VII SA/Wa 629/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Ł. na zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę J.Ł. J.Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie realizacji uprawnień osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych do wyżywienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Mając na względzie treść rozpoznawanej skargi na zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, ), jak i wniosek organu o jej odrzucenie, Sąd w pierwszej kolejności musiał rozważyć, czy jest w sprawie właściwy. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Rozważając powyższe Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jest poza sporem, iż zaskarżony akt nie ma charakteru decyzji czy postanowienia o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., nie jest też czynnością o jakiej mowa w pkt 4a, ani aktem prawa miejscowego czy też aktem wymienionym w pkt 5, 6 czy pkt 7 tego przepisu, nie jest również zaskarżona bezczynność organu (pkt 8). Zaskarżone zarządzenie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie realizacji uprawnień osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych do wyżywienia zostało wydane przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 1997r., nr 90, poz. 557 ze zm. - dalej: k.k.w.) Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest organem postępowania wykonawczego. Stosownie natomiast do art. 7 § 1 i § 2 k.k.w. skazany może zaskarżyć decyzje organu postępowania wykonawczego do sądu penitencjarnego. Per analogiam przyjąć należy, iż zarządzenia wydawane przez ten organ podlegać będą kognicji tego samego sądu, czyli sądu penitencjarnego. Sąd penitencjarny jest zaś zgodnie z treścią art. 3 § 2 k.k.w. wydziałem sądu okręgowego (czyli sądu powszechnego, a nie administracyjnego), mającym uprawnienia orzecznicze względem osób skazanych. Ustawa z dnia z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) w oparciu, o której przepisy Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydał zaskarżone zarządzenie z dnia 13 sierpnia 2010 r., wśród wymienionych przepisem art. 11 ust. 1 pkt 6 i 9 kompetencji Dyrektora Generalnego wymienia: nadzorowanie działalności okręgowych inspektoratów Służby Więziennej, Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych oraz sprawowanie nadzoru nad organizacją i realizowaniem zadań przez pozostałe jednostki organizacyjne (pkt 6), a także ustalanie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami majątkowymi i racjonalnego wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby Więziennej (pkt 9). Ustawa ta powierzając Dyrektorowi Generalnemu przepisem art. 11 ust. 1 sprawowanie nadzoru nad służbą więzienną oraz gospodarowanie i racjonalne wykorzystywanie majątku, nie przewiduje sądowoadministracyjnej kontroli aktów Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Biorąc pod uwagę powyższe podnieść należy, że przedmiotowa skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, nie mieści się bowiem w katalogu rozstrzygnięć ani czynności wymienionych w przywołanym wyżej art. 3 p.p.s.a. Z powyższych względów przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.