VII SA/Wa 635/11

Sygnatura akt VII SA/Wa 635/11 POSTANOWIENIE Dnia 18 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postanawia: odrzucić skargę A. K. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej A. K. w dniu 27 grudnia 2010 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 26 stycznia 2011 r. Natomiast z pieczątki Poczty Polskiej na kopercie, w której nadesłana została skarga wynika, że została ona nadana w dniu 27 stycznia 2011 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Ponadto zarządzeniem z dnia 21 kwietnia br. doręczonym przy piśmie z dnia 12 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi, o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Powyższe zarządzenie powinno być wykonane w terminie 7 dni. Skarżąca otrzymała ww. pismo Sądu w dniu 18 maja 2011 r., zatem wyznaczony 7 dniowy termin minął w dniu 25 maja br. Skarżąca podpisała skargę w dniu 17 czerwca 2011 r., po czym dodatkowo złożyła w Sądzie podpisany egzemplarz skargi w dniu 30 czerwca 2011 r. Obie te czynności strona dokonała po upływie wyznaczonego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Pkt 3 tego przepisu stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.