomość Z. S. i jego żona M. S. darowali córce B. S. w dniu [...].02.2000r., a więc przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej płyty memu mocodawcy. Zdaniem skarżącego wprawdzie w myśl art. 48 i 51 powyższego prawa budowlanego można nakazać inwestorowi rozbiórkę obiektu budowlanego, ale można nakazać rozbiórkę tylko takiemu inwestorowi, który w dacie wszczęcia postępowania o rozbiórkę tego obiektu budowlanego uwzględnia w dacie wydania decyzji, nakazującej rozbiórkę jego, jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga jest zasadna. Podstawą żądania wycofania z obrotu prawnego, ponowionego rozpatrywanym środkiem zaskarżenia, decyzji organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego jest, w ocenie skarżącego skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w sprawie, czyli wypełnienie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 Kpa z uwagi na okoliczność, iż w dacie wydania spornego nakazu rozbiórki, skarżący nie był już właścicielem nieruchomości, na której położona jest, objęta nakazem rozbiórki, płyta. Fakt ten jest w sprawie bezsporny, ponieważ Z. S. i jego żona M. S. darowali ją swej córce B. K. (obecnie S.) aktem notarialnym z dnia [...].02.2000r Rep A nr [...] notariusza G. B. w K. Następcy prawni inwestorów, uzyskując prawo własności nieruchomości, weszli w prawa i obowiązki wiążące się z tą nieruchomością, do nich zatem powinny być kierowane wszelkie rozstrzygnięcia, a w tym decyzja zmierzająca do usunięcia skutków samowoli budowlanej na tej nieruchomości. Ta okoliczność jest wystarczająca do uznania zaskarżonej decyzji za nieprawidłową, bowiem w myśl art. 28 k.p.a. stroną danego postępowania w myśl art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zasadnie więc skarżący wskazuje, że wprawdzie w myśl art. 48 i 51 powyższego prawa budowlanego można nakazać inwestorowi rozbiórkę obiektu budowlanego, ale można nakazać rozbiórkę tylko takiemu inwestorowi, który w dacie wydania decyzji, nakazującej rozbiórkę, jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jeżeli wcześniej , przed wszczęciem postępowania administracyjnego i przed wydanie decyzji na podstawie art.48 prawa budowlanego, inwestor zbył swoje prawa do nieruchomości to należy to rozumieć jako zbycie wszelkich praw i obowiązków dot. danej nieruchomości. W tej sytuacji niewątpliwie omawiana decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.