VII SA/Wa 634/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. [...] po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2009r. odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2006r. utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] czerwca 2006r. o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego zawodowej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał następujący stan sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia u J. C. choroby zawodowej zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 października 2007r. oddalającym skargę zainteresowanego na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] na wniosek J. C. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podstawą wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego był fakt uznania przez Trybunał Konstytucyjny rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W toku prowadzonego wznowionego postępowania zainteresowany przesłał dokumentację medyczną wraz z opiniami lekarskimi informującymi o występowaniu u niego przewlekłych zmian zwyrodnieniowo – przeciążeniowych w obrębie całego kręgosłupa, uniemożliwiających mu wykonywanie pracy fizycznej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2009r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2006r. W wyniku odwołania zainteresowanego GIS rozpatrujący sprawę stwierdził, że J. C. w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie powołał się na inne okoliczności niż wyrok Trybunału Konstytucyjnego, nie przedstawił żadnych dowodów, które stanowiłyby inną podstawę wznowienia niż ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Przywołując zapis § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) który zezwala na uznanie za skuteczne dotychczasowe czynności diagnostyczno – orzecznicze przeprowadzone w uprawnionych do wydawania orzeczeń placówkach medycznych: [...] Ośrodek Medycyny Pracy – Przychodnia Chorób Zawodowych w N. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., organ odwoławczy podkreślił fakt wydania orzeczeń przez te instytucje a także okoliczność że przeprowadzona ocena narażenia zawodowego była przedmiotem weryfikacji sądowej podczas rozpatrywania skargi J. C. na decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2006r. Dokumenty dołączone do pisma zainteresowanego z dnia 9 września 2009r. nie stanowią istotnego dowodu mogącego wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia sprawy choroby zawodowej u zainteresowanego. W związku z powyższym brak było podstaw - w ocenie organu – do uchylenia decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany J. C. wskazując że jednostki upoważnione do wydania orzeczenia choroby zawodowej nie pomogły mu w wyjaśnieniu sprawy, a jedynie ograniczyły się do uznania, że dwa orzeczenia o braku choroby zawodowej stanowią wystarczający dowód do wydania decyzji. Opisując swój stan zdrowotny, warunki finansowe i pracę zawodową, skarżący stwierdził, że schorzenia układu kostnego nie mogą być samoistne, lecz są spowodowane przez ciężką pracę a dziś uniemożliwiają podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Zdaniem skarżącego powinny zostać przeprowadzone ponowne badania przez jednostki medycyny pracy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Starania J. C. o stwierdzenie choroby zawodowej narządu ruchu trwają od roku 2005, mianowicie PWIS w [...] decyzją z dnia [...] września 2006r. utrzymał w całości w mocy decyzję PPIS w S. z dnia [...] czerwca 2006r. odmawiającą stwierdzenia u w/w choroby zawodowej narządu ruchu, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uczynił prawomocną oddalając skargę J. C. prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2007r. sygn. akt IV SA/GL 1314/06. Zainteresowany wnioskiem z dnia 2 lipca 2009r. wystąpił o wznowienie postępowania z art. 145 a kodeksu postępowania administracyjnego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. orzekającym o niezgodności z Konstytucją przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. dotyczącym chorób zawodowych i przedstawił wyniki badań o pogarszającym się stanie zdrowia uniemożliwiającym wykonywanie pracy fizycznej. W tym miejscu wskazać należy, że wyrok TK z 19 czerwca 2008r. sygn. akt P23/07 został opublikowany w Dz. U. z dnia 2 lipca 2008r. a zgodnie z jego zapisem w pkt II, powołane w nim przepisy traciły moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zatem utrata mocy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych następowała z dniem 2 lipca 2009r. W sytuacji kiedy Trybunał orzekł – inną niż dzień ogłoszenia - datę utraty mocy obowiązującej przepisu, termin miesięczny z art. 145 a § 2 kpa biegnie od dnia utraty mocy kontrolowanego przepisu, co w wypadku przedmiotowego orzeczenia Trybunału oznacza, iż termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie rozpocząłby bieg 3 lipca 2009r. Wniosek skarżącego powołujący jako podstawę art. 145 a kpa został więc złożony z zachowaniem terminu. Organ nie uwzględnił przestawionych wyników badań i zaświadczeń, powołując przepis § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. i podkreślając, że orzeczenia wydane dotychczas przez placówki medyczne I i II szczebla są w swej treści spójne i zbieżne. Weryfikacja przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nastąpiła już w postępowaniu sądowym ze skargi na decyzję organu wojewódzkiego z [...] września 2006r. Z tym stanowiskiem organu należy się zgodzić. Z dniem 3 lipca 2009r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Na mocy § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dotyczy to zwłaszcza wydanych już orzeczeń lekarskich. Powyższy zapis obowiązującego rozporządzenia stanowił podstawę do uznania za skuteczne dotychczasowych czynności diagnostyczno – orzeczniczych przeprowadzonych w uprawnionych do tego placówkach medycznych, co stanowiło o wydaniu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006r. Nie znajdując podstaw do kwestionowania, w świetle powołanego wyżej rozporządzenia, prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).