VII SA/Wa 634/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. [...] S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia instalacji nośników reklamowych skargę oddala. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm. / i art. 54 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym / Dz.U. nr 86, poz. 789 ze zm. / wniósł sprzeciw na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia [...] listopada 2004 r. polegających na instalacji sześciu nośników reklamowych typu billboard o wymiarach 5,04x2,36 m na nieruchomościach położonych w W. przy ul. A. na terenie działek o nr Ew. [...] w obrębie [...] przez inwestora A. [...] S.A. w W. W uzasadnieniu decyzji podano, iż art. 53 ustawy o transporcie kolejowym przewiduje usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robot ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Ze złożonej przez inwestora dokumentacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja może naruszać zasady bezpieczeństwa ruchu kolejowego i stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W złożonym projekcie budowlanym nie odniesiono się do lokalizacji wszystkich nośników reklamowych, przedstawione pomiary położenia nośnika reklamowego w stosunku do skrajni budowli wg PN-69K-02057 nie mają odzwierciedlenia na projekcie zagospodarowania terenu i nie odnoszą się do określonej lokalizacji nośnika. W odniesieniu do lokalizacji pozostałych nośników to będzie się zmieniał przekrój poprzeczny skarpy nasypu kolejowego a tym samym będzie się zmieniać odległość od osi skrajnego toru jak i również warunki geotechniczne podłoża, nie jest, więc możliwe zastosowanie jednakowego fundamentu dla wszystkich nośników reklamowych. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowania budowli i budynków drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych / Dz.U. nr 249,poz. 2500 / budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym, że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniami wynikającymi z ust. 3. " przepisu ust. 1 nie stosuje się do budowli i budynków przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy". Wskazany przepis określa, iż na obszarze kolejowym mogą być lokalizowane jedynie obiekty kolejowe i inne służące obsłudze ruchu kolejowego. Z przedłożonego projektu natomiast wynika, iż nośniki reklamowe mają być zlokalizowane na obszarze kolejowym, dlatego tez wniesienie sprzeciwu było zasadne. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł inwestor A. [...] S.A. w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób pozbawiający stronę prawa aktywnego udziału w postępowaniu, art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r., które weszło w życie po złożeniu przez skarżącego zgłoszenia a ponadto wydane zostało na podstawie prawnej niezgodnej z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto w zaskarżonej decyzji naruszono § 1 pkt 1 w/w rozporządzenia przez przyjęcie, iż nośniki reklamowe są budowlami oraz art. 29p 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Także zaskarżona decyzja została sporządzona w sposób sprzeczny z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. gdyż nie wykazano, że nośniki reklamowe mogą zakłócić eksploatację linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych lub, ze może powodować zagrożenie ruchu kolejowego, pomimo posiadania przez skarżącego uzgodnień w tym zakresie oraz nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W dodatkowym piśmie uzupełniającym skargę pełnomocnik skarżącego podniósł również, iż organ odwoławczy naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż dokonał zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Nie ulega wątpliwości, iż instalowanie tablic i urządzeń reklamowych możliwe jest na gruncie a to z uwagi na treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz, że wykonanie takich prac budowlanych wymaga dokonania zgłoszenia. Nie oznacza to, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej nie posiadają uprawnień ustawowych, ażeby "kontrolować" rozmieszczenie reklam i urządzeń reklamowych na terenie swojej właściwości. Takie uprawnienia wynikają z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, który przewiduje bardzo szeroką platformę możliwości kontroli instalacji reklam i urządzeń reklamowych. W przedmiotowym postępowaniu należy mieć także na uwadze fakt, iż teren inwestycji to teren objęty działaniem ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz