VII SA/Wa 631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. K. [....] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym oddala skargę UZASADNIENIE: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] F.H. [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] listopada 2016r utrzymał w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że E. K., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] F.H. [...] zwróciła się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych marki Volkswagen Touareg 3.0 TDI, nr rej. [...] oraz Opel Vivaro Life, nr rej. [...], które będą wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do celów związanych z ochroną zdrowia ludzkiego jak również ochroną mienia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wskazanych pojazdów wyjaśniając, że prowadzona przez skarżąca działalność gospodarcza, do realizacji której wykorzystywane są pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym nie jest związana z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Wykonywanie usług detektywistycznych nie jest związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a używanie pojazdów do nałożonych na wnioskodawcę czynności określonych w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych nie odpowiada kryteriom używania pojazdów w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Rozpatrując wniosek E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśnił , że decyzja Nr [...] z dnia [...] listopada 2016r wydana została na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treści tego przepisu pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Organ podkreślił przy tym, że każde uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym ma charakter wyjątkowy, a uprzywilejowanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 jest o tyle szczególne, że przepis ten określa wprost warunki tego uprzywilejowania. Zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie są do tego uprawnione. Organ wskazał, że prowadzona przez skarżąca działalność gospodarcza, do realizacji której wykorzystywane są pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym nie jest związana z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Wykonywanie usług detektywistycznych nie jest związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a używanie pojazdów do nałożonych na wnioskodawcę czynności określonych w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych nie odpowiada kryteriom używania pojazdów w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wskazania konkretnych sytuacji, które należałoby uznać za spełnienie przesłanek wynikających z art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. wykorzystywania proponowanych do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów stale i bezpośrednio w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Skarżąca odwołuje się do dołączonego do wniosku oświadczenia wystawionego przez pełnomocnika strony skarżącej, informującego że pojazdy objęte wnioskiem o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym będą wykorzystywane do celów związanych z ochroną życia, zdrowia ludzkiego, jak również z ochrona mienia. Zdaniem strony skarżącej treść tego oświadczenia wskazuje na konieczność uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów. Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi, że pominął oświadczenie jako materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Odnosząc się do powyższego, organ wskazał, iż treść tego dokumentu w żadnej mierze nie wskazuje na konieczność uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów wykorzystywanych do świadczenia usług detektywistycznych, albowiem jak zostało wskazane w uzasadnieniu skarżonej decyzji realizacja usług jakie wykonuje wnioskodawca nie jest związana z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Zdaniem organu możliwość uznania pojazdu za uprzywilejowany w ruchu drogowym istnieje tylko w sytuacji, gdy jest on używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. A zatem używanie pojazdu jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym do ratowania mienia nie mieści się w dyspozycji art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Po ponownej analizie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego oraz argumentów podniesionych przez wnioskodawcę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany decyzji i uznania, że proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy używane są stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia. Tym samym w ocenie organu w sprawie niniejszej nie stwierdzono przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł pełnomocnik E. K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie : 1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wskazanych we wniosku, pomimo iż wnioskodawczyni w sposób jednoznaczny wraz z podaniem o udzielenie zezwolenia wykazała, że objęte wnioskiem środki transportu będą wykorzystywane do działań związanych z ratowaniem mienia, a spełnienie tej przesłanki jest w orzecznictwie sądów administracyjnych równoznaczne z zaistnieniem okoliczności uzasadniającej wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym, 2) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych, który to przepis wskazuje na katalog czynności do których uprawniony jest podmiot wpisany na listę posiadaczy licencji detektywistycznej, który to katalog mając charakter otwarty uprawnia wnioskodawczynię do podejmowania czynności tego rodzaju jak, poszukiwanie osób zaginionych, bądź ukrywających się, poszukiwanie mienia, zbieranie informacji w sprawach, w których toczą się postępowania karne, względnie postępowania skarbowe, stąd ów otwarty katalog czynności powiązany z oświadczeniami przedłożonymi wraz z wnioskiem o udzielenie winien przemawiać za udzieleniem zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. Z uwagi na powyższe pełnomocnik w imieniu skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wykorzystywanie pojazdów również do ratowania mienia stanowi także przesłankę uzasadniającą zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. W ocenie autora skargi, analiza zapisów ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych, dokonana w połączeniu z przedłożonym do akt sprawy wraz z wnioskiem oświadczeniem o zamiarze oraz sposobie wykorzystywania przedmiotowych środków transportu, stanowi wprost potwierdzenie zasadności złożonych wniosków o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymująca mocy decyzję własną Nr [...] z dnia [...] listopada 2016r o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wskazanych pojazdów. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt. 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jak wynika z powyższego, możliwość uzyskania zgody w przedmiocie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych jest warunkowana wykazaniem przez wnioskodawcę użytkowania przedmiotowego pojazdu w związku z czynnościami polegającymi na ratowaniu życia lub zdrowia ludzkiego. W tym miejscu należy podkreślić, że artykuł 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego a nie w przypadkach działań mogących hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 1999r, sygn. akt II SA 547/99, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1999r, sygn. akt II 1750/98 ). Nie ulega przy tym również wątpliwości okoliczność, że sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Możliwość prawna uznania pojazdu za uprzywilejowany w ruchu drogowym istnieje tylko w sytuacji, gdy jest on używany w związku z ratowaniem życia lub mienia albo zmniejszeniem skutków katastrofy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji słusznie odmówił skarżącej wydania zgody na uprzywilejowanie wnioskowanych przez nią pojazdów. W ocenie Sądu w toku badanego postępowania administracyjnego skarżąca nie wykazała okoliczności, że wnioskowane pojazdy mają być wykorzystywane w związku z czynnościami polegającymi na ratowaniu życia lub zdrowia ludzkiego. Wykazanie zaś w/w przesłanki stanowi warunek konieczny, umożliwiający uzyskanie przedmiotowego zezwolenia. Uwypuklone zaś w skardze czynności podejmowane przez osobę trudniącą się zawodem detektywa, wbrew argumentacji skarżącej, nie uprawniają do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wykorzystywanych do świadczenia usług detektywistycznych, bowiem nie są one użytkowane w sposób stały, faktyczny i bezpośredni do działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Sąd nie podzielił także argumentacji skargi, iż wykorzystywanie przedmiotowych pojazdów do działań związanych z ratowaniem mienia, uprawniałoby Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania niniejszego zezwolenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie są tożsame czynności polegające na "ochronie zdrowia i życia ludzkiego" z czynnościami polegającymi na "ochronie mienia". Sąd podziela przy tym stanowisko organu, iż niewątpliwe z uwagi na konieczność zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego – koniecznym jest wysoce roztropne udzielenia innego typu podmiotom zezwolenia na oznakowanie pojazdu jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym. Sąd nie podzielił przy tym zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).