przepisami wykonawczymi konkretyzującymi przepisy tej ustawy, które stawiają wymogi nieprzewidziane przepisami prawa budowlanego między innymi odnośnie inwestycji usytuowanych w sąsiedztwie linii kolejowych. Rozporządzenie z dnia 10 listopada 2004 r. wydane na podstawie art. 54 ustawy o transporcie kolejowym określa położenie budynków i budowli od granicy obszaru kolejowego / 10 m / z tym, że odległość ta nie może być mniejsza niż 20 m od osi skrajnego toru. Z dokumentacji projektowej dołączonej do zgłoszenia nie ma wprost określonych odległości, o których mowa wyżej, jednakże podane odległości nośnika reklamowego w stosunku do skrajni budowli wg PN-69/K-02057 / od 8,84 m -9.64 m i od 5,68 m - 6,50 m / uprawdapadabniają brak zachowania tych odległości. Zgłoszenie, które zostało dokonane powinno bez żadnych wątpliwości określać te odległości z uwagi na przeznaczenie terenu inwestycji. Jeżeli inwestycja miałaby być realizowana na obszarze i w odległościach mniejszych, niż przewidziane § 1 rozporządzenia to wtedy niezbędne jest zachowanie trybu określonego w art. 57 ustawy o transporcie kolejowym i taka decyzja ostateczna powinna być dołączona do zgłoszenia. Zgłoszenie dokonane przez skarżącego nie spełnia tych wymogów. Zarzut braku możliwości zastosowania przez organ odwoławczy przepisów rozporządzenia z dnia 10 listopada 2004 r. ponieważ zaczęło obowiązywać po dokonaniu zgłoszenia / od 1 grudnia 2004 r. / jest całkowicie bezpodstawny, gdyż moment dokonania zgłoszenia nie wywiera żadnych skutków formalno prawnych a organ ma obowiązek stosować przepisy obowiązujące w chwili podjęcia decyzji a zarówno decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego zapadły po wejściu w/w rozporządzenia w życie. Faktycznie pomiędzy 1 maja 2004 r. a 1 grudnia 2004 r. nie było przepisów wykonawczych regulujących kwestie określone w art. 54 ustawy o transporcie kolejowym i tu można postawić zarzut organom wykonawczym RP, iż przepisy zostały wydane z opóźnieniem, ponieważ rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie określenia odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywanie robót ziemnych, budynków lub budowli w sąsiedztwie linii kolejowych (....) utraciło moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym. Należy stwierdzić, iż obydwa rozporządzenia kwestie odległości regulowały w identyczny sposób. Także Sąd nie dostrzega naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przy wydawaniu rozporządzenia z dnia 10 listopada 2004 r., gdyż wydane zostało ono na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 54 ustawy o transporcie kolejowym, jeżeli skarżący ma wątpliwości w zakresie zgodności rozporządzenia z Konstytucją RP to powinien to zgłosić w odpowiednim trybie do Trybunału Konstytucyjnego. Zarzuty skarżącego omówione wyżej dają się usprawiedliwić wyłącznie możliwością wykorzystanie okresu, w którym nie obowiązywały przepisy wykonawcze ażeby móc zrealizować przedmiotową inwestycję. Sąd także nie ma wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja jest budowlą a nie obiektem małej architektury, wynika to wprost z definicji budowli określonej w art. 3 ust. 3 - budowla (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, (...) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak wynika z dokumentacji projektowej załączonej do zgłoszenia inwestycja to wolnostojąca tablica reklamowa posadowiona na fundamencie o wadze ponad 3 ton. Nie może być wątpliwości, iż nie jest to obiekt małej architektury, gdyż nie odpowiada treści art. 3 ust. 4. Faktycznie uzasadnienia obydwu decyzji nie spełniają w pełni wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., ale nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe z w/w względów. Mając na uwadze przepisy ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia z dnia 10 listopada 2004 r. przedmiotowa inwestycja mogłaby być objęta zgłoszeniem, ale po spełnieniu wszystkich warunków przewidzianych przepisami szczególnymi i dlatego też wniesienie sprzeciwu było zasadne. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 przez organ odwoławczy, gdyż nie dokonano zmiany podstawy prawnej a tylko jej konkretyzacji z powołaniem przepisu wykonawczego natomiast w uzasadnieniu decyzji I instancji wymieniono przepisy ustawy, taka sytuacja nie wymaga uchylenia decyzji I instancyjnej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DZ. U. Nr 153, poz. 1270/.